deel 11
De woorden van Robert zoemden nog na in mijn hoofd terwijl de voormalige directieleden één voor één de conferentiezaal verlieten. Ze pakten hun aktetassen op, keken niet meer om en verdwenen in de stilte van de vroege ochtend. Binnen tien minuten was de enorme glazen ruimte leeg, op Elizabeth, mijzelf en de twee rechercheurs na die als stille getuigen achterin stonden toe te kijken.
Ik zakte neer in de lederen stoel die zojuist nog door Robert werd bezet. Mijn hoofd bonkte, mijn spieren deden pijn van de stress en de fysieke inspanning van de afgelopen twaalf uur, en ergens diep vanbinnen voelde ik een vreemde leegte. Nog geen vierentwintig uur geleden stond ik in deze gang te trillen omdat ik te laat was voor een presentatie. Nu was ik de algemeen directeur van het bedrijf dat mij zojuist had willen verpletteren.
Elizabeth bleef rustig tegen de rand van de tafel leunen, haar ogen op mij gericht. "Je ziet er niet echt uit alsof je de loterij hebt gewonnen, Julian," zei ze met een milde glimlach.
Ik wreef over mijn ogen en zuchtte diep. "Het voelt niet echt, Elizabeth. En die opmerking van Robert... hij klonk niet alsof hij verslagen was. Hij klonk alsof hij wist dat ze al een reserveplan hadden."
Elizabeth werd stil. Haar blik betrok even. "Natuurlijk hebben ze een reserveplan. Mensen zoals Arthur en zijn vrienden gokken nooit op één paard. Apex Solutions is maar een schaakstuk in een veel groter spel. De echte macht ligt bij de investeerders achter de schermen – de internationale fondsen die deze vijandige overname financierden."
Ze liep naar het grote raam en keek uit over de stad waar de eerste zonnestralen door het wolkendek braken.
"Maar vanochtend hebben we hun koningin gepakt," vervolgde ze vastberaden. "En we hebben het bewijs in handen. Met deze USB-stick kan ik al hun offshore-rekeningen bevriezen voordat de beurs om negen uur opent. Dan staan ze morgen met lege handen op straat."
Het klonk logisch. Het klonk als een overwinning. Maar ergens in mijn onderbuik bleef dat knagende gevoel van onraad hangen. Die auto beneden op de straat. Het rode lampje dat knipperde in de schaduw. Dat was geen toeval.
"Ik moet naar Sarah en de kinderen," zei ik, terwijl ik opstond uit de stoel. "Ze zijn nu wel in een safehouse, maar ik wil ze zelf zien."
Elizabeth knikte begripvol. "Ga, Julian. Je hebt je pl കുടുംബ en je bedrijf gered. Vanaf nu neem ik het over tot vanmiddag. Om twaalf uur is er een persconferentie op het hoofdkantoor in Den Haag. Dan maken we de herstructurering wereldkundig. Zorg dat je erbij bent."
Ik knikte, nam de autosleutels van de Audi over en liep het kantoor uit. De gangen waren stil, de schoonmakers waren al vertrokken, en de geur van lauwe koffie van gisterenochtend had plaatsgemaakt voor de kille geur van overwinning.
Toen ik de lift nam en naar beneden ging, voelde ik de spanning in mijn spieren iets afnemen. Misschien overdreef ik. Misschien was die auto beneden gewoon een langskomende taxi geweest of een nachtdienst van een koeriersdienst. Alles zou goed komen. Sarah was veilig, de slechteriken zaten achter de tralies, en mijn leven had een wending genomen die ik in mijn wildste dromen niet had kunnen bedenken.
Ik stapte de lobby uit, de frisse ochtendluft in. De zon scheen nu fel over het plein, en de stad begon langzaam wakker te worden met het gerommel van trams en forenzen die naar hun werk fietsten. Ik liep naar de zwarte Audi die op de parkeerplaats stond, haalde de sleutel tevoorschijn en drukte op de ontgrendelingsknop. De knipperlichten knipperden vriendelijk.
Ik stapte in, startte de motor en reed de straat uit, op weg naar het veilige adres waar Sarah op me wachte.
De rit duurde twintig minuten. Toen ik het adres in Buitenveldert naderde – een rustige, groene woonwijk met rijtjeshuizen en nette tuintjes – viel me iets vreemds op. Er stond geen politiewagen meer voor de deur. Geen agenten op de stoep, geen blauwe lichten. Alleen een verlaten straat waar de ochtendstilte zwaar hing.
Mijn maag trok zich direct weer samen. Ik parkeerde de Audi met een schok achter een bosjesrand, stapte uit en liep op snelle passen naar de voordeur. De deur stond op een kier. Niet uitnodigend, maar traag en krakend, alsof iemand hem haastig had opengetrokken.
"Sarah?" riep ik, terwijl ik naar binnen stapte. Geen antwoord.
Ik liep de hal door naar de woonkamer. De gordijnen waren gesloten, het licht was gedimd. En op de salontafel lag iets wat me deed stollen in mijn bewegingen. Mijn hart sloeg over en al het bloed trok uit mijn gezicht.
