DEEL 7 — Onder het oude huis
De telefoon viel uit mijn hand.
Ik hoorde nog steeds Ava's stem in mijn hoofd.
Papa…
Eén woord.
Maar het was genoeg om mijn hele wereld opnieuw te breken.
Ik draaide me om naar mijn vader.
“Wat bedoelde je?”
Hij zei niets.
“Waar is Emily gestorven?”
Mijn stem werd harder.
“Onder ons oude huis?”
Mijn vader keek naar de kelderdeur.
Zijn gezicht was lijkbleek.
“Je moet daar niet naar beneden gaan.”
“Mijn dochter is ontvoerd.”
“Daniel—”
“Mijn dochter is ontvoerd!” schreeuwde ik. “En jij zegt dat ik niet naar beneden moet?”
Patricia kwam tussen ons staan.
“Laat hem gaan.”
Mijn vader keek haar aan.
“Je begrijpt niet wat daar beneden is.”
“Dan vertel het ons.”
Hij zweeg.
Ik wachtte niet langer.
Ik trok de kelderdeur open.
Een koude luchtstroom kwam me tegemoet.
Het rook ernaar vocht, roest en iets chemisch.
Ik zette mijn telefoon als zaklamp aan en liep de trap af.
Mijn vader volgde.
Patricia bleef vlak achter hem.
De kelder was groter dan ik me herinnerde.
Veel groter.
Achter oude dozen stond een metalen deur die ik nog nooit eerder had gezien.
“Wat is dat?”
Mijn vader antwoordde niet.
Ik pakte de hendel.
Op slot.
“Geef me de sleutel.”
“Daniel…”
“De sleutel.”
Mijn vader haalde langzaam een kleine sleutel uit zijn jaszak.
Ik keek hem aan.
“Je had die al die tijd?”
Hij keek weg.
Ik draaide de sleutel om.
De deur ging open.
Achter de deur liep een smalle betonnen gang onder het huis.
Mijn hart bonsde.
We liepen ongeveer twintig meter.
Toen kwamen we bij een tweede ruimte.
Daar stond een oude tafel.
Een lamp.
Een metalen kast.
En aan de muur hing een groot bord.
PROJECT ECHO
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Dit was dus echt.”
Mijn vader knikte.
“Ja.”
“Wat gebeurde hier?”
“Onderzoek.”
“Op kinderen?”
Hij keek naar de grond.
“Niet officieel.”
Ik draaide me naar hem om.
“Maar wel in werkelijkheid.”
Hij antwoordde niet.
Ik liep naar de metalen kast.
De deur stond halfopen.
Binnen lagen tientallen dossiers.
Sommige waren oud.
Andere leken veel nieuwer.
Ik pakte het bovenste dossier.
ECHO — SUBJECT 001
Ik bladerde.
Een foto.
Een jongen.
Ongeveer zes jaar oud.
Daaronder een naam.
Lucas Hayes.
Mijn adem stokte.
“Dit is mijn zoon.”
Patricia kwam naast me staan.
“Dat is waarom Emily het ontdekte.”
Ik keek verder.
Onder Lucas' foto stonden medische gegevens.
Bloedgroep.
Genetische markers.
Neurologische observaties.
En een regel die me misselijk maakte.
SUBJECT STATUS: SUCCESSFUL
“Wat betekent dit?”
Mijn vader antwoordde zacht:
“Lucas was het enige kind bij wie het experiment volledig werkte.”
“Welk experiment?”
Hij keek me recht aan.
“Genetische overdracht.”
Ik begreep het niet.
“Leg het uit.”
“Project Echo onderzocht of bepaalde erfelijke eigenschappen kunstmatig konden worden overgedragen.”
“En mijn zoon?”
“Hij werd geboren met de eigenschappen die Shepherd wilde.”
Ik sloeg het dossier dicht.
“Waarom wist ik hier niets van?”
“Je mocht het niet weten.”
“Je hebt mijn hele leven tegen me gelogen.”
Mijn vader slikte.
“Niet alleen ik.”
Patricia wees naar een andere map.
“Daniel.”
Ik opende hem.
Daar stond:
SUBJECTS 002–007
Zes namen.
Zes kinderen.
Allemaal doorgestreept.
“Ze zijn niet dood,” zei Patricia.
“Hoe weet je dat?”
“Emily heeft me dat verteld.”
Ik keek naar haar.
“Wanneer?”
“De avond voordat ze verdween.”
“Waarom heb je dat nooit gezegd?”
“Omdat ik bang was.”
“Waar zijn ze?”
Ze schudde haar hoofd.
“Dat wist Emily niet.”
Ik wilde antwoorden toen mijn telefoon trilde.
Een bericht.
Een onbekend nummer.
Ik opende het.
Er stond slechts één foto.
Ava.
Ze zat op een stoel.
Haar handen waren vastgebonden.
Maar ze leefde.
Lucas zat naast haar.
Ik voelde mijn knieën bijna bezwijken.
Onder de foto stond:
EERSTE WAARSCHUWING.
Daarna verscheen een tweede bericht.
ZOEK DE KAMER DIE NIET OP DE PLATTEGROND STAAT.
Ik keek naar de kelder.
“Welke kamer?”
Mijn vader verstijfde.
“Er is nog een kamer.”
“Waar?”
Hij wees naar de achterwand.
“Daarachter.”
We liepen erheen.
Ik klopte tegen de muur.
Hol.
Mijn vader haalde een metalen staaf uit een kast en tikte op verschillende plekken.
Bij één steen klonk een doffe klik.
Een verborgen paneel schoof open.
Daarachter zat een kleine kamer.
Op de vloer lagen oude videobanden.
En midden op een tafel stond een houten doos.
Met Emily's naam erop.
Mijn handen begonnen te trillen.
Ik opende de doos.
Daarin zat een brief.
Mijn naam stond erop.
Daniel.
Ik vouwde hem open.
Als je dit leest, betekent het dat ze Lucas en Ava hebben meegenomen.
Mijn adem stokte.
Maar luister goed. Vertrouw je vader niet.
Ik keek onmiddellijk naar Richard.
Hij werd wit.
Onder de eerste zin stond een tweede.
Hij heeft niet alleen Project Echo gefinancierd.
Een derde regel.
Hij heeft het opnieuw gestart.
Ik keek naar mijn vader.
“Is dit waar?”
Hij zei niets.
Toen klonk er achter ons een geluid.
Een deur die dichtviel.
Patricia draaide zich om.
“Wie was dat?”
Mijn vader keek naar de gang.
“Niemand.”
Maar toen zag ik iets.
Op de vloer lag een verse voetafdruk.
Modder.
Iemand was hier net geweest.
Mijn telefoon ging opnieuw.
Dit keer kwam er een video.
Ik drukte op afspelen.
Ava keek recht in de camera.
Ze huilde niet.
Dat maakte me nog banger.
Toen zei ze:
“Papa… zoek Emily.”
De video stopte.
Mijn vader keek naar mij.
“Wat bedoelde ze?”
Ik keek naar de verborgen kamer.
En toen zag ik achter de houten doos iets wat ik eerder niet had opgemerkt.
Een klein metalen plaatje.
Met één woord erop:
BEGRAFENIS.
Mijn hart sloeg over.
Want Emily was nooit begraven.
Haar graf was leeg.
En plotseling wist ik waar ik heen moest.
