DEEL 16 — DE MAN DIE AL DIE TIJD DICHTBIJ WAS
Ik las het briefje opnieuw.
En opnieuw.
“Ik ben hem gaan zoeken.”
“De echte vijand.”
“En hij is veel dichterbij dan je denkt.”
Mijn handen trilden.
Ik keek naar Marcus.
“Waar is Victoria?”
Hij keek naar het lege gedeelte van de kamer.
“Ze is verdwenen.”
“Dat zie ik.”
“Lena…”
“Ze wist iets.”
Mijn grootmoeder kwam dichterbij.
“Victoria wist altijd meer dan ze liet merken.”
Ik keek haar aan.
“Wie bedoelde ze?”
“Dat weet ik niet.”
“Je liegt.”
Mijn grootmoeder bleef stil.
Ik voelde mijn woede oplopen.
“Jullie hebben allemaal tegen me gelogen.”
Ik keek naar mijn vader.
“Jij.”
Toen naar Marcus.
“Jij.”
En uiteindelijk naar mijn grootmoeder.
“Jij.”
Niemand verdedigde zich.
Mijn baby lag in mijn armen.
Klein.
Warm.
Levend.
Na alles wat er was gebeurd, voelde hij bijna onwerkelijk.
Ik drukte hem tegen mijn borst.
“Hij heeft Raven uitgeschakeld.”
Marcus knikte.
“Ja.”
“Dus het is voorbij?”
Mijn grootmoeder keek naar de donkere schermen.
“Nee.”
Mijn hart zonk.
“Waarom niet?”
“Het systeem is uitgeschakeld.”
Ze keek naar mij.
“Maar het netwerk bestaat nog.”
Adrian kwam naar ons toe.
“En er zijn honderden mensen die toegang hebben tot dat netwerk.”
Ik keek naar hem.
“Hoeveel?”
“Dat weten we niet.”
“En Reed?”
“Verdwenen.”
Mijn vader antwoordde:
“Hij is gevlucht voordat de kern uitviel.”
Ik keek naar de deur.
“Dan moeten we hem vinden.”
Marcus schudde zijn hoofd.
“Niet meteen.”
“Waarom?”
“Omdat we eerst moeten weten wie hem helpt.”
Ik dacht aan Victoria's briefje.
Hij is veel dichterbij dan je denkt.
Toen begreep ik iets.
“Mijn familie.”
Iedereen keek naar mij.
“Hij zit in mijn familie.”
Mijn vader werd bleek.
“Lena…”
“Wie is er niet hier?”
Niemand antwoordde.
Ik begon namen op te noemen.
“Mijn moeder.”
Mijn grootmoeder keek weg.
“Victoria.”
Marcus zei niets.
“Raymond.”
Adrian keek naar mij.
“Hij is verdwenen sinds de aanval.”
Mijn hart sloeg over.
“Raymond.”
* * *
We vonden hem drie uur later.
Niet ver van de bunker.
Zijn Audi stond verlaten langs een besneeuwde weg.
De deur stond open.
Geen bloed.
Geen lichaam.
Alleen een telefoon op de bestuurdersstoel.
Adrian pakte hem op.
“Vergrendeld.”
Ik keek naar het scherm.
Een melding verscheen.
GEZICHT HERKEND.
De telefoon ontgrendelde.
Mijn gezicht.
Ik fronste.
“Waarom werkt mijn gezicht op zijn telefoon?”
Marcus keek naar het toestel.
“Omdat het geen gewone telefoon is.”
Op het scherm verscheen een beveiligd bericht.
PROJECT RAVEN — EXECUTIVE ACCESS
Daaronder stond een naam.
R. HALE.
Ik keek naar Marcus.
“Raymond Hale.”
“Ja.”
“Maar waarom?”
Mijn vader antwoordde zacht:
“Omdat Raymond nooit alleen de echtgenoot van Victoria was.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie was hij dan?”
Mijn vader keek naar het scherm.
“Een van Reed's belangrijkste financiers.”
Ik staarde hem aan.
“Mijn zus trouwde met hem vanwege Raven.”
“Ja.”
“Dus zij wist het.”
“Waarschijnlijk.”
“En toch liet ze me naar de garage sturen.”
Marcus keek mij aan.
“Ze was bang.”
“Voor mij?”
“Nee.”
Hij pakte de telefoon.
“Voor wat jij zou ontdekken.”
* * *
We brachten de telefoon terug naar de veilige woning.
Mijn baby sliep inmiddels.
Ik zat in de woonkamer met hem in mijn armen.
Voor het eerst in uren was het stil.
Marcus zat tegenover mij.
Ik keek naar hem.
“Hoe lang wist je dat Raymond betrokken was?”
“Ongeveer twee maanden.”
“En je vertelde het niet.”
“Ik kon niet.”
“Waarom?”
“Omdat Victoria mijn enige verbinding met Raven was.”
Ik keek hem ongelovig aan.
“Je gebruikte mijn zus om informatie te krijgen?”
“Ja.”
“Zelfs toen ze mij vernederde?”
“Ja.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Je hebt geen idee hoe vaak ik mezelf heb afgevraagd waarom mijn eigen zus mij zo haatte.”
Marcus keek naar de grond.
“Dat weet ik.”
“Waarom heeft ze me dan niet gewoon vermoord?”
“Daar had ze geen opdracht voor.”
“Welke opdracht had ze?”
Hij keek me aan.
“Je moest in leven blijven.”
“Waarom?”
“Omdat Raven dacht dat je ooit terug zou keren.”
“Terugkeren waarheen?”
Marcus zweeg.
Mijn grootmoeder antwoordde:
“Naar het centrum.”
Ik keek haar aan.
“Welk centrum?”
Ze legde een dossier op tafel.
“Het eerste Raven-laboratorium.”
Ik opende het.
Een foto.
Een oud gebouw.
Een naam:
HALE FOUNDATION FOR ADVANCED SECURITY RESEARCH.
Ik verstijfde.
“Dat is…”
“Jouw familiebedrijf.”
Mijn vader knikte.
“Raven werd opgericht binnen onze stichting.”
Ik keek naar hem.
“Dus mijn hele familie heeft eraan meegewerkt.”
“Niet iedereen.”
“Maar genoeg.”
Ik bladerde verder.
Toen zag ik iets.
Een handtekening.
RAYMOND HALE.
Maar Raymond heette helemaal niet Hale.
Hij heette Raymond Carter.
Ik keek naar mijn vader.
“Waarom staat hier Hale?”
Mijn vader werd bleek.
“Dat kan niet.”
“Wie is Raymond Carter werkelijk?”
Mijn grootmoeder keek naar het document.
Toen veranderde haar gezicht.
“Dat is niet Raymond.”
“Wat?”
Ze wees naar de handtekening.
“Dat is de naam van zijn vader.”
“En?”
Ze keek naar mij.
“Zijn vader was mijn zoon.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Wat?”
“Raymond is jouw neef.”
Mijn mond viel open.
“Maar Victoria is met haar neef getrouwd?”
“Niet volgens de identiteit die hij gebruikte.”
Marcus keek naar de papieren.
“Dat betekent dat zijn hele huwelijk een infiltratie was.”
“Door wie?”
Mijn grootmoeder antwoordde:
“Door Reed.”
* * *
Op dat moment ging de voordeur open.
Iedereen greep naar zijn wapen.
Mijn moeder stond in de deuropening.
Eleanor.
Alleen.
Ze zag er uitgeput uit.
“Mama?”
Ze keek naar mij.
Toen naar mijn baby.
Ze begon te huilen.
“Mijn kleinkind…”
Ik stond op.
“Waar is Victoria?”
Mijn moeder antwoordde niet.
“Waar is ze?”
Ze keek naar Marcus.
“Ze heeft me gestuurd.”
“Waarom?”
“Om je te waarschuwen.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Waarvoor?”
Mijn moeder liep langzaam naar binnen.
Ze hield een oude envelop vast.
“Victoria heeft dit gevonden.”
Ze gaf hem aan mij.
Op de voorkant stond mijn naam.
LENA HALE — OPEN ONLY AFTER SUBJECT THREE IS BORN.
Ik keek naar mijn moeder.
“Wie heeft dit geschreven?”
Ze antwoordde:
“Je grootmoeder.”
Ik keek naar Evelyn.
“Wanneer?”
Mijn grootmoeder zei niets.
Ik opende de envelop.
Binnen zat slechts één foto.
Een foto van mijn ouderlijk huis.
Maar niet zoals ik het kende.
De foto was genomen vanuit de lucht.
Onder het huis stond een gigantische ondergrondse structuur.
Veel groter dan de bunker die we hadden gevonden.
Op de achterkant stond:
DIT WAS NOOIT DE ECHTE BUNKER.
Daaronder:
DE ECHTE FACILITEIT LIGT ONDER HET HUIS DAT JIJ VAN MARCUS HEB GEËRFD.
Ik keek naar Marcus.
Hij werd bleek.
“Dat huis…”
“Ja,” zei mijn grootmoeder.
“Dat is waar we begonnen.”
Ik voelde mijn baby bewegen.
Mijn moeder fluisterde:
“En Victoria is daarheen gegaan.”
Ik keek naar Marcus.
“Waarom?”
Hij antwoordde zacht:
“Omdat ze de echte Raven-kern wil vernietigen.”
“Maar waarom?”
Hij keek naar de foto.
“Omdat ze eindelijk heeft ontdekt wie hem bestuurt.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Wie?”
Marcus keek mij recht aan.
“Niet je grootmoeder.”
Een stilte.
“Niet Reed.”
“Niet Raymond.”
Hij slikte.
“En niet Victoria.”
Ik voelde een koude rilling door mijn lichaam gaan.
“Wie dan?”
Marcus antwoordde:
“Je vader.”
Ik draaide me naar Harrison.
Hij stond doodstil.
Mijn vader keek naar mij.
En voor het eerst in mijn leven zag ik angst in zijn ogen.
Toen zei hij slechts:
“Lena…”
“Je mag hem niet geloven.”
Ik keek naar Marcus.
Daarna naar mijn vader.
Mijn hele wereld leek opnieuw te kantelen.
Maar voordat iemand iets kon zeggen, ging de telefoon op tafel over.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Niemand sprak.
Toen hoorde ik Victoria's stem.
Zacht.
Haastig.
“Lena…”
“Waar ben je?”
Een korte stilte.
“Onder jouw huis.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat heb je gevonden?”
Victoria ademde zwaar.
“Je vader heeft tegen je gelogen.”
“Over wat?”
Haar stem brak.
“Over de dag waarop Marcus stierf.”
Ik keek naar Marcus.
“Wat bedoel je?”
Victoria fluisterde:
“Marcus werd niet vermoord door Raven.”
Ze zweeg.
“Hij werd vermoord…”
“door iemand die jij papa noemt.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek langzaam naar mijn vader.
Hij zei niets.
Maar mijn baby begon plotseling hard te huilen.
En op hetzelfde moment verscheen op alle telefoons in de kamer dezelfde melding:
RAVEN CORE — REACTIVATION IN PROGRESS.
COUNTDOWN: 59:59.
