DEEL 9 — DE PERSOON DIE IK MIJN HELE LEVEN VERTROUWDE
Ik keek naar het scherm.
Marcus.
Mijn biologische vader.
Mijn moeder.
Alle drie waren daar.
Levend.
En toch had ik nog nooit in mijn leven zoveel angst gevoeld.
“Wie?” vroeg ik.
Mijn stem trilde.
“Wie bestuurt Project Raven?”
Marcus keek naar Daniel.
Daniel schudde langzaam zijn hoofd.
“Niet hier.”
“Waar dan?”
“Lena, je moet vertrekken.”
Ik keek naar het scherm.
“Jullie hebben me jarenlang voorgelogen!”
Mijn moeder begon te huilen.
“Het spijt me.”
“Dat is niet genoeg!”
Mijn stem galmde door de bunker.
“Mijn hele leven is gebouwd op geheimen!”
Marcus keek mij aan.
“Je hebt gelijk.”
“Dan vertel me de waarheid.”
Hij zweeg.
Toen zei hij:
“Het is je zus.”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
Victoria.
Mijn oudere zus.
Degene die mij die ochtend naar de garage had gestuurd.
Degene die mijn slaapkamer aan Raymond had gegeven.
Degene die mijn verdriet vermoeiend had genoemd.
“Victoria?”
Marcus knikte.
“Ja.”
Ik lachte ongelovig.
“Dat kan niet.”
Daniel keek naar mij.
“Ze is al jaren betrokken bij Raven.”
“Waarom?”
“Vanwege haar vader.”
Ik fronste.
“Wat bedoel je?”
Marcus antwoordde:
“Victoria is niet de biologische dochter van Harrison.”
Ik keek naar mijn vader.
Hij sloot zijn ogen.
“Wie is haar vader?”
Niemand antwoordde.
Toen kwam de stem van mijn moeder.
“Daniel.”
Mijn hart stopte.
“Victoria is ook zijn dochter?”
Daniel keek naar mij.
“Ja.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
Mijn zus.
Mijn biologische halfzus.
De vrouw die mij naar de garage had gestuurd.
De vrouw die mijn slaapkamer aan haar man had gegeven.
Ze was verbonden met dezelfde man die ik mijn hele leven niet had gekend.
Maar Marcus was nog niet klaar.
“Dat is niet het ergste.”
Ik keek naar het scherm.
“Wat dan?”
Hij zei:
“Victoria weet dat jij Subject One bent.”
Mijn adem stokte.
“Hoe?”
“Ze heeft jouw dossier al jaren.”
Ik dacht aan mijn jeugd.
Victoria die altijd jaloers was.
Victoria die mij nooit echt leek te vertrouwen.
Victoria die altijd zei dat ik geluk had.
Misschien had ze niet naar mijn leven gekeken.
Misschien had ze gewacht op het moment waarop ik alles zou verliezen.
* * *
“Waarom wilde ze mijn slaapkamer?”
Marcus keek naar Daniel.
Daniel antwoordde:
“Omdat er onder jouw slaapkamer een tweede archief ligt.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wat voor archief?”
“De originele Raven-dossiers.”
Adrian keek naar mij.
“Dat verklaart waarom Raymond daar wilde slapen.”
Ik knikte langzaam.
“Ze waren ernaar op zoek.”
Marcus zei:
“Maar ze hebben het niet gevonden.”
“Waarom niet?”
“Omdat jij het al had.”
Ik keek naar mijn handen.
“Niets.”
Marcus schudde zijn hoofd.
“Niet niets.”
Hij keek naar mijn buik.
“Je draagt het.”
Mijn bloed werd koud.
“Het implantaat?”
“Ja.”
Ik dacht terug aan de arts.
Een sleutel.
Geen tracker.
Een biologische toegang.
“Dus het archief…”
“Kan alleen geopend worden wanneer jij de sleutel activeert.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“En mijn baby?”
Marcus’ gezicht verzachtte.
“Je baby is veilig.”
“Dat weet je niet.”
“Jawel.”
“Hoe?”
Hij keek even weg.
“Daarom heb ik je laten geloven dat ik dood was.”
Mijn hart brak opnieuw.
“Wat bedoel je?”
“Als Raven wist dat ik leefde, zouden ze je zwangerschap gebruiken om mij uit mijn schuilplaats te halen.”
“Dus je liet me rouwen?”
Hij keek naar de grond.
“Ja.”
Ik voelde woede opkomen.
“Je liet me zeven maanden lang geloven dat ik mijn man had verloren.”
“Het spijt me.”
“Dat is niet genoeg!”
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Ik weet het.”
Ik wilde schreeuwen.
Ik wilde hem haten.
Maar toen zag ik zijn gezicht.
Hij zag eruit alsof hij zelf ook zeven maanden had geleden.
“Waarom kwam je niet terug?”
Hij antwoordde zacht:
“Omdat ik wist dat je vader je zou beschermen.”
Ik keek naar Harrison.
“En hij deed dat?”
Marcus knikte.
“Tot vandaag.”
* * *
Een harde dreun schudde de bunker.
Adrian keek naar de gang.
“Ze breken door.”
Harrison trok eindelijk een wapen.
“Er is een nooduitgang.”
“Waar?”
“Onder het archief.”
Ik keek naar mijn vader.
“En mijn moeder?”
“Ze is niet hier.”
Op het scherm verscheen opnieuw het gezicht van Eleanor.
Maar deze keer was ze niet alleen.
Victoria stond achter haar.
Mijn zus keek rechtstreeks naar mij.
Ze glimlachte.
“Hallo, zusje.”
Ik voelde mijn lichaam verstijven.
“Victoria.”
“Je hebt eindelijk de waarheid ontdekt.”
“Jij wist alles.”
“Bijna alles.”
“Je stuurde me naar de garage.”
Ze lachte.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat we toegang tot je kamer nodig hadden.”
“Je wist dat ik zwanger was.”
“Dat was precies waarom.”
Mijn handen balden zich.
“Je bent ziek.”
Victoria's glimlach verdween.
“Jij begrijpt het niet.”
“Leg het dan uit.”
“Raven kan de wereld veranderen.”
“Door mijn kind te gebruiken?”
“Door jouw genetische sleutel te gebruiken.”
“Mijn baby is geen instrument!”
Victoria keek naar mijn buik.
“Dat hangt ervan af wie je vraagt.”
Mijn maag draaide zich om.
Marcus schreeuwde vanaf het scherm:
“Victoria, stop!”
Ze keek naar hem.
“Jij had nooit verliefd op haar moeten worden.”
Marcus antwoordde:
“En jij had nooit haar zus moeten worden.”
Victoria lachte.
“Dat was nooit mijn keuze.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Wat bedoelt ze?”
Mijn moeder keek weg.
Victoria zei:
“Vraag je moeder wie mijn echte moeder is.”
Ik draaide me naar Eleanor.
Mijn moeder begon te huilen.
“Lena…”
“Wie?”
Ze antwoordde:
“Je grootmoeder.”
Ik begreep het niet.
“Mijn grootmoeder?”
Victoria glimlachte.
“Onze grootmoeder.”
De bunker trilde opnieuw.
Adrian riep:
“Nu!”
Harrison opende een verborgen deur.
“Lena, we moeten gaan.”
Ik keek nog één keer naar het scherm.
“Marcus!”
Hij keek naar mij.
“Ik kom je halen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nee.”
Hij fronste.
“Ik kom jou halen.”
Voor het eerst glimlachte hij.
Maar voordat hij iets kon zeggen, werd het scherm zwart.
Adrian trok me door de deur.
We renden een smalle tunnel in.
Achter ons klonken explosies.
Mijn vader rende naast me.
En toen stopte hij plotseling.
“Lena.”
Ik draaide me om.
Hij keek naar mijn buik.
“Als we niet samen uit deze tunnel komen…”
“Zeg dat niet.”
“Luister naar me.”
Hij pakte mijn hand.
“Je moeder heeft je één ding nooit verteld.”
“Wat?”
“Je grootmoeder heeft Project Raven niet alleen gefinancierd.”
Hij keek achter ons.
“Ze heeft het opgericht.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Mijn grootmoeder?”
Harrison knikte.
“En Victoria…”
Hij zweeg.
“Wat met haar?”
Hij keek me aan.
“Victoria is degene die nu probeert het project over te nemen.”
Toen klonk er achter ons een stem.
Kalm.
Dichtbij.
“Niet probeert.”
Ik draaide me om.
Victoria stond aan het einde van de tunnel.
Ze had geen wapen.
Geen angst.
Alleen een glimlach.
“Het is al van mij.”
