DEEL 10 — MIJN ZUS HAD AL GEWONNEN
Victoria stond aan het einde van de tunnel.
Geen wapen.
Geen beveiligers.
Geen angst.
Alleen diezelfde glimlach die ik als kind al kende.
Maar nu zag ik wat er altijd achter had gezeten.
Controle.
“Het is al van mij,” zei ze.
Mijn vader stapte voor mij.
“Victoria.”
Ze keek hem aan.
“Je had haar nooit de waarheid mogen vertellen.”
“Ze had het recht om het te weten.”
“Recht?”
Ze lachte zacht.
“Je hebt haar twaalf jaar lang voorgelogen.”
Mijn vader zweeg.
Victoria keek naar mij.
“En nu denk je dat één gesprek alles goedmaakt?”
Ik voelde mijn baby bewegen.
Ik legde mijn hand op mijn buik.
“Wat wil je?”
Victoria's ogen gleden naar mijn buik.
“De sleutel.”
“Je bedoelt mijn kind.”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Het implantaat.”
Ik keek haar strak aan.
“Je krijgt het niet.”
“Dat zeg je nu.”
Ze deed een stap naar voren.
“Maar je hebt geen idee wat er achter die deur ligt.”
Ze wees naar de stalen deur achter mij.
“Daar ligt het originele Raven-archief.”
Mijn vader zei:
“Ze kan het nooit openen.”
Victoria glimlachte.
“Niet alleen.”
Ze keek naar mij.
“Maar samen met Lena?”
Ze knikte.
“Dan kan ik alles openen.”
* * *
Adrian verscheen achter ons.
Zijn wapen was gericht op Victoria.
“Geen stap verder.”
Victoria keek hem rustig aan.
“Adrian Cross.”
Hij verstijfde.
“Je kent mij?”
“Raven kent iedereen.”
“Dan weet je dat ik je kan neerschieten.”
“Dat zou je kunnen.”
Ze glimlachte.
“Maar dan verlies je de enige persoon die toegang heeft tot het archief.”
Adrian keek naar mij.
Ik begreep onmiddellijk wat ze bedoelde.
Victoria had gelijk.
Als ze mij nodig had, kon ze me niet zomaar doden.
Dat gaf ons een voordeel.
Maar misschien was het precies het voordeel waarop ze had gerekend.
“Je hebt dit gepland,” zei ik.
“Al jaren.”
“Ook Raymond?”
“Raymond was nuttig.”
“Mijn slaapkamer?”
“De kamer bevatte een verborgen toegang.”
“En de garage?”
Ze haalde haar schouders op.
“Dat was niet persoonlijk.”
Ik voelde woede door mijn lichaam trekken.
“Je stuurde een zwangere weduwe naar een vrieskoude garage en noemt dat niet persoonlijk?”
Haar gezicht bleef koud.
“Je moest verdwijnen.”
“Waarom?”
“Omdat je aanwezigheid alles ingewikkelder maakte.”
Ik keek haar aan.
“Je bent mijn zus.”
“Halfzus.”
De woorden kwamen hard aan.
“En dat maakt het gemakkelijker.”
Mijn vader keek haar vol afschuw aan.
“Je moeder zou dit nooit hebben gewild.”
Victoria lachte.
“Mijn moeder?”
Ze keek hem aan.
“Mijn moeder heeft mij vanaf mijn geboorte verteld dat Lena belangrijker was.”
Ik voelde mijn adem stokken.
“Wat?”
Victoria keek naar mij.
“Jij was Subject One.”
“En ik?”
Ze tikte met haar vinger tegen haar borst.
“Ik was Subject Two.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Jij bent ook onderdeel van Raven?”
“Niet zoals jij.”
Ze kwam dichterbij.
“Jij kreeg de genetische sleutel.”
“En jij?”
“De controle.”
* * *
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Victoria, je weet niet wat je doet.”
“Jawel.”
“Raven heeft levens vernietigd.”
“Raven heeft mij een doel gegeven.”
“Het heeft je gebruikt.”
“Net zoals het jou gebruikte.”
Ze keek hem recht aan.
“Net zoals het Lena gebruikte.”
Ik keek naar mijn vader.
“Is dat waar?”
Hij antwoordde:
“Niet op de manier waarop zij het bedoelt.”
Victoria lachte.
“Zie je?”
Ze wees naar hem.
“Zelfs nu kan hij niet eerlijk tegen je zijn.”
Ik voelde de woede opnieuw opkomen.
“Wat heeft hij nog verborgen?”
Niemand antwoordde.
Ik keek naar Adrian.
Hij zei niets.
Naar Victoria.
Ze glimlachte.
Toen naar mijn vader.
Hij keek naar de grond.
“Papa?”
Hij zuchtte.
“Marcus heeft nooit alleen voor Raven gewerkt.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
“Hij werkte voor mij.”
“Wanneer?”
“Vanaf het begin.”
Ik voelde mijn knieën zwak worden.
“Dus mijn huwelijk…”
“Was geen volledig bedrog,” zei mijn vader snel.
“Dat is precies wat iemand zou zeggen.”
“Lena—”
“Hoeveel van mijn leven was echt?”
Mijn vader keek me aan.
“Alles wat Marcus voor je voelde.”
Ik wilde hem geloven.
Maar ik kon niet meer weten wat waarheid was.
* * *
Een sirene klonk verderop.
Victoria keek achter zich.
“Ze komen.”
Adrian vroeg:
“Wie?”
“De regering.”
“Jouw mensen?”
“Niet meer.”
Ze glimlachte.
“Ze denken dat ze Raven kunnen vernietigen.”
Ze keek naar mij.
“Ze begrijpen niet dat Raven al jaren overal zit.”
“Waar?”
“Overal.”
Ze wees omhoog.
“Militaire bases.”
Naar links.
“Overheidskantoren.”
Naar rechts.
“Banken.”
Ze keek mij recht aan.
“En zelfs in jullie familie.”
Ik voelde een koude rilling.
“Wie nog?”
Victoria antwoordde:
“Dat zul je snel genoeg ontdekken.”
Mijn vader greep mijn arm.
“Lena, nu.”
We begonnen achteruit te lopen.
Victoria bleef staan.
“Ga maar.”
Ik keek haar aan.
“Waarom laat je ons gaan?”
Haar glimlach werd breder.
“Omdat je uiteindelijk zelf naar mij terugkomt.”
“Waarom zou ik dat doen?”
Ze wees naar mijn buik.
“Omdat je baby over drie dagen wordt geboren.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Mijn vader keek naar haar.
“Dat is onmogelijk.”
Victoria keek hem aan.
“Niet volgens het nieuwe medische dossier.”
Ik voelde paniek.
“Ik ben pas vijf maanden zwanger.”
“Volgens je gewone medische gegevens.”
Ze glimlachte.
“Maar je echte gegevens zijn anders.”
Mijn hart begon razendsnel te slaan.
“Wat bedoel je?”
“Je zwangerschap werd gemanipuleerd.”
Ik keek naar Adrian.
Hij werd bleek.
Victoria zei:
“Je draagt geen gewone zwangerschap.”
“Hou op.”
“Je baby groeit veel sneller dan normaal.”
Mijn adem stokte.
“Dat is onmogelijk.”
“Is het?”
Ze haalde een klein apparaat tevoorschijn.
Het scherm toonde een medisch beeld.
Mijn naam.
Mijn dossier.
En een datum.
GEBOORTE: 3 DAGEN.
Mijn handen begonnen te trillen.
“Dit is vervalst.”
Victoria schudde haar hoofd.
“Vraag het aan je arts.”
Ik dacht aan dokter Morgan.
Aan haar geschrokken gezicht.
Aan het implantaat.
Aan alles wat ze niet had verteld.
Mijn vader fluisterde:
“Lena…”
Ik keek naar hem.
“Is het waar?”
Hij zei niets.
Dat was genoeg.
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
“Mijn baby…”
Victoria kwam dichterbij.
“Als je wilt dat je kind veilig geboren wordt…”
Ze hield haar hand open.
“Geef me de sleutel.”
Ik keek naar de metalen hanger om mijn hals.
Daarna naar haar.
“Nee.”
Victoria's glimlach verdween.
“Denk goed na.”
“Dat heb ik gedaan.”
Ik trok de sleutel van mijn hals.
Maar in plaats van hem aan haar te geven…
gooide ik hem achter mij in de donkere tunnel.
Victoria verstijfde.
Adrian keek me verbaasd aan.
Mijn vader begreep het onmiddellijk.
Victoria keek naar de plek waar de sleutel was gevallen.
“Wat heb je gedaan?”
Ik glimlachte.
“Je wilde de sleutel.”
Ik stapte achteruit.
“Ga hem maar zoeken.”
Toen klonk er een enorme explosie.
De tunnel schudde.
Het plafond begon te kraken.
Victoria verdween achter een wolk van stof.
Adrian greep mijn arm.
“Rennen!”
We renden.
Maar na enkele meters voelde ik plotseling een scherpe pijn.
Ik greep naar mijn buik.
“Adrian…”
Hij draaide zich om.
“Wat?”
Ik keek naar hem.
“Er gebeurt iets.”
Mijn adem stokte.
“Mijn baby…”
Toen voelde ik een tweede pijn.
Veel sterker.
Mijn benen gaven bijna mee.
Adrian ving me op.
En ergens diep onder de bunker begon een sirene te klinken.
Een stem herhaalde mechanisch:
“GENETISCHE SLEUTEL GEACTIVEERD.”
Ik keek geschokt naar mijn buik.
De sleutel die ik had weggegooid…
had blijkbaar nooit in mijn handen gezeten.
Hij had al die tijd in mijn baby gezeten.
