DEEL 4 — Degene die al die tijd in mijn huis was
Ik hield Emily’s jas vast alsof hij elk moment kon verdwijnen.
De geur was vrijwel weg.
Maar ik herkende de stof.
Ik had die jas zelf voor haar gekocht.
Patricia kwam achter me staan.
“Raak de zak niet verder aan.”
“Waarom?”
“Als dit bewijs is, moeten we het bewaren.”
Ik keek naar haar.
“Hoe wist je dat deze jas hier lag?”
“Ik wist het niet.”
“Je zei net dat Emily hem op de avond van haar dood droeg.”
“Dat wist ik.”
“Maar hoe kwam hij hier?”
Patricia schudde haar hoofd.
“Dat weet ik niet.”
Ik haalde het briefje uit de zak.
Degene die je vertrouwt, is al binnen.
Ik dacht aan Patricia.
Mijn moeder.
Mijn vader.
Thomas Reed.
Iedereen.
Toen hoorde ik boven een deur dichtslaan.
Patricia keek op.
“Wat was dat?”
“De voordeur.”
We keken elkaar aan.
Ik greep een zaklamp en liep naar boven.
De woonkamer was leeg.
Ava en Lucas waren verdwenen.
Mijn hart sloeg over.
“Ava!”
Geen antwoord.
“Lucas!”
Patricia rende achter me aan.
Toen hoorde ik een geluid vanuit de keuken.
Ik stormde naar binnen.
Ava stond daar.
Lucas zat op de vloer.
Een man knielde voor hen.
Ik herkende hem onmiddellijk.
“Thomas?”
Rechercheur Thomas Reed keek op.
Zijn gezicht was kalm.
“Daniel.”
Ik liep naar voren.
“Wat doe jij hier?”
“Ik kwam praten.”
“Hoe ben je binnengekomen?”
Hij wees naar Patricia.
“Zij heeft me gebeld.”
Ik keek naar haar.
“Ik heb niemand gebeld.”
Thomas’ gezicht veranderde.
Heel even.
Maar lang genoeg.
Ik zag het.
“Laat mijn kinderen met rust.”
Hij stond langzaam op.
“Ik wil jullie helpen.”
“Dan vertrek je.”
“Daniel, Emily was bang.”
“Dat weet ik.”
“En ze had gelijk.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waarover?”
Thomas keek naar Patricia.
“Ze heeft je nog steeds niet alles verteld.”
Patricia schudde haar hoofd.
“Niet hier.”
Thomas keek weer naar mij.
“Emily heeft haar dood twee dagen van tevoren voorspeld.”
“Hoe weet jij dat?”
“Omdat ze mij een brief gaf.”
“Waar is die?”
Thomas stak zijn hand in zijn jas.
Maar voordat hij iets kon pakken, hoorde ik een harde klap.
Het raam achter hem barstte.
Iedereen dook omlaag.
Ava schreeuwde.
Ik trok haar tegen me aan.
Thomas trok zijn wapen.
“Blijf liggen!”
Nog een klap.
Toen stilte.
Thomas keek naar het kapotte raam.
“Dat was geen schot.”
“Wat dan?”
Hij liep ernaartoe.
Op de vensterbank lag een kleine zwarte envelop.
Thomas pakte hem niet aan.
“Daar.”
Ik liep dichterbij.
Op de envelop stond mijn naam.
DANIEL.
Ik keek naar Thomas.
“Is dit van jou?”
“Nee.”
Patricia fluisterde:
“Emily.”
Ik maakte de envelop open.
Er zat één foto in.
Een foto van Emily.
Ze stond voor een gebouw dat ik kende.
Mijn vaders oude kantoor.
Maar mijn vader had dat kantoor jaren geleden verkocht.
Op de achterkant stond een datum.
Drie weken vóór zijn dood.
En onder de datum stond:
Hij heeft zijn dood in scène gezet.
Ik keek naar Thomas.
“Is mijn vader echt dood?”
Thomas antwoordde niet.
“Thomas!”
Hij sloot zijn ogen.
“Er is nooit een lichaam geïdentificeerd.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Het lichaam dat werd gevonden, was zwaar verbrand.”
“Waarom wist ik dat niet?”
“Omdat je moeder dat niet wilde.”
Ik voelde mijn benen zwak worden.
Mijn moeder.
Dezelfde vrouw die mij na zijn dood had verteld dat mijn vader in het buitenland was overleden.
Dezelfde vrouw die bij Emily’s begrafenis naast mij had gestaan.
Mijn moeder had altijd gezegd dat ze niets wist.
Ik pakte mijn telefoon.
Ik belde haar.
Ze nam niet op.
Toen kwam er een bericht.
Kom alleen naar het oude huis.
Afzender: Mam.
Patricia pakte mijn arm.
“Ga niet.”
“Ik moet.”
“Het is een val.”
“Misschien.”
Thomas keek naar me.
“Ik ga mee.”
“Nee.”
“Je kunt dit niet alleen.”
Ik keek naar mijn kinderen.
Daarna naar Patricia.
“Jullie blijven hier.”
Patricia schudde haar hoofd.
“Daniel, luister naar me. Emily vertrouwde je moeder niet.”
“Waarom?”
“Omdat zij degene was die Emily als eerste verdacht.”
Ik verstijfde.
“Mijn moeder?”
Patricia knikte.
“Emily zei dat jouw moeder wist waar je vader was.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug.
Ik pakte mijn jas.
Toen zag ik iets op de vloer.
Een klein stukje papier.
Ik raapte het op.
Er stond slechts één woord:
LUCAS.
Ik keek naar mijn zoon.
Daarna naar Patricia.
“Waarom staat zijn naam hier?”
Patricia werd lijkbleek.
“Ik weet het niet.”
Thomas liep naar me toe.
“Daniel…”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Hij aarzelde.
“Er is iets wat ik je nooit heb verteld.”
“Wat?”
“Lucas werd niet geboren in het ziekenhuis dat jij denkt.”
Mijn adem stokte.
“Waar is hij dan geboren?”
Thomas keek naar Patricia.
Patricia fluisterde:
“Op dezelfde plek waar Emily haar laatste avond doorbracht.”
Ik voelde mijn wereld instorten.
Want ineens begreep ik waarom Patricia mijn kinderen had opgesloten.
Niet omdat ze hen haatte.
Maar omdat ze bang was dat Ava iets zou vertellen wat niemand mocht weten.
