DEEL 5 - De brief uit het verleden
Mijn adem stokte in mijn keel toen ik de envelop oppakte. Het papier was vergeeld door de tijd, maar het handschrift was onmiskenbaar dat van Megan. Het was alsof ze vanuit het graf – of erger nog, vanuit de schaduw waarin ze twaalf jaar lang had geleefd – tegen me sprak. Noah was op de bank in een lichte slaap gevallen, zijn ademhaling onregelmatig door de pijn in zijn pols en de schrik van de afgelopen uren.
Ik liep op fluwelen treden naar de kleine keukenhoek, stak een oude olielamp aan omdat ik het felle elektrische licht wilde vermijden, en scheurde de envelop open. Binnenin trof ik twee vel handgeschreven papier aan en een kleine, metalen USB-stick met een rood zegel erop. Ik begon te lezen. Lieve Emily, begon de brief, als je dit leest, betekent dit dat de tijd is gekomen waar ik al jaren voor vreesde. En het betekent waarschijnlijk ook dat ik er niet meer ben om Noah te beschermen. Vergeving vragen voor mijn plotselinge verdwijning in 2014 heeft geen zin meer; ik wist dat ik je in gevaar zou brengen als ik zou blijven praten over het project van de universiteit. Het ging niet alleen om farmaceutisch onderzoek, Emily. Het ging om experimenten met menselijk geheugen en epigenetica, gefinancierd door een schaduworganisatie die zichzelf 'De Bewakers' noemt. Mijn vader was hoofdonderzoeker voordat hij ‘zelfmoord’ pleegde. Ik erfde zijn bevindingen – de echte data, verborgen in de genen van mijn eigen kind. Noah is niet zomaar een jongen. Zijn DNA bevat de sleutel tot het ontmantelen van hun hele netwerk. Ze zoeken hem al sinds zijn geboorte. Als hij in jouw handen is beland, betekent dit dat de cirkel rond is. Vertrouw niemand die het zilveren speldje draagt. Ze zitten overal – in de politie, in de politiek, in de medische wereld. Zoek naar professor Vance aan de universiteit van Seattle; hij was de enige die destijds nog niet was gecompromitteerd. En onthoud, Emily: laat de USB-stick nooit in verkeerde handen vallen. Het is ons enige wapen. Ik liet de brief langzaam op de tafel vallen.
Mijn handen trilden zo hevig dat ik de olielamp bijna liet omvallen. Een schaduworganisatie? Experimenten met erfelijk geheugen? Het klonk als een complottheorie uit een slecht sciencefictionboek, maar de gebeurtenissen van vanavond in het ziekenhuis – de man met het zilveren oog, de angst van Noah, de moord op Megan – maakten maar al te duidelijk dat het bittere ernst was.
Plotseling hoorde ik een geluid buiten. Het was het kraken van een droge tak, alsof iemand op kisten of grind liep vlakbij de veranda van de blokhut. Ik blies de olielamp in één adem uit en hield me muisstil. Noah schrok wakker op de bank en keek me met grote, vragende ogen aan. Ik legde mijn vinger op mijn mond om hem te manteren stil te zijn. Buiten klonk een zachte stem, gedempt door de regen. „We weten dat ze hier zijn.
De warmtebeeldcamera van de drone heeft ze gevonden.” Mijn hart sloeg over. Ze hadden ons al gevonden. Hoe was dat in vredesnaam mogelijk? En toen besefte ik het: de USB-stick in mijn hand. Er moest een signaal op zitten.
