DEEL 7 — Het geheim van mijn moeder
Ik wist niet meer wie ik moest geloven.
Evelyn.
David.
Maya.
Mijn eigen herinneringen.
Alles leek plotseling een leugen.
Mijn moeder was drie maanden geleden overleden.
Ze had een hartstilstand gehad.
Plotseling.
Zonder waarschuwing.
Dezelfde week had David haar administratie geregeld.
Hij had gezegd dat hij me wilde ontlasten.
Ik had hem bedankt.
Nu voelde die herinnering als een mes.
“Waar is de kluis?” vroeg ik.
Evelyn schudde haar hoofd.
“Ik weet het niet.”
“Maar u zei dat mijn moeder iets had achtergelaten.”
“Een sleutel.”
“Waar?”
“Uw dochter heeft hem.”
Ik keek naar Maya.
“Maya?”
Ze keek verbaasd.
“Ik heb geen sleutel.”
Evelyn glimlachte verdrietig.
“Niet letterlijk.”
Ze wees naar Maya's paarse rugzak.
“Het zit eraan.”
Maya keek naar haar tas.
Een klein metalen sterretje hing aan de rits.
Het was een cadeau van mijn moeder.
Ik pakte het vast.
Aan de achterkant zat een minuscuul nummer gegraveerd.
317.
Ik voelde mijn hart stoppen.
Mijn moeder had ooit gezegd:
“Als ik er niet meer ben, vertrouw dan niet iedereen die zegt dat hij van je houdt.”
Ik had gedacht dat het een algemene waarschuwing was.
Misschien was het dat niet.
De piloot kwam naar ons toe.
“Mevrouw, we landen over ongeveer twintig minuten.”
“Wat gebeurt er met die vrouw?”
“De politie wacht op de luchthaven.”
Ik keek naar Evelyn.
“Gaat u mee?”
Ze knikte.
“Ik heb geen keuze meer.”
Toen verscheen er plotseling een waarschuwing op het scherm van mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
“Ga niet naar de kluis.”
Daarna kwam een tweede bericht.
“Je moeder heeft de verkeerde persoon vertrouwd.”
Ik keek naar Evelyn.
Zij zag mijn gezicht.
“Wat is er?”
Ik liet haar het scherm zien.
Ze werd lijkbleek.
“Dat nummer…”
“Ken je het?”
Ze knikte.
“Dat is onmogelijk.”
“Waarom?”
Ze fluisterde:
“Omdat dat nummer van mijn broer is.”
