Deel 11: Een Bekend Gezicht in het Donker
Het gezicht dat me aankeek vanuit de schaduw van de ziekenhuiskamer behoorde toe aan Mark, mijn al lang bevriende compagnon en zakenpartner uit het advocatenkantoor waar ik al jaren werkte. Zijn haar was in de war, zijn ogen stonden wild en hij hijgde zwaar van de schrik door de onverwachte aanval.
“Mark?!” riep ik uit, mijn stem gesmoord in een hese fluistering om Lente niet wakker te maken. “In godsnaam, wat doe jij hier op dit tijdstip in iemands ziekenhuiskamer?! Hoe ben je hier in vredesnaam binnengekomen?”
Mark trok zijn jas terug, probeerde overeind te krabbelen en hield zijn handen verdedigend voor zich. “Rustig maar, Thomas! Sst! Ik kom niet om kwaad te doen! Ik moest je spreken, het is van levensbelang!”
Ik liet hem niet los; mijn grip op zijn kraag bleef even verstikkend als mijn wantrouwen. “Levensbelang? Jij sluipt als een dief in de nacht de kamer van mijn zieke dochter binnen nadat ze bijna is vermoord door mijn vrouw! Geef me één goede reden waarom ik nu niet meteen de beveiliging bel.”
Mark keek angstig naar het bed van Lente, waar het meisje gelukkig rustig bleef doorslapen ondanks het tumult. Hij slikte zichtbaar hard. “Omdat je vrouw me heeft gebeld, Thomas. Vlak voordat de politie haar telefoon in beslag nam. Ze heeft me een aanwijzing gegeven... een aanwijzing over het echte motief achter de scheiding en waarom ze dit allemaal moest doen.”
Mijn maag trok zich samen van pure walging. “Mijn vrouw? Jij had contact met mijn vrouw over deze waanzin? Mark, we zijn al jaren bevriend! Wist jij hiervan af?”
“Nee! Nee, absoluut niet!” verontschuldigde Mark zich haastig, zijn stem trillend van oprechte paniek. “Ik wist niets van de mishandeling of de vergiftiging! Maar... Sofie heeft mij wel gebruikt voor iets anders. lets heel erg duisters waar jij tot op de dag van vandaag geen flauw vermoeden van hebt.”
De spanning in de kleine kamer was te snijden. Ik liet zijn kraag langzaam los en duwde hem achteruit tegen de muur, dichtbij genoeg om elk woord te kunnen verstaan. “Praat. En praat snel. Wat heeft zij in vredesnaam met jou te maken?”
Mark haalde diep adem, keek me recht in de ogen aan en fluisterde woorden die mijn wereld voor de tweede dieptepunt van die nacht deden instorten: “Het gaat niet alleen om de verzekeringspolis van Lente, Thomas. Het gaat om het testament van je overleden vader... en wie er echt profiteert van jouw ondergang.”
