DEEL 23 — De persoon die ik het meest vertrouwde, heeft tien jaar tegen me gelogen
We renden door de gang.
Achter ons loeide nog steeds het alarm.
Ik hield Claire stevig bij de hand, maar de woorden van Marcus bleven door mijn hoofd spoken.
“Vertrouw Claire niet.”
Uiteindelijk bereikten we een kleine kamer.
Claire sloot de deur en draaide hem op slot.
Ik draaide me onmiddellijk naar haar om.
“Marcus zei dat je tegen me liegt.”
Claire bleef stil.
“Kijk me aan.”
Ze durfde me niet aan te kijken.
“Claire.”
Langzaam hief ze haar hoofd op.
“Wil je de waarheid weten?”
“Ja.”
“Ook als je me daarna haat?”
Ik knikte.
Claire haalde een kleine USB-stick uit haar jaszak.
“Dit is iets wat Marcus nooit heeft kunnen vinden.”
Ik nam hem aan.
“Wat staat erop?”
“Een video.”
“Van wie?”
Claire keek me recht aan.
“Van onze moeder.”
Ik verstijfde.
“Onze moeder is tien jaar geleden overleden.”
“Ik weet het.”
“Waar komt deze video dan vandaan?”
Claire stak de USB-stick in de computer.
Het scherm werd zwart.
Toen verscheen er een beeld.
Mijn moeder zat voor een camera.
Haar gezicht was bleek en vermoeid.
Ze keek recht in de lens.
“Emma…”
Mijn adem stokte.
Mijn moeder vervolgde:
“Als je deze video bekijkt, betekent dat dat Marcus je heeft gevonden.”
Ik keek naar Claire.
“Waarom heeft ze dit opgenomen?”
Claire zei niets.
Op het scherm ging mijn moeder verder.
“Luister goed naar me, Emma. Wat je de komende uren zult ontdekken, zal je hele leven veranderen.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“Vertrouw niemand.”
Ik keek naar Claire.
Mijn moeder vervolgde:
“Niet Marcus. Niet de politie. En zelfs niet…”
Ze zweeg even.
“…je eigen familie.”
De video viel enkele seconden stil.
Daarna verscheen een nieuwe map op het scherm.
NIGHTFALL — 2009
Mijn moeder keek opnieuw in de camera.
“Marcus is niet de eerste.”
Mijn hart sloeg over.
“Hij is slechts degene die de opdracht heeft voortgezet.”
Ik fluisterde:
“Welke opdracht?”
Mijn moeder zei:
“Op de dag dat jij werd geboren, heeft iemand jouw medische dossier gestolen.”
Ik keek naar Claire.
“Wie?”
Mijn moeder antwoordde alsof ze mijn vraag kon horen.
“De persoon die jouw dossier meenam, wist precies wie jij was.”
Het beeld veranderde.
Een ziekenhuisgang.
Een verpleegster liep haastig door een verlaten gang.
Daarna verscheen een man.
Hij droeg donkere kleding.
Zijn gezicht was nauwelijks zichtbaar.
In zijn armen hield hij een baby.
Ik kwam dichter bij het scherm.
De baby droeg een ziekenhuisbandje om haar pols.
Ik zoomde in.
Er stond een naam op.
EMMA CARTER.
Mijn hart stopte bijna.
“Dat ben ik.”
Claire knikte langzaam.
Maar toen verscheen er iets anders in beeld.
Een tweede baby.
Dezelfde nacht.
Hetzelfde ziekenhuis.
Ook zij werd door dezelfde man meegenomen.
Ik keek naar Claire.
“Wie is die baby?”
Claire zei niets.
Op het scherm verscheen opnieuw mijn moeder.
Ze huilde nu.
“Emma… er was nooit maar één kind.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Toen jij werd geboren…”
Ze haalde trillend adem.
“…werd er nog een meisje geboren.”
Ik keek naar Claire.
“Een tweeling?”
Claire sloot haar ogen.
Mijn moeder knikte op het scherm.
“Jullie waren een tweeling.”
De wereld leek stil te vallen.
Ik keek naar Claire.
“Waarom heb je me dit nooit verteld?”
Ze fluisterde:
“Omdat ik bang was.”
“Voor wie?”
Claire keek naar de deur.
“Voor haar.”
“Wie?”
Voordat ze antwoord kon geven, begon de computer opnieuw te piepen.
Een nieuw bestand verscheen.
SUBJECT 28 — LOCATION FOUND
Daaronder stond een adres.
Ik herkende het onmiddellijk.
Mijn oude ouderlijk huis.
Ik keek naar Claire.
“Waarom staat dat adres hier?”
Claire werd lijkbleek.
“Daar is het begonnen.”
“Wat is daar begonnen?”
Ze slikte.
“Nightfall.”
Op dat moment hoorden we voetstappen in de gang.
Langzaam.
Kalm.
Iemand kwam onze kant op.
Claire keek naar mij.
“Emma…”
“Wat?”
“Als die persoon hier is…”
Ze pakte mijn hand.
“…mag je hem onder geen enkele omstandigheid vertellen wat je op deze computer hebt gezien.”
De voetstappen kwamen dichterbij.
Nog drie stappen.
Twee.
Eén.
De deurklink bewoog.
Ik hield mijn adem in.
Toen klonk een stem aan de andere kant.
Een stem die ik onmiddellijk herkende.
Mijn vader.
Maar mijn vader was tien jaar geleden overleden.
“Emma…”
Mijn lichaam verstijfde.
“Doe de deur open.”
Claire begon te huilen.
Ik keek haar aan.
“Claire… wat gebeurt hier?”
Ze fluisterde:
“Je vader is nooit gestorven.”
De deur ging langzaam open.
En een man stapte naar binnen.
Hij keek me aan.
Zijn gezicht was ouder geworden.
Maar ik herkende hem meteen.
Mijn vader.
Hij keek naar mij en zei slechts:
“Het spijt me, dochter.”
Daarna keek hij naar Claire.
“Jullie hadden dit nooit mogen ontdekken.”
Ik deed een stap achteruit.
“Waarom?”
Mijn vader keek naar het scherm.
Naar de twee baby's.
Toen zei hij:
“Omdat jullie geen slachtoffers van Nightfall zijn.”
Hij keek me recht aan.
“Jullie waren het doelwit.”
Mijn hart bonsde.
“Waarom?”
Hij antwoordde niet.
Op dat moment verscheen er automatisch een laatste bestand op het scherm.
NIGHTFALL — FINAL SUBJECT
Daaronder verscheen mijn naam.
EMMA CARTER
En daaronder één zin:
THE ORIGINAL PLAN WAS NEVER TO CONTROL HER.
IT WAS TO MAKE HER REMEMBER.
