DEEL 14 — DE DAG WAAROP IK WERD GEBOREN
De eerste explosie schudde de hele bibliotheek.
Glas viel uit de ramen.
Boeken stortten uit de kasten.
Marcus greep mijn arm en trok me naar de grond.
“Blijf laag!”
Buiten klonken schoten.
Adrian riep iets via de radio, maar de woorden verdwenen in het lawaai.
Mijn grootmoeder bleef staan.
Volkomen kalm.
Alsof ze precies wist wat er zou gebeuren.
“Je bent niet verrast,” zei ik.
Ze keek mij aan.
“Nee.”
“Je wist dat Victoria zou komen.”
“Ja.”
“Waarom?”
Ze glimlachte.
“Omdat ik haar heb laten komen.”
Marcus keek haar woedend aan.
“Evelyn!”
“Ze moest hier zijn.”
“Ze gaat Lena doden.”
“Niet als Lena eindelijk begrijpt wie haar echte vijand is.”
Ik keek tussen hen in.
“Stop.”
Iedereen zweeg.
“Geen geheimen meer.”
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Je zei dat mijn vader me heeft gestolen.”
Ze knikte.
“Vertel me wat er op de dag van mijn geboorte gebeurde.”
* * *
Mijn grootmoeder liep naar een oude kast.
Ze haalde een dunne zwarte map tevoorschijn.
Op de voorkant stond slechts één datum.
17 MEI 2006.
Mijn geboortedatum.
Mijn vingers begonnen te trillen.
Ze legde de map voor mij neer.
“Lees.”
Ik opende hem.
Het eerste document was een medisch rapport.
SUBJECT ONE — LEVENDIGE GEBOORTE.
Daaronder stond:
MOEDER: ELEANOR MERCER.
VADER: DANIEL MERCER.
STATUS: STABIEL.
Ik bladerde verder.
Een tweede document.
EXTRACTIE AUTORISATIE.
Ik keek op.
“Wat is dit?”
Mijn grootmoeder antwoordde:
“Een bevel om jou uit het ziekenhuis te halen.”
“Door wie?”
Ze keek naar Marcus.
“Door Harrison.”
Mijn hart zakte.
“Mijn vader?”
“Ja.”
Ik bladerde verder.
Een handtekening.
HARRISON HALE.
Daaronder:
SUBJECT ONE MOET WORDEN VERWIJDERD UIT DE FACILITEIT.
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Waarom?”
“Omdat Harrison dacht dat hij je kon redden.”
“En jij?”
“Ik wilde dat je bleef.”
“Als experiment.”
“Als mijn kleindochter.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Je kunt niet beide zeggen.”
Ze keek me rustig aan.
“Dat is precies waarom je vader en ik vijftien jaar lang oorlog met elkaar hebben gevoerd.”
* * *
Een tweede explosie.
De vloer trilde.
Marcus trok me overeind.
“We moeten hier weg.”
“Niet voordat ik de waarheid weet.”
Hij keek me aan.
“Lena…”
“Geen geheimen meer.”
Mijn grootmoeder knikte.
“Hij heeft gelijk.”
Ze keek naar de map.
“Je vader heeft je meegenomen.”
“Waarheen?”
“Naar het huis dat later jouw ouderlijk huis werd.”
“En mijn moeder?”
“Ze dacht dat je dood was.”
Ik voelde mijn ogen branden.
“Ze dacht dat ik dood was?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat Harrison haar vertelde dat de baby tijdens de evacuatie was overleden.”
Ik kon nauwelijks ademen.
“Hij heeft mijn moeder laten geloven dat ik dood was?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Om je te beschermen.”
Ik lachte bitter.
“Jullie gebruiken allemaal hetzelfde excuus.”
Mijn grootmoeder keek mij aan.
“Maar dit keer is het waar.”
* * *
De deur van de bibliotheek werd opengeblazen.
Adrian kwam binnen.
“Ze zijn binnen.”
Mijn grootmoeder draaide zich om.
“Hoeveel?”
“Minstens twintig.”
“Victoria?”
“Voorop.”
Marcus pakte zijn wapen.
“Dan gaan we.”
Maar mijn grootmoeder hield hem tegen.
“Nee.”
Ze keek naar mij.
“Lena moet blijven.”
“Absoluut niet.”
“Ze moet de waarheid horen.”
Marcus keek naar mij.
“Wat bedoel je?”
Mijn grootmoeder antwoordde:
“De reden dat Raven haar nooit heeft kunnen vinden…”
Ze wees naar mij.
“…is omdat Harrison haar identiteit heeft veranderd.”
Ik fronste.
“Mijn naam.”
“Niet alleen je naam.”
Ze wees naar mijn borst.
“Je hele genetische profiel werd verborgen.”
Ik begreep het niet.
“Hoe?”
“Door een procedure die alleen Daniel kon uitvoeren.”
Ik keek naar Marcus.
“Waarom heeft niemand me dit verteld?”
“Omdat het geheim de enige bescherming was die je had.”
Een stem klonk vanuit de gang.
“Maar nu is het geen geheim meer.”
Victoria.
Ze verscheen in de deuropening.
Haar gezicht was koud.
Achter haar stonden gewapende mannen.
Ze keek naar mij.
“Je hebt eindelijk je echte familie ontmoet.”
Mijn grootmoeder glimlachte.
“En jij bent eindelijk gekomen.”
Victoria keek haar aan.
“Je had me nooit moeten verraden.”
“Jij had nooit moeten proberen mijn project over te nemen.”
“Het is niet jouw project meer.”
Victoria keek naar mij.
“Het is van Lena.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
“Raven werd niet ontworpen om jou te beschermen.”
Victoria wees naar mijn buik.
“Het werd ontworpen om iemand zoals jouw kind te creëren.”
Marcus stapte voor mij.
“Niet nog een stap.”
Victoria keek hem aan.
“Je hebt altijd gedacht dat je haar beschermde.”
Ze lachte.
“Maar jij bent degene die haar zwangerschap heeft veranderd.”
Ik keek naar Marcus.
“Wat bedoelt ze?”
Hij zweeg.
“Marcus?”
Hij keek naar mij.
“Het is ingewikkeld.”
“Vertel.”
Victoria antwoordde voor hem.
“Toen je zwanger werd, heeft Marcus een procedure uitgevoerd.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Welke procedure?”
Marcus sloot zijn ogen.
“Een genetische bescherming.”
“Op mijn baby?”
“Ja.”
“Zonder mij te vertellen?”
“Ik dacht dat ik geen keuze had.”
Ik voelde tranen opkomen.
“Je had altijd een keuze.”
Hij keek me aan.
“Ik wilde dat ons kind nooit gebruikt kon worden.”
Victoria lachte.
“En daardoor heb je precies het tegenovergestelde gedaan.”
* * *
Mijn grootmoeder keek plotseling naar Victoria.
“Je begrijpt nog steeds niet wat hij heeft veranderd.”
Victoria's glimlach verdween.
“Vertel het haar.”
Mijn grootmoeder keek naar mij.
“Marcus heeft de genetische sleutel van Raven onbruikbaar gemaakt.”
Ik voelde opluchting.
Maar ze was nog niet klaar.
“Maar hij heeft daarbij iets anders geactiveerd.”
“Wat?”
“De tweede helft van het programma.”
Ik keek naar mijn buik.
“Wat betekent dat?”
Mijn grootmoeder antwoordde:
“Je kind kan niet alleen toegang krijgen tot Raven.”
Ze zweeg.
“Het kan het hele systeem uitschakelen.”
Victoria werd woedend.
“Dat mag niet gebeuren.”
Ze hief haar wapen.
Adrian richtte het zijne op haar.
“Laat het wapen zakken.”
Victoria keek naar mij.
“Je hebt drie dagen.”
“Waarvoor?”
“Om te beslissen.”
“Waarover?”
Victoria glimlachte.
“Of je jouw kind gebruikt om Raven te vernietigen…”
Ze keek naar mijn grootmoeder.
“…of je ervoor zorgt dat het blijft bestaan.”
Ik keek naar Marcus.
Toen naar mijn grootmoeder.
Toen naar Victoria.
Drie vrouwen.
Drie verhalen.
En drie verschillende versies van de waarheid.
Toen voelde ik opnieuw een scherpe pijn.
Ik greep naar mijn buik.
Marcus kwam naar me toe.
“Lena?”
Ik keek hem aan.
“Het begint weer.”
Hij werd bleek.
Mijn grootmoeder keek naar de klok.
Haar gezicht veranderde.
“Dat kan niet.”
“Wat?”
Ze fluisterde:
“De baby komt niet over drie dagen.”
Ik keek haar aan.
“Wat bedoel je?”
Ze keek naar mijn buik.
“Het systeem heeft de geboorte versneld.”
Victoria deed een stap achteruit.
“Nee.”
Mijn grootmoeder keek haar aan.
“De baby komt vannacht.”
En op dat moment gingen alle lichten uit.
De deuren vergrendelden.
En vanuit de luidsprekers klonk een computerstem:
“GEBOORTEPROTOCOL GEACTIVEERD.”
“PROJECT RAVEN — FINALE FASE.”
