DEEL 8 - Het lab in de kelder
Professor Vance trok ons met snelle, haastige bewegingen naar binnen in zijn kantoor en deed de deur op slot. Hij draaide de jaloezieën dicht voordat hij zich omdraaide en ons met grote ogen aankeek. Zijn blik viel direct op Noah, die zich schuchter achter mijn rug verborg. „Het is waar... hij bestaat echt,” fluisterde de professor, zijn hand trillend toen hij zijn bril afzette. „Megan vertelde me vlak voor haar verdwijning dat ze een kind had gekregen en dat het project in zijn bloedlijn was verankerd.
Ik dacht dat ze paranoïde was geworden door de druk. Pas toen ze spoorloos verdween, begreep ik hoeveel gevaar ze liep.” Ik haalde de metalen USB-stick uit mijn zak en legde hem op het bureau van de professor. „Dit liet ze achter in de blokhut van mijn grootvader. Ze wisten ons te vinden via dit ding. Ze zitten achter ons aan, Vance. Een organisatie die zich 'De Bewakers' noemt.” De professor staarde naar de USB-stick alsof het een giftige slang was. „De Bewakers,” herhaalde hij bitter. „Niet zomaar een groep, Emily.
Een consortium van farmaceutische reciesen en overheidsemigranten die de controle willen over menselijke evolutie en geheugenmanipulatie. Ze financieren alles. Ze hebben tentakels overal.” „Waarom Noah?” vroeg ik, terwijl ik mijn hand op de schouder van de jongen legde. „Wat is er zo speciaal aan hem?” Professor Vance liep naar een kluis in de hoek van zijn kantoor, opende hem met een cijfercombinatie en haalde uit een metalen doosje een oud, dik logboek tevoorschijn.
Hij legde het open op de tafel. „Megan en haar vader ontdekten dat bepaalde herinneringen, bepaalde trauma's en vaardigheden genetisch overgedragen kunnen worden als ze op een specifieke manier worden gestimuleerd. Het project heette Mnemosyne . Maar de experimenten liepen uit de hand; ze wilden soldaten creëren die geen angst kenden en die de herinneringen van hele generaties konden downloaden.
Megan saboteerde het project in 2014 en nam de enige levende proof mee: het DNA van haar ongeboren kind. Dat kind ben jij, Noah.” Noah keek ons met grote ogen aan. Hij begreep de wetenschappelijke termen misschien niet volledig, maar hij begreep het gevaar wel. „Dus daarom zaten ze achter ons aan?” vroeg hij zacht. „Omdat ik... omdat ik de sleutel ben tot hun experimenten?” „Niet alleen de sleutel, Noah,” zei Vance somber. „Jij bent het enige bewijs dat ze illegaal hebben geopereerd.
Als hun investeerders hierachter komen, verliezen ze miljarden en belanden de directieleden voor de rest van hun leven achter de tralies. Ze zullen voor niets terugdeinzen om jullie uit de weg te ruimen.” Plotseling galmde er een harde klap door het gebouw. Niet in dit kantoor, maar bij de hoofdingang van de faculteit. Het geluid van brekend glas en paniekerige gillen echode door de gangen.
De professor sprong op uit zijn stoel. „Ze zijn hier! Ze hebben ons getraceerd!” riep hij uit. „Hoe dan?” riep ik uit in paniek. „Die stick zat in een afgeschermde loden etui in de kluis!” Vance werd lijkbleek. „Niet de stick... het netwerk van de universiteit is gecompromitteerd. Ze wisten dat jullie hierheen zouden komen vanaf het moment dat de receptioniste de lijn opnam.” Er was geen tijd meer om te discussiëren.
Vance greep een zware sleutelbos van zijn bureau en trok een verborgen deur open die achter een grote boekenkast verscholen zat. „Kom mee! Naar de oude ondergrondse tunnels van de universiteit. Snel!”
