DEEL 22 — De vrouw in de geheime kamer
Ik stond verstijfd voor de deur.
Binnen was geen licht.
Alleen het monotone geluid van machines.
Claire stond achter me en hield het pistool stevig vast.
“Emma… ga niet naar binnen.”
Ik keek haar aan.
“We zijn al zo ver gekomen.”
Ik duwde de deur open.
Een kamer verscheen voor ons.
Aan de muur hingen tientallen schermen.
Op ieder scherm was een andere slaapkamer te zien.
Ik keek beter.
Er waren vrouwen.
Sommigen sliepen.
Sommigen lagen roerloos.
Anderen leken niet eens te weten dat ze werden gefilmd.
Mijn maag draaide zich om.
“Mijn God…”
Claire liep naar binnen.
“Dit is waar Marcus alle gegevens bewaart.”
Ik liep naar het bedieningspaneel.
Op het scherm stond een grote map.
SUBJECTS — COMPLETED
Ik opende hem.
Tientallen namen verschenen.
Ik herkende enkele namen.
Vrouwen die ooit in het nieuws waren geweest vanwege hun vermissing.
Zaken die nooit waren opgelost.
Ik keek naar Claire.
“Hoe lang doet Marcus dit al?”
Ze antwoordde niet.
Ik opende de laatste map.
Mijn naam verscheen.
EMMA CARTER — SUBJECT 27
Daarachter stond de startdatum.
Drie weken geleden.
Mijn handen werden ijskoud.
Maar onder mijn naam stond nog een regel.
STATUS: NOT COMPLETED
Ik fronste.
“Niet voltooid?”
Claire keek naar het scherm.
“Dat betekent dat hij nog steeds niet heeft gekregen wat hij wilde.”
“Wat dan?”
Een stem klonk achter ons.
“Wil je dat echt weten?”
Ik draaide me abrupt om.
Marcus stond in de deuropening.
Geen paniek.
Geen angst.
Geen spijt.
Hij was angstaanjagend kalm.
Claire richtte haar pistool op hem.
“Blijf staan!”
Marcus glimlachte.
“Claire… je hebt je zus altijd beschermd.”
Ik keek hem aan.
“Bij hoeveel vrouwen heb je dit gedaan?”
“Dat doet er niet toe.”
“Voor mij wel.”
Marcus keek me lang aan.
“Je begrijpt het nog steeds niet.”
“Wat moet ik begrijpen?”
“Dit ging nooit om geld.”
Ik zweeg.
Marcus deed een stap naar voren.
“Ik was op zoek naar iemand.”
“Naar wie?”
Hij keek recht naar mij.
“Naar jou.”
Ik lachte bitter.
“Je hebt me net Subject 27 genoemd.”
“Dat is alleen hoe zij je noemen.”
“Zij?”
Marcus antwoordde niet.
Claire vroeg onmiddellijk:
“Wie zit er achter jou?”
Marcus keek naar Claire.
“Denk je echt dat ik degene ben die dit allemaal leidt?”
De kamer werd doodstil.
Ik keek naar Marcus.
“Wie dan?”
Hij keek naar het scherm.
Een nieuwe map opende automatisch.
PROJECT NIGHTFALL — ORIGINAL SUBJECT
Daaronder verscheen een naam.
CLAIRE CARTER.
Ik draaide me naar mijn zus.
Claire stond stokstijf.
“Nee…”
Ik keek haar aan.
“Claire?”
Ze deed een stap achteruit.
“Ik wist het niet.”
Marcus glimlachte.
“Je weet meer dan je denkt.”
“Houd je mond!” schreeuwde Claire.
Maar Marcus ging door.
“Waarom denk je dat ik Emma benaderde?”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
Claire keek me aan.
“Het is niet wat je denkt.”
Marcus glimlachte.
“Inderdaad. Zij is niet degene die hierachter zit.”
Ik keek hem aan.
“Wat is ze dan?”
Marcus keek naar Claire.
“De eerste overlevende.”
Claire sloot haar ogen.
Ik kon het niet geloven.
“Heb jij dit meegemaakt?”
Ze knikte.
“Voordat jij Marcus ontmoette.”
Ik liep naar haar toe.
“Waarom heb je het nooit verteld?”
Claire veegde haar tranen weg.
“Omdat als ik het vertelde…”
Ze keek naar Marcus.
“…ze jou zouden vinden.”
Ik wilde vragen wie ‘ze’ waren, maar op dat moment gingen alle lichten uit.
Een alarmsirene begon te loeien.
Marcus keek omhoog.
“Te laat.”
Claire draaide zich naar mij om.
“Rennen!”
“En Marcus?”
Claire keek naar hem.
“Maak je geen zorgen om hem.”
Marcus kwam ons niet achterna.
Hij bleef gewoon staan.
En glimlachte.
Toen we de gang in renden, hoorde ik hem achter ons zeggen:
“Emma…”
Ik draaide me om.
Marcus keek me recht aan.
“Vertrouw Claire niet.”
* * *
DEEL 23 — De persoon die ik het meest vertrouwde, heeft tien jaar tegen me gelogen
We renden door de gang.
De sirene bleef achter ons loeien.
Ik hield Claire stevig vast.
Maar Marcus' woorden bleven door mijn hoofd spoken.
Vertrouw Claire niet.
Uiteindelijk bereikten we een kleine kamer.
Claire deed de deur achter ons dicht.
Ik draaide me naar haar om.
“Marcus zei dat je tegen me liegt.”
Claire bleef stil.
“Kijk me aan.”
Ze durfde me niet aan te kijken.
“Claire.”
Uiteindelijk keek ze op.
“Wil je de waarheid weten?”
“Ja.”
“Ook als je me daarna gaat haten?”
Ik knikte.
Claire haalde een kleine USB-stick uit haar zak.
“Dit is iets wat Marcus nooit heeft kunnen vinden.”
Ik nam hem aan.
“Wat staat erop?”
“Een video.”
“Van wie?”
Claire keek me aan.
“Van onze moeder.”
Ik verstijfde.
“Onze moeder is tien jaar geleden overleden.”
“Ik weet het.”
“Waar komt deze video dan vandaan?”
Claire stak de USB-stick in de computer.
Een video verscheen op het scherm.
Mijn moeder zat voor een camera.
Haar gezicht was bleek.
Ze keek recht in de lens.
“Emma…”
Ik hield mijn adem in.
Mijn moeder ging verder:
“Als je deze video bekijkt, betekent dat dat Marcus je heeft gevonden.”
Ik keek naar Claire.
Mijn moeder vervolgde:
“Vertrouw niemand.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Marcus is niet de eerste.”
Een nieuwe map verscheen.
NIGHTFALL — 2009
Mijn moeder zei:
“Op de dag dat jij werd geboren, heeft iemand jouw dossier meegenomen.”
Ik fluisterde:
“Wie?”
Het beeld veranderde.
Een ziekenhuis.
Een verpleegster.
Een man die een baby vasthield.
Ik keek aandachtig.
Om de pols van de baby zat een bandje met een naam erop…
