DEEL 6 — De vrouw was geen toevallige passagier
Ik kon nauwelijks ademen.
“Wat betekent dat?”
De stewardess antwoordde niet.
Ze keek naar de piloot.
De piloot naar de vrouw.
De vrouw naar mij.
En toen begon ze te huilen.
Niet langer de arrogante vrouw van twintig minuten geleden.
Ze zag er uitgeput uit.
Gebroken.
“Wie bent u?” vroeg ik.
Ze keek me aan.
“Mijn naam is Evelyn.”
“Waarom heeft u mijn stoel?”
“Dat was geen toeval.”
Mijn maag draaide zich om.
“Waarom?”
Ze keek naar Maya.
“Omdat ik dicht bij jullie moest zijn.”
“Om wat te doen?”
Ze slikte.
“Om jullie te beschermen.”
Ik lachte ongelovig.
“U hebt mijn stoel gestolen, mijn dochter beledigd en geweigerd te vertrekken.”
“Ik moest ervoor zorgen dat u boos op mij werd.”
“Waarom?”
“Omdat ik niet wilde dat u met iemand anders praatte.”
“Met wie?”
Ze keek naar de man die achter ons zat.
“Met hem.”
De man keek op.
Evelyn vervolgde:
“Hij werkt voor iemand die uw man kent.”
Ik voelde een ijzige stilte over me heen komen.
“Wie?”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik weet alleen dat David betrokken is bij iets wat groter is dan u denkt.”
“Mijn man is aannemer.”
“Dat is niet het enige wat hij doet.”
Ik voelde een steek door mijn borst.
“Wat bedoelt u?”
Evelyn keek naar Maya.
“Uw dochter heeft iets gezien wat ze nooit had mogen zien.”
Maya kneep mijn hand.
“Wat?”
Evelyn fluisterde:
“Een overdracht.”
“Welke overdracht?”
“Documenten.”
“Welke documenten?”
Ze keek naar de piloot.
“Dat kan ik niet zeggen.”
“U gaat me nu alles vertellen.”
Evelyn zweeg.
Toen zei ze:
“Uw moeder had iets achtergelaten.”
Mijn adem stokte.
“Mijn moeder?”
“Ja.”
“Wat?”
“Een kluis.”
Ik voelde mijn hartslag in mijn oren.
Mijn moeder had nooit iets over een kluis gezegd.
Evelyn keek naar Maya.
“En uw man probeert die te vinden.”
“Waarom?”
Ze keek naar mij.
“Omdat uw moeder vlak voor haar dood ontdekte wat hij werkelijk deed.”
* * *
* * *
