Deel 8: Het Verhoor van Schoonmoeder Helena
De agent legde een dikke plastic bewijszak op de tafel van de spreekkamer. Daarin zat een klein, digitaal opslagapparaat – een USB-stick – en een geprinte uitdraai van e-mailconversaties met een onbekende derde partij. De sfeer in de kamer werd direct snijdend scherp.
“Uw schoonmoeder weigerde in eerste instantie te praten toen we haar arresteerden in haar appartement,” vertelde de agent terwijl hij de papieren naar ons toe schoof. “Maar toen we haar confronteerden met het bewijs van de systematische vergiftiging en de verklaring van uw vrouw, stortte ze in. Ze gaf toe dat zij het middel had aangeschaft via louche kanalen op internet, vermomd als natuurlijke homeopathische kruidendruppels.”
Ik staarde naar de papieren, waar de koelbloedige instructies zwart op wit stonden afgedrukt. “Geef haar tien druppels in haar avondmelk als ze te druk is. Niemand zal het merken; de dokters denken toch dat het een zwakke constitutie is.”
“Maar... waarom?” bracht ik uit, totaal verbijsterd door de kwaadaardigheid die hierachter schuilde. “Wat kon in vredesnaam de reden zijn om een onschuldig kind zo te pijnigen en te verdoeven?”
De agent en de arts keken elkaar kort aan. Het antwoord dat de agent gaf, zou mijn wereld definitief op zijn kop zetten. “Uit de chats blijkt dat uw vrouw en haar moeder een groot financieel plan hadden, meneer De Vries. Uw dochter was verzekerd via een omvangrijke polis voor zware medische zorg en invaliditeit. Elke keer als zij in het ziekenhuis lag of langdurig ziek was, kregen zij niet alleen aanzienlijke uitkeringen en publieke sympathie, maar... er speelde nog iets veel groters.”
Hij tikte met zijn vinger op de uitdraai van de e-mails. “Een erfeniskwestie en een poging om u volledig financieel en psychisch te isoleren, zodat u bij een eventuele scheiding nergens recht op zou hebben en alles naar hen zou vloeien.”
De gruwelijke waarheid ontvouwde zich in al haar facetten. Mijn eigen gezin was een valstrik geweest, een berekend toneelstuk waarin mijn dochter het ultieme slachtoffer was geworden van pure geldzucht en narcistische waanzin. Terwijl ik daar zat, met tranen die vrijelijk over mijn wangen stroomden, hoorde ik opeens een zwak, angstig geluid vanuit de gang komen. Ik keek op en zag dat de deur van de kamer van mijn dochter op een kier stond, en dat kleine handje dat voorzichtig de deurkruk probeerde te bereiken...
