DEEL 3 — Het verboden archief
Ze zetten me buiten bij de achteringang, in de koude regen. De bewakers lieten me achter met de dreiging dat ik bij de geringste poging tot terugkeer op staande voet zou worden ontslagen en aangeklaagd. Maar ze begrepen iets fundamenteels niet: mijn baan was nooit mijn leven geweest; het was slechts mijn dekmantel om binnen te komen. Ik liep niet naar huis.
Ik zocht beschutting onder de luifel van de oude parkeergarage tegenover het ziekenhuis. Daar haalde ik het kaartje en de sleutel uit mijn zak. In het zwakke licht van de straatlantaarn bekeerd ik de sleutel nauwkeuriger. Het was een ouderwetse cilindersleutel, met een ingegraveerd nummer: B-412 . Waar hoorde dat nummer bij? Niet bij de kelderkast, want die was al opengegaan met het mechanische slot.
Dit was een sleutel voor een specifieke deur. Ik dacht na. Achttien jaar lang had ik elke hoek, elke gang, elk lokaal en elke bezemkast van dit ziekenhuis schoongemaakt. Er was geen vierkante meter waar ik niet was geweest—behalve één. Het oude archief in de sub-kelder, dat al sinds de bouw van het ziekenhuis verzegeld leek te zijn met een dubbel hangslot en een officiële waarschuwing van de gemeente.
Iedereen dacht dat daar slechts oude medische dossiers uit de jaren tachtig lagen. Maar wat als dat niet zo was? Wat als dat de plek was waar Thomas zijn echte werk verrichtte? Om middernacht sloop ik via de laad- en losdock weer naar binnen. Dankzij mijn jarennegenlange dienstverband kende ik alle blinde vlekken van de bewakingscamera’s. De systemen waren door de stroomstoring van eerder op de avond bovendien nog steeds instabiel; de schermen flikkerden af en toe groen.
Ik slikte mijn angst weg en daalde de betonnen trappen af, dieper dan de normale kelder, naar het vergeten niveau. De lucht hier rook muf, naar oud papier en ijzer. Aan het einde van een pikdonkere gang stond de zware stalen deur van het archief. Ik hield mijn adem in. Er zat inderdaad een modern cijferslot op, maar daarnaast zat een ouderwets sleutelgat dat onder een dikke laag stof was verborgen.
Met trillende handen stak ik de sleutel B-412 in het gat. Het paste. Met een zachte klik draaide het mechanisme om. Ik duwde de deur open en stapte naar binnen, de zaklamp strak voor me uit gericht. Wat het licht onthulde, deed mijn bloed stollen: de muren hingen vol met krantenartikelen, röntgenfoto’s en schema’s. En in het midden van de ruimte stond een bureau, met daarop een map die openlag. Bovenaan de pagina stond mijn eigen naam.
