DEEL 8 — Het graf dat leeg was
We verlieten het huis zonder nog één woord te zeggen.
De regen sloeg tegen de voorruit terwijl mijn vader reed.
Ik zat naast hem.
Patricia zat achterin.
Niemand sprak.
Ik bleef denken aan Emily.
Aan haar brief.
Aan het woord op het metalen plaatje.
BEGRAFENIS.
“Waar is Emily begraven?” vroeg ik.
Mijn vader kneep zijn handen steviger om het stuur.
“Op de oude begraafplaats.”
“Waarom zei je dat haar graf leeg was?”
Hij keek me kort aan.
“Omdat ik nooit zeker wist of ze daar werkelijk lag.”
Ik draaide me naar hem.
“Je wist het niet?”
“Na haar dood kreeg ik alleen een gesloten kist.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“En niemand mocht hem openen?”
“Dat was het bevel.”
“Van wie?”
Hij zweeg.
Ik wist genoeg.
“Van Shepherd.”
Mijn vader knikte.
Na twintig minuten kwamen we aan bij de begraafplaats.
De poort stond open.
Dat had ik nog nooit meegemaakt.
We stapten uit.
De wind trok aan mijn jas.
Ik liep rechtstreeks naar Emily's graf.
De steen stond er nog.
EMILY HAYES
Geboren 1987.
Overleden 2018.
Ik knielde.
De aarde was vreemd.
Te los.
Ik keek naar mijn vader.
“Wanneer is hier voor het laatst gegraven?”
“Niet volgens de administratie.”
Ik pakte een kleine schop uit de kofferbak.
Patricia keek me geschrokken aan.
“Daniel, wat ga je doen?”
“De waarheid zoeken.”
Ik begon te graven.
Na enkele minuten raakte de schop iets hards.
Een metalen plaat.
Ik maakte de aarde vrij.
Geen kist.
Alleen een metalen luik.
Mijn vader stapte achteruit.
“Dat kan niet.”
Ik trok het luik open.
Een smalle trap leidde naar beneden.
“Onder haar graf?”
Mijn vader fluisterde:
“Project Echo had meerdere locaties.”
We daalden af.
De gang was oud.
Maar de lampen brandden.
Dat betekende dat iemand hier nog steeds kwam.
We liepen verder.
Aan het einde vonden we een grote ruimte.
Er stonden computers.
Medische apparatuur.
En zes glazen kamers.
Leeg.
Ik voelde mijn maag omdraaien.
“Hier waren de kinderen.”
Patricia knikte.
“Ja.”
Op een monitor stond een lijst.
SUBJECT 002 — MISSING
SUBJECT 003 — MISSING
SUBJECT 004 — MISSING
SUBJECT 005 — MISSING
SUBJECT 006 — MISSING
SUBJECT 007 — MISSING
Ik keek naar mijn vader.
“Wie heeft ze hierheen gebracht?”
Hij antwoordde niet.
Toen zag ik een map op een bureau.
TRANSFER RECORDS
Ik opende hem.
De kinderen waren jaren geleden verplaatst.
Niet naar één locatie.
Naar zes verschillende locaties.
En naast iedere naam stond dezelfde handtekening.
R. HAYES.
Ik keek naar mijn vader.
“Jij.”
Hij sloot zijn ogen.
“Ja.”
“Waarom?”
“Ik probeerde ze te beschermen.”
“Door ze te verbergen?”
“Door ze weg te halen van Shepherd.”
“Je had mij moeten vertellen wat er gebeurde!”
“Dan had jij geprobeerd ze te redden.”
“Ja!”
Mijn stem galmde door de kamer.
“Dat is precies wat een vader doet!”
Mijn vader keek me aan.
“Ik weet het.”
Voor het eerst zag ik tranen in zijn ogen.
“Ik heb iedere dag spijt gehad.”
Toen ging plotseling een monitor aan.
Een video begon automatisch.
Emily.
Ze zat achter een bureau.
Haar gezicht was bleek.
Ze keek rechtstreeks naar de camera.
“Als je dit ziet, Daniel, betekent het dat Richard je eindelijk de waarheid heeft verteld.”
Ik keek naar mijn vader.
Emily ging verder.
“Maar er is iets wat hij niet weet.”
Mijn vader verstijfde.
“Project Echo was nooit alleen een onderzoeksprogramma.”
Emily boog dichter naar de camera.
“Het was een selectieprogramma.”
Ik voelde koude rillingen.
“Ze zochten kinderen met bepaalde genetische eigenschappen.”
De video haperde.
“Lucas was hun grootste succes.”
Mijn adem stokte.
“Maar hij was niet de eerste.”
De video viel even uit.
Toen verscheen een nieuwe opname.
Een man in een witte jas.
Dr. Shepherd.
Hij stond naast een ziekenhuisbed.
En naast hem stond een jonge vrouw.
Ik herkende haar.
Mijn moeder.
Mijn hart sloeg over.
“Wat doet zij daar?”
Mijn vader keek naar het scherm.
“Dat wist ik niet.”
Op de video hoorde ik Shepherd zeggen:
“Het kind is klaar.”
Mijn moeder vroeg:
“En als Daniel erachter komt?”
Shepherd glimlachte.
“Dan zorgen we ervoor dat hij zich niets meer herinnert.”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
“Wat?”
Patricia keek me aan.
“Daniel…”
De video ging verder.
Shepherd draaide zich naar de camera.
“De vader zal denken dat zijn zoon van hem is.”
Hij wees naar een baby.
“Maar genetisch behoort hij tot ons.”
Ik stapte achteruit.
“Mijn moeder wist ervan.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Ze werkte voor ons.”
“Voor jullie?”
“Ze was arts bij het programma.”
Ik voelde woede in mijn borst.
“En Emily?”
“Emily wilde eruit.”
“Daarom moest ze sterven?”
Mijn vader antwoordde niet.
Toen klonk er een geluid achter ons.
Een deur.
Ik draaide me om.
Patricia schreeuwde.
“Daar!”
Een donkere gestalte rende door de gang.
Ik rende erachteraan.
De persoon was snel.
Ik kwam bij een kruising.
Links.
Rechts.
Niemand.
Toen zag ik iets op de grond.
Een witte doktersjas.
Ik pakte hem op.
In de zak zat een toegangspas.
DR. SHEPHERD — LEVEL 7
Mijn telefoon trilde.
Een nieuw bericht.
JE HEBT HET VERKEERDE GRAF GEOPEND.
Daarna een tweede.
EMILY IS NIET DOOD.
Ik staarde naar het scherm.
Mijn hart stopte bijna.
Patricia kwam naast me staan.
“Wat staat er?”
Ik liet haar de telefoon zien.
Mijn vader keek naar het bericht.
Toen zei hij iets waardoor mijn bloed koud werd.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
Hij wees naar de datum.
“Dit bericht is niet vandaag verzonden.”
Ik keek beter.
Er stond een verzenddatum.
2018.
Acht jaar geleden.
En daaronder stond:
AFZENDER: EMILY HAYES.
