DEEL 5 — Het net sluit zich
De kamer leek om mij heen te draaien. De woorden van Lucas drongen maar langzaam tot me door.
"Vastgebonden?" herhaalde ik met een fluisterende stem. "Je vader was vastgebonden?"
Lucas knikte hevig. De tranen stromen nu onbelemmerd over zijn wangen. "Ja! Zijn handen waren op zijn rug gebonden met een plastic kabelbinder. Ik wilde hem eruit trekken, maar het portier zat klem. En toen... toen begon de motor te roken."
"Wie zat er achter het stuur?" vroeg ik, terwijl een ijskoude rilling over mijn rug liep.
"Ik kon zijn gezicht niet goed zien, het was te donker en er zat bloed overal," stamelde Lucas. "Maar toen de man mij zag, trapte hij het ingestorte portier aan de bestuurderszijde open en kroop eruit. Hij keek me één seconde aan... en rende toen het bos in."
"Hoe zag hij eruit?"
"Groot. Een kale kop. Een litteken over zijn linkerwang," zei Lucas. "Ik wilde hem achteraan gaan, maar toen vloog de auto in brand. Ik kon niks meer doen voor papa, mam! Niks! Ik heb geprobeerd het vuur te doven met mijn jas, maar het was te heet!"
Hij stortte in elkaar en begon bitter te huilen op de vloer van zijn studeerkamer. Ik knielde naast hem neer en sloeg mijn armen om hem heen. De twijfel die ik even voor hem had voeld, verdween. Dit was mijn zoon. Hij was geen moordenaar. Hij was een slachtoffer van het web van leugens dat Daniel om ons heen had geweven.
Maar de verwarring werd alleen maar groter. Als Daniel was ontvoerd... door wie dan? En waarom beweerde Julian dat Daniel op weg was naar hem?
"Lucas," zei ik zacht terwijl ik hem bij zijn schouders pakte. "Luister naar me. Julian heeft mij gedreigd. Hij zei dat hij beelden heeft van jouw auto achter die van je vader. Hij wil dat ik de eis voor het huis in Portland intrek, anders geeft hij jou aan bij de politie voor moord."
Lucas keek geschokt op. "Hij heeft beelden? Dat kan niet... tenzij..."
"Tenzij wat?"
"Tenzij Julian in de buurt was," zei Lucas resoluut. "Tenzij hij degene was die de ontvoering had opgezet!"
Er viel een zware stilte in de kamer. Alles wat Julian me die nacht had verteld, was een afleidingsmanoeuvre geweest. Hij wilde me bang maken. Hij wilde voorkomen dat ik verder zou graven in de financiën en in het verleden van zijn moeder.
"We moeten naar de politie, Lucas," zei ik. "We moeten vertellen wat je hebt gezien."
"Dat kunnen we niet, mam," zei Lucas angstig. "Als ik vertel dat ik daar was en niks heb gezegd tegen de politie, word ik aangemerkt als medeplichtige. En wie gaat mij geloven? Er is geen bewijs dat papa gebonden was... het wrak is volledig uitgebrand."
Hij had gelijk. Het bewijs was verbrand tot as. Het zou het woord van mijn zoon zijn tegen de verklaring van de politie dat het een simpel eenzijdig ongeval was.
"Bovendien," voegde Lucas er met lage stem aan toe, "is er nog iets dat je moet weten over het bedrijf."
"Wat dan?"
"Papa heeft de afgelopen zes maanden niet alleen geld overgemaakt naar Portland. Hij heeft bijna het hele kapitaal van de zaak leeggeheveld naar een off-shore rekening op de Kaaimaneilanden. Er staat bijna niks meer op onze zakelijke rekeningen. We zijn virtueel bankroet."
Mijn adem stokte. Dertig jaar hard werken. Ons huis, ons pensioen, de toekomst van de kinderen... alles was verdwenen.
"Naar wie is die rekening overgemaakt?" vroeg ik.
Lucas haalde een vel papier van zijn bureau en duwde het in mijn handen. "Het staat op naam van een dekmantelbedrijf genaamd Rosewood Holdings. En weet je wie de enige aandeelhouder is van dat bedrijf?"
Ik keek naar de naam op het papier. Het was niet Julian. Het was niet Monique.
Het was een naam die ik al twintig jaar niet meer had gehoord. De naam van mijn eigen broer, die twintig jaar geleden spoorloos was verdwenen nadat hij beschuldigd werd van fraude.
Arthur Vance-Clair.
Mijn hoofd begon te tolled. Mijn man, mijn broer, een tweede gezin, een ontvoering... De leugen was niet dertig jaar geleden begonnen met een affaire. Het was een complot dat mijn hele familie omvatte.
Op dat moment trilde mijn telefoon in mijn zak. Een tekstbericht van een onbekend nummer.
Ik opende de tekst. Er stond een adres in een achterbuurt van de havenstad, vergezeld van een korte boodschap:
Als je wil weten wat er echt met je broer en je echtgenoot is gebeurd, kom dan alleen. 04:30 uur. Kom niet alleen als je wil dat je jongste dochter Sophie morgen nog opstaat.
Ik keek op de klok. Het was 04:05 uur. En Sophie lag alleen te slapen in haar appartement aan de andere kant van de stad.
