Deel 5: Het Geheim op de Telefoon
De scherpe ringtone van de telefoon doorbrak de doodse stilte in de woonkamer als een sirene. Mijn vrouw keek naar haar zak, daarna naar de agent die met snelle stappen naar haar toe trad en haar armen vastgreep om haar te boeien. “Niet bewegen! Handen op uw rug!” commandeerde hij streng terwijl de klik van de handboeien door het huis weerde.
Zonder te aarzelen greep de agent de telefoon uit haar zak. Het scherm lichtte op. Er verscheen geen naam, enkel een nummer met een internationale landcode, en daaronder een inkomend tekstbericht dat automatisch op het vergrendelscherm verscheen. De woorden waren groot genoeg om vanaf een afstand te lezen, en ze sloegen bij mij in als een bom.
“Heb je de spullen opgeruimd? De politie mag het lab niet vinden. Als ze de recepten ontdekken, zijn we allebei gezien.”
De agent las het bericht hardop voor. De stilte die volgde was zo diep dat je een speld kon horen vallen. Ik keek naar mijn vrouw, wier gelaatskleur in een fractie van een seconde omsloeg van uitdagend naar doodsbleek. Ze probeerde zich los te rukken, maar de handboeien zaten muurvast. Dit was geen geïsoleerde woede-uitbarsting van een gestresste moeder meer. Dit was een georganiseerd complot, en ik had werkelijk geen flauw idee wie de medeplichtige aan de andere lijn was.
“Van wie is dat bericht, Sofie?” vroeg ik, mijn stem trillend van ongeloof en woede. “Met wie heb je dit besproken? Wie zat er nog meer achter de mishandeling van ons kind?”
Ze sloot haar ogen en beet zo hard op haar onderlip dat er een straaltje bloed tevoorschijn kwam, maar ze weigerde ook maar één woord te zeggen. De agent doorzocht ondertussen haar tas en haalde er een klein, leren notitieboekje uit. Hij sloeg het open en toonde de pagina aan mij. Binnenin stonden handgeschreven lijsten met doseringen, tijdschema’s en vreemde medische afkortingen gekoppeld aan het gewicht van mijn dochter.
Mijn benen begonnen te sidderen. Het besef dat mijn vrouw onze dochter niet alleen sloeg, maar haar kennelijk ook systematisch met een of andere substantie manipuleerde, voelde als een dolkstoot in mijn hart. Hoe lang was dit al aan de gang? En wat was het ultieme doel van deze waanzin?
De agent drukte op de knop om de telefoon te ontgrendelen met behulp van de gezichtsherkenning van mijn vrouw. Terwijl het scherm opancordeerde en de recente oproepen zichtbaar werden, schrok de agent zichtbaar van de naam die bovenaan de lijst stond. “Meneer De Vries,” zei hij met een gespannen stem. “U kent deze persoon heel erg goed...”
