DEEL 15 — De familie Reed
De sirenes werden luider.
Rode en blauwe lichten flitsten door de kleine kelderramen.
Harris liep naar de tunnel.
Hij keek naar zijn telefoon.
“Geen bereik.”
Elena werd bleek.
“Ze hebben de stroom van het gebouw overgenomen.”
“Wie?”
“De Reed-familie.”
Ik keek haar aan.
“Mijn familie?”
Ze knikte.
“Ja.”
Ik had nooit gedacht dat één woord zo zwaar kon voelen.
Familie.
Een woord dat vroeger veiligheid betekende.
Nu betekende het gevaar.
Harris keek naar Elena.
“Wie zijn de Reeds?”
Elena haalde diep adem.
“Een familie die tientallen jaren geleden een netwerk heeft opgebouwd rond privéklinieken.”
“Illegaal?”
“Veel erger.”
Ze keek naar mij.
“Ze konden mensen laten verdwijnen zonder dat iemand vragen stelde.”
Mijn moeder kwam naast haar staan.
“Alexander ontdekte het.”
Elena knikte.
“En daarom moest hij sterven.”
Ik keek naar de twee vrouwen.
“Maar waarom ik?”
Elena pakte mijn hand.
“Omdat je vader wist dat hun grootste zwakte niet geld was.”
“Wat dan?”
“Bewijs.”
Ze wees naar mijn hoofd.
“Hij had alles digitaal opgeslagen.”
Ik fronste.
“Waar?”
“In een systeem dat alleen kon worden geopend met jouw geboortedatum, je bloedgroep en een derde sleutel.”
Mijn moeder haalde de geheugenkaart uit haar zak.
“Deze.”
Ik keek naar de kaart.
“Dus dit is de derde sleutel?”
“Nee.”
“Wat is het dan?”
Elena keek naar mijn moeder.
Zij antwoordde:
“Jouw stem.”
Ik lachte ongelovig.
“Mijn stem?”
“Alexander gebruikte een stemverificatie.”
Harris begreep het onmiddellijk.
“Dus als Teresa het systeem activeert…”
“Dan wordt alles openbaar,” zei Elena.
“Welke informatie?”
Elena keek me aan.
“Alle namen.”
Op dat moment klonk er boven ons een zware dreun.
Stof viel van het plafond.
Maya greep mijn hand.
“Ze komen.”
Harris keek naar zijn collega.
“We moeten weg.”
Elena schudde haar hoofd.
“Er is maar één uitgang.”
“Waar?”
Ze wees naar een muur.
“Achter die deur.”
Mijn moeder liep naar een oud paneel.
Ze duwde erop.
Een deel van de muur schoof open.
Daarachter zat een kleine kamer met computers.
Ik liep naar binnen.
Op het grootste scherm stond één woord.
REED ARCHIVE
Daaronder:
SUBJECT: TERESA WARD-REED
Mijn hart sloeg over.
“Ze hebben een dossier over mij.”
Elena knikte.
“Je bent nooit vergeten.”
Ik scrolde door de bestanden.
Foto's.
Medische rapporten.
Schoolgegevens.
Mijn eerste baan.
Mijn huwelijk.
Mijn reizen.
Zelfs foto's van mij toen ik twintig was.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Ze hebben me altijd gevolgd.”
“Ja.”
“Waarom heb ik dat nooit gemerkt?”
Elena antwoordde:
“Omdat ze nooit wilden dat je wist dat je werd bewaakt.”
Ik opende een bestand.
DAVID HART — OPDRACHT 14
Mijn adem stokte.
David.
Ik klikte erop.
Daar stond zijn foto.
Daaronder een datum.
De dag waarop hij mij voor het eerst had ontmoet.
En een opdracht:
WIN HAAR VERTROUWEN. TROUW MET HAAR.
Ik voelde mijn benen zwak worden.
Maya kwam naast me staan.
“Hij heeft je dus…”
“Ja.”
Ik kon de zin niet afmaken.
Mijn moeder legde haar hand op mijn schouder.
“Het spijt me.”
Ik draaide me naar haar.
“Jij wist hiervan?”
“Nee.”
“Maar je wist dat David gevaarlijk was?”
“Ik vermoedde het.”
“Waarom heb je me dan nooit gewaarschuwd?”
“Omdat ik dacht dat hij je kon beschermen.”
“Hij moest me bespioneren!”
“Ja.”
Ik keek opnieuw naar het scherm.
Er was nog een bestand.
ALEXANDER REED — FINAL MESSAGE
Ik klikte erop.
Het beeld verscheen.
Een man zat achter een bureau.
Donker haar.
Vermoeide ogen.
Maar toen hij naar de camera keek, voelde ik iets vreemds.
Alsof ik hem kende.
“Teresa.”
Ik hield mijn adem in.
“Als je dit ooit ziet, betekent het dat ik er niet meer ben.”
Hij glimlachte verdrietig.
“Je zult waarschijnlijk denken dat ik je verlaten heb.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nooit.”
Ik voelde tranen.
“Je moeder zal je vertellen dat ik je heb proberen te beschermen.”
Hij keek recht in de camera.
“Maar er is één ding dat zij niet weet.”
Mijn moeder verstijfde.
Alexander vervolgde:
“Je bent niet alleen mijn dochter.”
Een stilte.
“Je bent de erfgename van het hele Reed-archief.”
Mijn mond viel open.
“Alles wat ik bezit, alles wat ik heb verzameld…”
Hij keek naar een map.
“…is van jou.”
Toen verscheen er een tweede persoon achter hem.
David.
Jonger.
Mijn hart stopte bijna.
Alexander keek achter zich.
“Als jij ooit met hem trouwt…”
Hij slikte.
“…vertrouw hem nooit.”
Het beeld werd zwart.
Niemand sprak.
Toen hoorde ik buiten een stem.
“Teresa!”
David.
Maar deze keer was hij niet alleen.
Een andere stem klonk naast hem.
Een oudere man.
Kalm.
Bijna vriendelijk.
“Je vader had gelijk.”
Ik keek naar Elena.
Ze werd lijkbleek.
“Wie is dat?”
Elena fluisterde:
“Je grootvader.”
* * *
