DEEL 2 — Het geheim dat Patricia nooit had mogen vertellen
Ik stapte over de gemorste melk heen en trok Ava tegen me aan.
Haar lichaam trilde.
“Papa…”
“Ik ben hier,” fluisterde ik. “Je bent veilig.”
Lucas begon opnieuw te huilen. Ik bukte me en tilde hem met mijn andere arm op. Hij was zo licht dat mijn maag zich omdraaide.
Drie dagen.
Mijn kinderen hadden drie dagen niet gegeten.
Ik keek Patricia aan.
“Wat heb je met mijn kinderen gedaan?”
Ze schudde haar hoofd.
“Je begrijpt het verkeerd.”
“Dan leg je het uit.”
Haar ogen schoten naar de telefoon naast het wasmiddel.
Ik volgde haar blik.
De Notities-app stond nog steeds open.
Ik pakte de telefoon.
Patricia probeerde hem uit mijn hand te trekken.
“Geef hier!”
Ik deed een stap achteruit.
“Waarom?”
Ze zweeg.
Ik scrolde door de notities.
De meeste waren onschuldig.
Boodschappenlijstjes.
Afspraken.
Rekeningen.
Maar toen zag ik een map met de naam EMILY.
Mijn hart sloeg over.
Ik opende hem.
Er stonden tientallen notities in.
Datums.
Tijden.
Korte zinnen.
19 maart — Hij heeft niets gemerkt.
27 maart — Ava begint vragen te stellen.
4 april — Ze moet uit de buurt van de kast blijven.
11 april — Nog niet vertellen.
Ik keek naar Patricia.
“Wat is dit?”
Ze antwoordde niet.
Ik scrolde verder.
Toen zag ik een datum die ik uit mijn hoofd kende.
De dag waarop Emily was overleden.
Er stond slechts één zin:
22 juni — Emily weet het.
Mijn vingers begonnen te trillen.
“Wat wist ze?”
Patricia sloot haar ogen.
“Je moet naar me luisteren.”
“Wat wist mijn vrouw?”
“Emily ontdekte iets.”
“Wat?”
Patricia keek naar Ava.
Mijn dochter drukte haar gezicht tegen mijn borst.
“Ze ontdekte dat haar dood geen ongeluk zou zijn.”
De kamer leek plotseling kleiner te worden.
“Wat zeg je?”
“Emily was bang.”
“Waarom heb je me dat nooit verteld?”
“Omdat ze me dat verboden had.”
Ik lachte ongelovig.
“Emily is dood, Patricia.”
“Ik weet het.”
“Dan had je me moeten vertellen dat ze bang was!”
“Ik kon niet.”
“Waarom niet?”
Patricia begon te huilen.
“Als ik het je vertelde, zou jij hetzelfde doen als zij.”
“Wat deed zij?”
Ze keek naar de deur.
“Ze begon bewijs te verzamelen.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Welk bewijs?”
Patricia wees naar de gang.
“Naar de studeerkamer.”
Ik bleef staan.
“Waarom?”
“Onder de derde plank van de boekenkast.”
Ik keek naar Ava.
“Blijf hier.”
“Papa…”
“Ik kom terug.”
Ik liep naar de studeerkamer.
De deur stond halfopen.
Alles was precies zoals ik het maanden geleden had achtergelaten.
Emily’s boeken.
Mijn oude bureau.
Een ingelijste trouwfoto.
Ik knielde voor de boekenkast.
De derde plank.
Ik haalde de boeken eruit.
Niets.
Toen voelde ik met mijn vingers langs de houten achterkant.
Een klein metalen plaatje.
Ik drukte erop.
Een verborgen vak sprong open.
Mijn adem stokte.
Binnen lag een envelop.
Op de voorkant stond mijn naam.
Voor Daniel. Alleen openen als ik er niet meer ben.
Ik herkende Emily’s handschrift.
Mijn handen werden koud.
Ik maakte de envelop open.
Er zat een kleine USB-stick in.
En één vel papier.
Ik begon te lezen.
Daniel,
Als je dit leest, betekent het dat ik je niet meer persoonlijk kan vertellen wat ik heb ontdekt.
Ik moest even stoppen.
Mijn zicht werd wazig.
Ik las verder.
Vertrouw Patricia niet volledig. Maar vertrouw ook niet iedereen die beweert dat ze mijn dood onderzoekt.
Daaronder stond:
De persoon die achter mijn dood zit, staat dichter bij jou dan je denkt.
Ik hoorde achter me een geluid.
Ik draaide me om.
Patricia stond in de deuropening.
“Je had dit niet mogen vinden.”
“Waarom?”
Ze keek naar de USB-stick.
“Daar staat niet de hele waarheid op.”
“Wat ontbreekt er?”
Patricia keek naar de gang.
Toen fluisterde ze:
“Een opname.”
“Waar?”
“Emily heeft hem verborgen.”
“Waar?”
Ze slikte.
“In jouw auto.”
Ik verstijfde.
“Mijn auto?”
“Onder de bestuurdersstoel.”
Ik rende naar buiten.
De auto stond nog op de oprit.
Ik trok het portier open, ging op mijn knieën zitten en voelde onder de stoel.
Mijn vingers raakten plastic.
Ik haalde een kleine recorder tevoorschijn.
Ik drukte op afspelen.
Eerst hoorde ik ruis.
Toen Emily’s stem.
Zacht.
Angstig.
“Als jij dit hoort, Daniel… is het waarschijnlijk te laat.”
Mijn adem stokte.
Toen zei ze iets waardoor mijn hele lichaam verstijfde.
“De persoon die mij gaat vermoorden… is niet Patricia.”
Een korte stilte.
Toen volgden drie woorden.
“Het is jouw vader.”
Ik liet de recorder bijna vallen.
Mijn vader was al acht jaar dood.
En toch…
stond zijn naam op Emily’s laatste opname.
