DEEL 10 — Het kind dat nooit had mogen bestaan
Ik kon niet ademen.
Mijn ogen bleven op het scherm gericht.
Het meisje keek naar de camera.
Ongeveer zeven jaar oud.
Donker haar.
Dezelfde ogen als Emily.
En toen zei ze opnieuw:
“Papa?”
Ava greep mijn hand.
“Papa, wie is dat?”
Ik wist niet wat ik moest zeggen.
Shepherd keek zichtbaar tevreden.
“Dat is waarom Project Echo nooit mocht worden gestopt.”
Ik draaide me naar hem.
“Wat heb je gedaan?”
“Wij hebben niets gedaan wat de wetenschap niet aankon.”
“Je hebt kinderen gebruikt.”
“Wij hebben levens veranderd.”
“Je hebt mensen vernietigd!”
Mijn stem galmde door de kamer.
Shepherd bleef kalm.
“Je begrijpt het nog steeds niet.”
Hij liep naar een computer.
“Lucas was slechts één resultaat.”
Hij klikte.
Een dossier verscheen.
PROJECT ECHO — GENERATION TWO
Daaronder stond een naam.
SUBJECT 008 — ELENA HAYES
Mijn knieën werden zwak.
“Hayes?”
Shepherd knikte.
“Jouw dochter.”
“Dat is onmogelijk.”
“Je dacht dat Lucas jouw enige kind was.”
Ik keek naar mijn vader.
Hij keek weg.
“Richard?”
Hij zei niets.
“Jij wist hiervan.”
“Niet alles.”
“Maar genoeg.”
Hij knikte.
Mijn moeder kwam plotseling in mijn gedachten.
De video.
Haar stem.
En als Daniel erachter komt?
Ik voelde een golf van woede.
“Waar is mijn moeder?”
Niemand antwoordde.
Toen klonk er achter ons een stem.
“Ik ben hier.”
Ik draaide me om.
Mijn moeder stond in de deuropening.
Ze huilde.
“Mam…”
Ze keek naar het scherm.
Naar Elena.
En begon te trillen.
“Ze had nooit geboren mogen worden.”
Ik keek haar aan alsof ik haar niet meer kende.
“Wat?”
“Emily heeft geprobeerd haar te redden.”
“Wie is Elena?”
Mijn moeder sloot haar ogen.
“Je dochter.”
“Dat heb ik gehoord.”
“Maar ze is niet geboren zoals jij denkt.”
Shepherd onderbrak haar.
“Genoeg.”
Ik liep naar mijn moeder.
“Vertel me alles.”
Ze keek naar Lucas.
Toen naar Ava.
“Jaren geleden werd Emily zwanger.”
Mijn adem stokte.
“Van mij?”
Ze knikte.
“Maar Shepherd ontdekte dat het kind genetische eigenschappen droeg die Project Echo nodig had.”
“Dus?”
“Ze namen haar.”
Ik keek naar Shepherd.
“Je hebt mijn kind gestolen.”
Hij glimlachte.
“Niet gestolen.”
“Gestolen!”
“Beschermd.”
Mijn moeder begon te huilen.
“Emily heeft haar teruggekregen.”
“Wanneer?”
“Na haar dood.”
Ik verstijfde.
“Emily leeft.”
“Ja.”
“Waar is ze?”
Mijn moeder wees naar het scherm.
“Daar.”
Ik keek opnieuw.
De video stopte.
Shepherd liep naar een andere computer.
“Je wilt Emily zien?”
“Ja.”
“Dan moet je kiezen.”
Hij liet twee schermen verschijnen.
Op het eerste scherm zat Emily.
Op het tweede scherm zat Elena.
“Eén van hen mag vertrekken.”
Mijn hart brak.
“Wat?”
“De beveiliging kan maar één deur tegelijk openen.”
“Je liegt.”
“Misschien.”
“Laat ze allebei gaan.”
“Dat kan niet.”
Ava begon te huilen.
“Papa…”
Ik keek naar haar.
Lucas stond naast haar.
Mijn kinderen.
Mijn gezin.
En ergens achter een scherm zat Emily.
Mijn verloren verleden.
En een dochter waarvan ik niet eens wist dat ze bestond.
Shepherd keek me aan.
“Je hebt twaalf minuten.”
“Waarom?”
“Omdat het hele complex over twaalf minuten wordt afgesloten.”
Mijn vader stapte naar voren.
“Laat mij gaan.”
Shepherd lachte.
“Jij?”
“Neem mij.”
Shepherd keek hem aan.
“Je hebt acht jaar geleden al gekozen, Richard.”
Mijn vader verstijfde.
“Waar heb je het over?”
Shepherd drukte op een knop.
Een oude opname verscheen.
Mijn vader zat tegenover Shepherd.
Acht jaar geleden.
Emily stond achter de deur.
Mijn vader zei op de opname:
“Als ik haar niet stop, brengt ze alles naar buiten.”
Mijn hart stopte.
Ik keek naar mijn vader.
“Wat heb je gedaan?”
Hij keek me aan.
“Ik wilde haar beschermen.”
“Je hebt haar verraden.”
“Ik had geen keuze.”
Op de opname hoorde ik Emily schreeuwen.
“Richard!”
Toen werd het scherm zwart.
Ik voelde tranen in mijn ogen.
Shepherd zei:
“Nu weet je waarom Emily verdween.”
Mijn moeder zakte op een stoel.
Patricia keek geschokt naar mijn vader.
Ik liep langzaam naar hem toe.
“Heb jij Emily aan Shepherd gegeven?”
Mijn vader kon me niet aankijken.
“Ja.”
De kamer werd stil.
Ik voelde iets in mezelf breken.
Maar toen klonk er een zacht geluid.
Tik.
Iedereen keek naar het scherm.
Emily.
Ze keek niet naar de camera.
Ze keek naar haar linkerhand.
Ze tikte drie keer tegen het glas.
Tik. Tik. Tik.
Mijn vader fluisterde:
“Dat is geen gevaarsignaal.”
Ik keek hem aan.
“Wat dan?”
Hij slikte.
“Dat is een code.”
“Welke?”
Mijn vader keek naar Shepherd.
Voor het eerst verdween de glimlach van Shepherds gezicht.
“Ze vertelt je waar ze is.”
Ik keek naar het scherm.
Emily tikte opnieuw.
Drie keer.
Toen draaide ze haar hoofd langzaam naar een donkere hoek van de kamer.
Daar stond een klok.
De wijzers wezen naar 00:00.
Ik begreep het.
“Middernacht.”
Shepherd keek me aan.
“Te laat.”
Op dat moment ging overal het licht uit.
Een harde sirene begon te loeien.
De deuren sloten.
En vanuit de gang hoorde ik een stem.
Emily.
Niet via de luidspreker.
In het echt.
“Daniel!”
Ik draaide me om.
Aan het einde van de gang stond een vrouw.
Bleek.
Uitgeput.
Maar levend.
Emily.
Ze keek naar mij.
Toen naar mijn kinderen.
En fluisterde:
“Neem ze mee.”
Ik rende naar haar toe.
Maar voordat ik haar kon bereiken, klonk achter ons een explosie.
De muur schudde.
Rook vulde de gang.
Shepherd was verdwenen.
En toen ik weer kon zien, lag er naast Emily een klein zwart koffertje.
Ze keek me recht aan.
“Daniel, luister goed.”
Ik pakte haar hand.
“Waar is Elena?”
Emily keek naar het scherm.
Toen naar mijn moeder.
En fluisterde:
“Ze is niet onze enige dochter.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
Emily kneep mijn hand.
“Er zijn nog drie kinderen.”
Ze keek naar Shepherds verdwenen stoel.
“En één van hen zit nu hier.”
Ik draaide me langzaam om.
Achter mij stond iemand die ik al die jaren volledig had vertrouwd.
En toen zag ik wat er in zijn hand zat.
Een Project Echo-identiteitskaart.
SUBJECT 011.
WORDT VERVOLGD…
