deel 10
De liftdeuren gleden met een zachte zoem dicht, net op het moment dat ik op het scherm van de bewakingsmonitor in de lobby die mysterieuze auto aan de overkant van de straat zag staan. Het rode knipperende lampje leek wel een tikkende tijdbom. Wie zat daar nog meer in dat web van corruptie en machtsstrijd? Arthur en De Wit zaten achter de sloten, Caleb was ingerekend, maar kennelijk was de tentakels van het syndicaat dieper en breder dan we tot dan toe hadden durven dromen.
Toch liet ik het los, duwde het naar de achtergrond van mijn hoofd toen de lift met een soepele beweging naar de bovenste verdieping zoemde. Naast me stonden Elizabeth van Houten, die met haar wandelstok op de metalen vloer tikte, en twee rechercheurs die de wacht hielden. Sarah en de kinderen waren tijdelijk ondergebracht in een beveiligde safehouse onder begeleiding van vertrouwde agenten – iets wat Elizabeth eigenhandig had geregeld om te zorgen dat ik met een helder hoofd kon handelen.
"Je maakt je zorgen over die auto beneden, hè?" zei Elizabeth opeens, zonder haar ogen van de verdiepingen-indicator af te wenden.
Ik keek haar opzij aan. "U heeft het gezien?"
"Julian, ik loop al vijftig jaar in deze wereld rond," zei ze met een droge glimlach. "Mensen zoals Arthur denken dat ze de enige spelers op het bord zijn, maar ze vergeten dat er altijd een achterban is. Iemand die de touwtjes in handen houdt als de pionnen vallen. Maar laat dat nu even rusten. Vanavond gaan we eerst de puinruimen."
De lift hield halt. De deuren openden zich naar de uitgestrekte, luxueuze directieetage van Apex Solutions. Het licht was gedimd, maar de sfeer was om te snijden. Vanaf hier keek je uit over de verlichte skyline van de stad, glinsterend in de vroege ochtenduren. Maar van binnen was dit kantoor niet meer dan een hol van bedrog.
We liepen naar de grote conferentiezaal waar de raad van bestuur al was opgeroommen. Niet op uitnodiging van Caleb, maar op direct bevel van Elizabeth van Houten zelf. Zes directieleden zaten zwijgend rond de ovale mahoniehouten tafel. Hun gezichten stonden strak; ze wisten inmiddels dat de wind was gedraaid. De inval op het landgoed en de arrestatie van Arthur waren inmiddels doorgesijpeld naar de hogere kringen van het bedrijfsleven.
Toen Elizabeth de ruimte binnenniep, sprongen de zes leden als door een wesp gestoken overeind.
"Mevrouw Van Houten," stamelde de oudste van hen, een man met een peper-en-zoutkleurig kapsel die normaal gesproken altijd het hoogste woord voerde tijdens de vergaderingen. "We... we waren niet op de hoogte van Arthurs praktijken. We zijn verrast..."
"Bespaar me de toneelstukjes, Robert," sneerde Elizabeth terwijl ze met een ferme zet haar wandelstok op de tafel liet neerkomen. Ze trok de stoel aan het hoofdeinde naar achteren en ging zitten. Ze gebaarde mij om naast haar te gaan staan.
"Jullie wisten er alles van," vervolgde ze ijskoud. "Of jullie waren te laf om in te grijpen. Hoe dan ook, de tijd van schipperen is voorbij. Vanaf dit moment is Apex Solutions niet langer een zelfstandige entiteit binnen de holding. Het wordt per direct onder direct toezicht geplaatst. En de leiding..."
Ze legde haar hand op mijn schouder.
"...komt in handen van de man die jullie vandaag probeerden weg te werken omdat hij te eerlijk was om jullie vuile spel mee te spelen."
Er ging een gegons door de ruimte. Een aantal directieleden keek me aan met een blik van pure minachting en ongeloof. Een kantoorklerk, een simpele projectmanager die vanochtend nog op straat was gezet, werd nu benoemd tot opperhoofd van het hele adviesbureau?
"Dat... dat kan zomaar niet volgens de statuten!" protesteerde Robert. "Er moet een formele stemming komen! Een benoeming vereist een meerderheid van de aandeelhouders!"
Elizabeth glimlachte. Het was een angstaanjagend mooie glimlach. "Robert, lieverd... ik bezit tweeënnegentig procent van de aandelen van deze holding. Mijn handtekening is de stemming."
Ze schoof een dik document over de tafel naar hem toe. "En hier is jullie keuze: teken per direct jullie ontslag en vertrek met stille trom, of ik sleep jullie allemaal mee in het strafrechtelijk onderzoek naar de moordaanslag op mijn persoon. De keuze is binnen vijf seconden aan jullie."
De spanning in de ruimte was om te snijden. De seconden tikken langzaam weg, hoorbaar in de stille zaal. Eén voor één begonnen de directieleden hun pen te pakken.
Maar terwijl Robert zijn handtekening zette, trilde zijn hand niet van angst voor de wet... maar van woede. Hij keek me recht in de ogen aan toen hij de pen neerlegde, en fluisterde iets zo zacht dat alleen ik het kon verstaan: "Je denkt dat je gewonnen hebt, Julian. Maar je weet niet eens wie je werkelijke vijand is."
