DEEL 9 — David stond al in het huis van mijn moeder
We landden onder begeleiding van luchthavenbeveiliging.
Niemand mocht het vliegtuig verlaten voordat de politie aan boord kwam.
Ik hield Maya's hand vast.
Leo sliep nog steeds.
Ik voelde me alsof ik in een nachtmerrie zat.
Toen kwam Detective Harris aan boord.
Hij stelde zich kort voor en nam onmiddellijk de verklaringen van de bemanning op.
Ik gaf hem de berichten.
Hij las ze.
Zijn gezicht werd ernstig.
“Mevrouw, wanneer hebt u voor het laatst contact gehad met uw man?”
“Een uur geleden.”
“Waar zou hij zijn?”
“Op een bouwplaats buiten de staat.”
Harris keek naar zijn collega.
“Dat klopt niet.”
Hij liet mij een foto zien.
Ik herkende David.
Hij stond voor het huis van mijn moeder.
De foto was minder dan dertig minuten geleden gemaakt.
Mijn benen werden slap.
“Waar is hij nu?”
“Binnen.”
“Wat doet hij daar?”
“We weten het niet.”
“Mijn moeder is dood.”
“Ik weet het.”
“Waarom is mijn man daar?”
Harris keek me aan.
“Dat proberen we uit te zoeken.”
Mijn telefoon ging.
David.
Ik nam op.
“Waar ben je?”
Stilte.
“David?”
Toen hoorde ik zijn stem.
“Je had niet naar Orlando moeten gaan.”
Mijn hart brak.
“Waarom?”
“Omdat ik je probeerde te beschermen.”
“Van wie?”
“Van je moeder.”
Ik verstijfde.
“Mijn moeder is dood.”
“Dat weet ik.”
“Wat bedoel je dan?”
Hij zuchtte.
“Je moeder heeft je nooit de waarheid verteld.”
“Welke waarheid?”
“Over mij.”
Ik voelde mijn ogen branden.
“Wat heb je gedaan?”
“Luister naar me.”
“Wat heb je gedaan, David?”
Hij zweeg.
Toen zei hij:
“Ga niet naar het huis.”
“Waarom?”
“Omdat ze daar wacht.”
“Wie?”
De verbinding viel weg.
Detective Harris keek me aan.
“Wie was dat?”
Ik antwoordde niet.
Want op datzelfde moment kwam er een nieuw bericht binnen.
Een foto.
Mijn moeder.
Levend.
Zittend in een donkere kamer.
En onder de foto stond:
“Je moeder is niet gestorven, Teresa.”
* * *
