DEEL 8 — De broer die officieel dood was
“Je broer?”
Evelyn knikte langzaam.
“Hij is twee jaar geleden overleden.”
Niemand sprak.
De woorden bleven tussen ons hangen.
“Dan kan hij dit bericht niet hebben gestuurd.”
“Ik weet het.”
“Wie gebruikt zijn nummer?”
“Ik weet het niet.”
Maya keek naar de telefoon.
“Misschien is hij niet dood.”
Evelyn keek haar aan.
“Dat kan niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik zijn lichaam heb gezien.”
Ik keek naar mijn dochter.
“Laat dit los, Maya.”
Maar ze schudde haar hoofd.
“Dat klopt niet.”
“Wat klopt niet?”
“Die man.”
“Welke man?”
“De man achter ons.”
Ze keek naar hem.
Hij zat nog steeds stil.
Maar nu zag ik iets wat ik eerder niet had opgemerkt.
Hij droeg een ring.
Een zilveren ring met een kleine zwarte steen.
Evelyn zag hem ook.
Haar adem stokte.
“Dat is zijn ring.”
Ik keek naar haar.
“Van wie?”
“Mijn broer.”
De man hoorde haar.
Hij stond op.
De piloot riep onmiddellijk:
“Blijf zitten.”
De man negeerde hem.
Hij keek naar Evelyn.
“Je had hier nooit moeten zijn.”
Evelyn stond op.
“Wie ben jij?”
Hij glimlachte.
“Je weet wie ik ben.”
“Mijn broer is dood.”
“Dat dacht je.”
Mijn bloed werd koud.
De man keek naar mij.
“En jij…”
Hij wees naar Maya.
“Jij hebt iets wat van ons is.”
Maya kroop dichter tegen me aan.
Ik hield haar vast.
“Waar heb je het over?”
Hij glimlachte.
“De sleutel.”
Ik greep automatisch de paarse rugzak van Maya.
De man maakte een beweging naar voren.
De bemanning hield hem tegen.
Hij begon te lachen.
“Te laat.”
“Wat bedoel je?”
Hij keek naar de klok.
“Over minder dan een uur wordt het huis van je moeder geopend.”
Mijn hart sloeg over.
“Door wie?”
Hij keek me recht aan.
“Door je man.”
* * *
