DEEL 3 — De foto van mijn baby
“Een foto van Leo?”
Mijn stem klonk bijna niet als de mijne.
Maya knikte.
De stewardess keek onmiddellijk naar mij.
“Mevrouw, blijf alstublieft rustig.”
Maar ik kon nauwelijks rustig blijven.
“Hoe zou een vreemde vrouw een foto van mijn zoon op haar telefoon hebben?”
De vrouw in 11A zei niets.
De andere stewardess kwam terug met een piloot.
Hij stelde zich kort voor en vroeg wat er aan de hand was.
De eerste stewardess legde het uit.
De tas.
De foto.
Maya's bewering.
De piloot keek naar de vrouw.
“Mevrouw, we moeten weten van wie deze tas is.”
“Hij is van mij.”
“Dan moet u hem identificeren.”
Ze knikte.
“Dat kan ik.”
De stewardess opende de tas voorzichtig.
Bovenop lagen een zonnebril, een make-uptasje en een tijdschrift.
Daaronder lag een telefoon.
De vrouw probeerde hem te pakken.
“Laat dat.”
De piloot hield haar tegen.
“Niet aanraken.”
Ze trok haar hand terug.
Maya keek naar de telefoon.
“Dat is hem.”
Ik keek naar mijn dochter.
“Hoe weet je dat?”
“Het blauwe hoesje.”
De vrouw begon te trillen.
“Dat is gewoon mijn telefoon.”
De piloot keek naar haar.
“Waarom ligt hij dan in een tas die u eerst beweerde niet te herkennen?”
Ze antwoordde niet.
Een paar seconden later werd de telefoon ingeschakeld.
Er was geen toegangscode nodig.
Het scherm lichtte op.
En daar stond een foto.
Mijn zoon.
Leo.
Slapend tegen mijn borst.
Ik herkende de foto onmiddellijk.
Mijn adem stokte.
Die foto had ik nooit online gezet.
Ik had hem alleen naar mijn zus gestuurd.
“Waar komt die foto vandaan?” vroeg ik.
De vrouw zweeg.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Waar komt die foto vandaan?”
De piloot keek haar aan.
“Mevrouw?”
Ze keek naar mij.
Toen zei ze:
“Ik heb hem niet gemaakt.”
“Maar hij staat op uw telefoon.”
“Dat betekent niet dat ik hem heb gemaakt.”
“Wie dan?”
Ze zweeg opnieuw.
Maya pakte mijn hand.
“Mam.”
Ik keek naar haar.
“Wat is er?”
“Ze kent papa.”
Mijn hart sloeg over.
De vrouw reageerde onmiddellijk.
“Ik ken uw man niet.”
Maya keek haar recht aan.
“Dat zei ik niet.”
De vrouw verstijfde.
“Je zei dat je papa kent.”
“Nee.”
Maya schudde haar hoofd.
“Ik zei dat jij hem kent.”
Niemand sprak.
De piloot vroeg:
“Hoe weet je dat?”
Maya keek naar mij.
“Ik zag haar gisteren.”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Waar?”
“Bij ons huis.”
De vrouw deed een stap achteruit.
“Dat is onmogelijk.”
Maya's ogen werden groot.
“U stond bij de auto van papa.”
Ik keek naar de vrouw.
“Mijn man is gisteren in een andere staat.”
De vrouw keek weg.
En toen wist ik dat dit geen willekeurige stoelruzie meer was.
Iemand had mijn gezin in de gaten gehouden.
En mijn dochter had die persoon herkend.
Maar waarom?
* * *
