DEEL 12 — Mijn zus leefde nog
Het hek achter ons viel met een harde klap op de grond.
Shepherd kwam langzaam de tunnel binnen.
Niemand bewoog.
Ik keek naar mijn moeder.
“Mijn zus leeft?”
Ze knikte, huilend.
“Ze heet Elena niet. Elena is je dochter.”
“Wie is ze dan?”
Mijn moeder keek naar Emily.
Emily fluisterde:
“Clara.”
De naam raakte me als een klap.
Clara.
Mijn kleine zusje.
Het meisje dat volgens mijn ouders acht jaar geleden was overleden.
Ik herinnerde me haar begrafenis.
De gesloten kist.
De bloemen.
Mijn eigen tranen.
Alles was een leugen.
“Waar is ze?”
Mijn moeder antwoordde:
“Onder het oude ziekenhuis.”
Shepherd begon te lachen.
“Je moeder heeft eindelijk besloten eerlijk te zijn.”
Ik draaide me naar hem.
“Wat heb je met Clara gedaan?”
“Clara was Subject 010.”
“En Elena?”
“Subject 008.”
“Lucas?”
“Subject 001.”
Ik voelde mijn maag draaien.
“Waarom mijn familie?”
Shepherd keek me recht aan.
“Omdat jouw familie de genetische lijn droeg die Orion zocht.”
Emily greep mijn hand.
“Daniel, we moeten gaan.”
“Niet zonder antwoorden.”
Shepherd haalde een pistool tevoorschijn.
Mijn vader stapte voor me.
“Genoeg.”
Een schot klonk.
Mijn vader viel op zijn knieën.
“Papa!”
Ik wilde naar hem toe rennen, maar Emily trok me terug.
“Hij leeft!”
Patricia hielp hem overeind.
We renden verder.
De tunnel eindigde bij een oude uitgang achter het ziekenhuis.
Buiten regende het.
Mijn telefoon ging.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Een vrouwenstem.
“Daniel?”
Ik verstijfde.
Ik kende die stem.
“Clara?”
Een korte stilte.
Toen:
“Je had nooit naar mij moeten zoeken.”
“Waar ben je?”
“Dat doet er niet toe.”
“Waar is Elena?”
“Bij mij.”
Mijn hart sloeg over.
“Is ze veilig?”
“Voorlopig.”
“Waarom heb je haar meegenomen?”
Clara zuchtte.
“Omdat ik wist dat Shepherd haar zou vinden.”
“Waarom heb je mij niets verteld?”
“Omdat jij hem vertrouwde.”
Ik keek naar Emily.
Ze keek naar de grond.
Clara ging verder:
“Maar nu heeft hij jou gevonden.”
“Waar ben je?”
Ze antwoordde niet.
In plaats daarvan zei ze:
“Ga naar de oude kapel.”
“Welke kapel?”
“Die waar Emily acht jaar geleden naartoe vluchtte.”
Ik voelde mijn adem stokten.
“Emily was daar?”
“Ja.”
“Waarom?”
Clara fluisterde:
“Omdat ze daar ontdekte wie jij werkelijk bent.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Emily.
“Wat bedoelde ze?”
Emily werd bleek.
“Daniel…”
“Wat?”
“Je moet weten dat Project Echo niet alleen kinderen onderzocht.”
“Wat dan?”
Ze keek me recht aan.
“Ze onderzochten ook ouders.”
Ik begreep het niet.
“Waarom?”
Emily pakte mijn hand.
“Omdat jij misschien nooit een toevallige vader bent geweest.”
Mijn bloed werd koud.
“Wat bedoel je?”
Ze keek naar Lucas.
Toen naar mij.
“Jij was hun eerste experiment.”
Ik kon niets zeggen.
Achter ons klonk opnieuw een schot.
Shepherd had ons gevonden.
Emily trok me richting de auto.
“Als je wilt weten wie je werkelijk bent…”
Ze keek naar de donkere weg.
“…moeten we eerst je zus vinden.”
Ik stapte in.
Maar voordat ik de deur sloot, kreeg ik nog één bericht.
Een foto.
Clara.
Elena stond naast haar.
En achter hen stond een man.
Ik zoomde in.
Mijn adem stokte.
Ik kende hem.
Hij stond op mijn vaders oude familiefoto.
Een man die volgens mijn vader twintig jaar geleden was overleden.
Onder de foto stond slechts één zin:
DANIEL, JE VADER HEEFT JE AL DIE JAREN VOOR ÉÉN MAN VERBORGEN.
Ik keek naar Richard.
Hij zag de foto.
En fluisterde:
“Hij is terug.”
WORDT VERVOLGD…
