DEEL 2 — De sleutel van het verleden
Het kaartje trilde in mijn hand. De inkt was wat vervaagd, maar het handschrift was onmiskenbaar van Thomas. Mijn handpalm voelde koud aan. De hoofdarts, dokter Van der Meer, staarde naar het voorwerp alsof het een giftige slang was. “Wie heeft dit daar neergelegd?” vroeg hij, zijn stem ineens een octaaf hoger dan normaal. “Dat is wat ik ga uitzoeken,” antwoordde ik.
Mijn stem klonk rustiger dan ik me voelde. Achter die rust schuilde een storm van woede en verdriet die al meer dan twee decennia had opgesloten gezeten. De technicus stapte naar voren. “Mijnheer Frank, we moeten dit melden aan de directie. Dit is ongeoorloofde betreding van gevoelige infrastructuur.” “Infrastructuur?” barstte ik los. “Dit gaat niet over kabels of zekeringen!
Dit gaat over mijn man!” Van der Meer hield zijn hand op om de technicus te stoppen. Hij keek me indringend aan. Hij zag nu in dat dit niet zomaar een eigenaardige schoonmaker was. Er zat een geschiedenis achter die de fundamenten van het ziekenhuis kon doen wankelen. “Open de kast volledig,” zei Van der Meer tegen de technicus. Met een schrapend geluid zwaaide de zware metalen deur open.
Het licht van de zaklamp scheen naar binnen. Er hingen geen kabels. Geen schakelaars. In plaats daarvan was de binnenkant van de kast bekleed met dik, geluidsdempend schuim. In het midden stond een metalen kluisje, en daarboven hingen rijen cassettebandjes en dikke ordners vol handgeschreven notities. Ik trad naderbij. Mijn hart bonsde in mijn keel.
Ik herkende de ordners onmiddellijk. Het waren de mappen die Thomas vroeger thuis gebruikte om zijn projecten in bij te houden. Projecten waarover hij altijd geheimzinnig deed. “Wat staat hierin?” fluisterde Van der Meer. Ik pakte de eerste map vast. Op de kaft stond met dikke zwarte stift geschreven: Project Argus — Fase 1 . “Niet aan raken,” hoorde ik een koude stem achter ons zeggen.
We draaiden ons om. In de deuropening stond hoofd beveiliging De Jong, een brede man met een permanente frons op zijn gezicht. Achter hem stonden twee beveiligers met hun hand op hun portofoon. “De Jong,” zei Van der Meer opgelucht. “Goed dat je er bent. Er is hier iets ontdekt dat…” “Ik weet precies wat hier is ontdekt,” onderbrak De Jong hem met een grimmige glimlach.
Zijn ogen gleden naar mij toe. “En meneer Frank hoort hier überhaupt niet te zijn. Sterker nog, niemand mag hier zijn.” Ik voelde de spanning in de ruimte stijgen. De Jong wist van deze kast af. Dat kon niet anders. Zijn houding was niet verrast; hij was waakzaam, bijna agressief. “Jij wist hiervan,” zei ik tegen hem, terwijl ik een stap naar voren zette.
De Jong lachte schamper. “Meneer Frank, u bent een gewaardeerde kracht binnen de schoonmaakdienst, maar u verliest uw verstand. Uw man is al twintig jaar geleden verongelukt. Laat dit rusten, voordat u dingen kapotmaakt die groter zijn dan u.” “Groter dan ik?” riep ik uit. “Het gaat hier om de waarheid!” Maar voordat ik de map kon openmaken, greep De Jong naar zijn portofoon.
“Beveiliging, escorteer meneer Frank onmiddellijk naar buiten. En verzegel deze ruimte per direct.” Twee bewigers kwamen op me af. Maar ik hield de sleutel en het kaartje stevig vast in mijn vuist. Ik keek Van der Meer aan, die aarzelde, maar geen actie ondernam om me te helpen. Op dat moment realiseerde ik me dat ik er helemaal alleen voor stond. Als ik de waarheid wilde vinden, moest ik vanavond nog terugkomen.
