deel 9
De klap was dof en keihard toen ik de man in het maatpak vol in zijn rug raakte. Door de verrassing en de snelheid van mijn aanval verloor hij zijn grip op Sarah. Ze struikelden allebei naar voren en kwamen hard terecht op het natte gras van onze voortuin.
"Julian!" gilde Sarah door haar tranen heen. Ze greep zich wanhopig aan mijn jas vast, haar ademhaling hortend en onregelmatig. "Ze... ze kwamen binnen. Ze wilden dat ik een document tekende... ze zeiden dat je iets had gestolen..."
"Stil maar, het is goed, ik ben hier," zei ik, terwijl ik haar overeind trok en haar achter me probeerde te beschermen.
De man die ik had neergehaulongen, krabbelde inmiddels alweer overeind. Hij veegde modder van zijn dure jas en keek me aan met een koel, bijna psychopatisch lachje op zijn gezicht. Het was niet eens een van de huurmoordenaars of bewakers van het landgoed; het was een man met het uiterlijk van een gladde advocaat, maar in zijn hand hield hij een zware, zwarte stroomstootwapen vast waarvan de blauwe vonken knetterend door de lucht sprongen.
"Je bent verdomd snel terug, Julian," sneerde de man. Zijn stem klonk vlak en emotieloos. "Maar je komt te laat om de zaken te redden. De kopieën zijn al onderweg naar onze servers. En jouw gezin... tja, dat had je kunnen beschermen als je gewoon je mond had gehouden over die oude vrouw op de snelweg."
Achter hem stond onze oudste dochter, Sophie, nog steeds versteend van angst op de oprit. Haar kleine handjes voor haar mond gedrukt, tranen stromend over haar wangen. Het zicht van mijn huilende kind deed iets in mij breken. Alle angst verdween, vervangen door een blinde, rauwe woede die ik nog nooit eerder in mijn leven had gevoeld.
"Blijf uit de buurt van mijn kinderen," gromde ik, terwijl ik een stap naar voren zette.
De man lachte en hief het stroomstootwapen op. De blauwe vonken knetterden luid. "Of wat? Wat ga je doen, Julian? Je bent een kantoorklerk, geen vechtjas."
Hij nam een stap naar voren en haalde uit om het wapen tegen mijn borst te drukken.
Maar voordat hij mij kon raken, gierden de banden van de naderende politiewagens de straat in. De felle blauwe en rode lichten verlichtten de hele gevel van ons huis. Binnen een tel vlogen de portieren van de politiewagens open en sprongen vier agenten met getrokken wapens naar buiten.
"Wapen neerleggen! Handen in de lucht! Meteen!" schreeuwde de voorste inspecteur met een stem die over het hele plein galmde.
De gladde man in het maatpak bevroor. Hij keek naar de agenten, toen naar mij, en maakte toen een snelle beweging alsof hij alsnog wilde uithalen met het stroomstootwapen.
Grote fout.
Met een snelle duw bracht ik Sarah naar de veiligheid achter onze auto, terwijl de agenten geen seconde langer aarzelden. Een doffe knal – een taser schoot door de lucht – en de man stortte met een stijve schok op het asfalt in elkaar, rokend en kermend van de pijn. Binnen enkele seconden zaten de handboeien om zijn polsen.
Niet veel later stopte er nog een auto op de oprit. Een elegante, zwarte limousine. De achterdeur ging open en Elizabeth van Houten stapte uit, ondersteund door haar wandelstok, maar met een blik die kon doden. Ze liep langs de gearresteerde man heen, sloeg haar arm om de trillende schouders van Sarah en keek onze kinderen toe met een verrassend zachte blik.
"Het spijt me verschrikkelijk dat jullie dit hebben moeten meemaken," zei Elizabeth zacht tegen Sarah. "Maar uw man is een held. En vanaf nu is niemand van jullie ooit nog ergens bang voor te zijn."
Sarah keek me aan, haar ogen vol ongeloof, tranen en vragen. "Julian... wat is er in vredesnaam aan de hand? Wie is deze mevrouw?"
Voordat ik kon antwoorden, legde Elizabeth haar hand op mijn arm en keek me diep in de ogen. "Dat gaan we je allemaal uitleggen, Sarah. Maar eerst... moeten we naar het hoofdkantoor. Want vanavond nog gaan we Apex Solutions van de grond af aan herbouwen. En iedereen die dacht dat ze jullie konden breken, zal betalen."
We reden met de hele stoet naar het hoofdkantoor. De nacht was diep en donker, maar de hemel in het oosten begon al licht te worden. Toen we de glazen toren van Apex Solutions binnensteps, stond Caleb – die inmiddels door de politie uit zijn bed was gelicht – al in de lobby te wachten in zijn pyjama, geboeid en lijkbleek.
Ik liep langs hem heen, recht naar de lift die me naar de topverdieping zou brengen. De plek waar mijn ontslag begon, en waar nu alles zou veranderen.
Maar toen ik de lift instapte en de deuren bijna sloten, zag ik iets op het scherm van de bewakingsmonitor in de lobby dat me deed stilstaan. Een onbekende auto, geparkeerd aan de overkant van de straat, met één enkele persoon erin die ons scherp in de gaten hield. En in zijn hand... een telefoon met een rood knipperend lampje. Het was nog niet voorbij.
