DEEL 11 — DE SLEUTEL ZAT NOOIT IN MIJN HANDEN
De woorden bleven door de tunnel galmen.
“GENETISCHE SLEUTEL GEACTIVEERD.”
Ik kon nauwelijks ademen.
Mijn handen lagen om mijn buik.
“Wat gebeurt er met mijn baby?”
Adrian hield me stevig vast.
“Ik weet het niet.”
“Je moet het weten!”
“Ik weet het niet, Lena!”
Voor het eerst hoorde ik paniek in zijn stem.
Mijn vader kwam naar ons toe.
Zijn gezicht was lijkbleek.
“De bunker reageert op haar.”
“Op mij?”
Hij knikte.
“Niet op de sleutel.”
Hij keek naar mijn buik.
“Op het kind.”
Ik voelde opnieuw een scherpe pijn.
Ik zakte bijna door mijn knieën.
Adrian ving me op.
“Ze moet hier weg.”
Mijn vader keek naar de tunnel.
“Te laat.”
“Wat bedoel je?”
“Het systeem is wakker.”
* * *
De muren begonnen te trillen.
Lichten gingen één voor één aan.
Rode lampen veranderden in wit.
De deuren die eerder gesloten waren, begonnen automatisch open te schuiven.
Op de schermen verschenen tientallen documenten.
Mijn naam.
Marcus’ naam.
Daniel Mercer.
Victoria.
Harrison.
En onderaan telkens hetzelfde woord:
RAVEN.
Ik keek naar een van de schermen.
Een oude opname verscheen.
Daniel Mercer.
Maar deze keer was hij jonger.
Hij hield een baby vast.
Een baby met donkere haren.
Mijn adem stokte.
“Ik…”
Ik keek naar het scherm.
“Dat ben ik.”
Mijn vader knikte.
“Ja.”
Daniel sprak tegen de camera.
“Subject One heeft de eerste genetische koppeling overleefd.”
Hij keek naar de baby.
“Maar er is een tweede probleem.”
Het beeld verschoof.
Een tweede baby.
Victoria.
Mijn ogen werden groot.
“Jullie waren allebei baby’s?”
Mijn vader antwoordde:
“Ja.”
Op het scherm verscheen:
SUBJECT ONE — LENA
Daaronder:
SUBJECT TWO — VICTORIA
Ik keek naar mijn zus.
Ze was verdwenen.
Maar ergens wist ik dat ze nog leefde.
“Wat is het verschil?”
Mijn vader slikte.
“Jij kreeg de toegang.”
“En Victoria?”
“Zij kreeg de controle.”
Ik begreep het niet.
“Controle over wat?”
Hij keek naar het scherm.
“Over mensen.”
Mijn maag draaide zich om.
* * *
Een deur achter ons vloog open.
Victoria kwam tevoorschijn.
Haar gezicht zat onder het stof.
Maar ze glimlachte.
“Eindelijk.”
Adrian richtte zijn wapen op haar.
“Blijf staan.”
Victoria keek niet eens naar hem.
Ze keek naar mij.
“Je hebt het geactiveerd.”
Ik antwoordde niet.
“Je begrijpt nu waarom ze je altijd beschermden.”
“Ze beschermden mij niet.”
Ik wees naar mijn buik.
“Ze gebruikten mij.”
Victoria schudde haar hoofd.
“Niet allemaal.”
Ze keek naar mijn vader.
“Hij heeft het geprobeerd.”
Mijn vader keek haar woedend aan.
“Jij hebt geen idee wat ik heb opgeofferd.”
“Jij hebt je dochter opgeofferd.”
“Om haar te redden!”
“Van wie?”
Victoria deed een stap naar voren.
“Van mij?”
Mijn vader zweeg.
Victoria lachte.
“Zie je?”
Ze keek naar mij.
“Hij was altijd bang voor mij.”
“Waarom?”
“Omdat ik degene ben die het project kan besturen.”
Ik voelde opnieuw een beweging in mijn buik.
Niet zoals eerder.
Deze keer voelde het anders.
Alsof mijn baby reageerde op Victoria's stem.
Victoria zag het.
Haar ogen werden groot.
“Het begint.”
“Wat begint?”
“De activatie.”
* * *
Plotseling gingen alle schermen tegelijk aan.
Een stem sprak door de bunker.
“BIOLOGISCHE IDENTIFICATIE BEVESTIGD.”
Mijn vader keek geschokt.
“Dat kan niet.”
“SUBJECT ONE IDENTIFIED.”
Adrian keek naar mij.
“Wat gebeurt er?”
De stem ging verder.
“SECONDARY SUBJECT DETECTED.”
Victoria verstijfde.
“Wat?”
Een nieuw beeld verscheen.
Een medische scan.
Mijn baby.
Maar daarnaast verscheen een tweede code.
SUBJECT THREE.
Mijn hart stopte.
“Subject Three?”
Victoria keek naar het scherm.
“Dat is onmogelijk.”
Mijn vader fluisterde:
“Er is nooit een derde geweest.”
De stem antwoordde:
“SUBJECT THREE CONFIRMED.”
Victoria liep naar het scherm.
“Waar is het?”
De stem:
“GENETISCHE LINK: LENA HALE.”
Ik keek naar mijn vader.
“Wat betekent dit?”
Hij antwoordde niet.
“Papa!”
Hij sloot zijn ogen.
“Je baby is niet alleen de sleutel.”
“Wat dan?”
“Je kind is de combinatie.”
Ik voelde mijn benen trillen.
“Combinatie van wat?”
“Van Subject One en Subject Two.”
Ik keek naar Victoria.
Ze was lijkbleek.
“Maar dat is onmogelijk,” zei ze.
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Niet als Marcus de genetische modificatie heeft doorgezet.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Marcus?”
Victoria keek naar mij.
“Wat heeft hij met mijn baby gedaan?”
Mijn vader antwoordde:
“Hij heeft geprobeerd het Raven-programma te vernietigen.”
“Door mijn kind?”
“Door de genetische sleutel te veranderen.”
Ik begreep niets meer.
“Dus mijn baby…”
“Is niet langer wat Raven oorspronkelijk wilde.”
Victoria keek naar mijn buik.
“Het is iets nieuws.”
* * *
Toen klonk een stem uit de luidsprekers.
Geen computerstem.
Een menselijke stem.
Marcus.
“Lena.”
Ik keek naar boven.
“Marcus?”
“Luister naar me.”
Zijn stem was zacht.
“Je moet nu naar de noordelijke uitgang.”
“Waar ben jij?”
“Onder de bunker.”
“Wat?”
“Daniel is bij mij.”
Ik voelde tranen opkomen.
“Kom naar mij toe.”
“Ik kan niet.”
“Waarom?”
Een lange stilte.
“Omdat Victoria niet alleen is.”
Ik keek naar mijn zus.
Ze glimlachte langzaam.
“Wie is bij haar?”
Marcus antwoordde:
“Onze commandant.”
Ik keek naar Adrian.
Hij werd bleek.
“Wie?”
Marcus sprak één naam uit.
“General Jonathan Reed.”
Adrian stapte achteruit.
“Nee.”
Ik keek hem aan.
“Ken je hem?”
Hij knikte.
“Hij was mijn commandant.”
“En?”
“Hij stierf zes jaar geleden.”
Marcus antwoordde:
“Hij is niet dood.”
Mijn hart zakte.
“Waar is hij?”
“Hier.”
De lichten gingen uit.
Een deur aan het einde van de tunnel schoof langzaam open.
Een man kwam naar voren.
Grijs uniform.
Vier sterren.
Een gezicht dat ik herkende van oude militaire foto's.
General Jonathan Reed.
Levend.
Hij keek naar mij.
Toen naar mijn buik.
En glimlachte.
“Eindelijk,” zei hij.
“De laatste Hale is wakker.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
Maar toen kwam er nog iemand achter hem vandaan.
Een man met littekens.
Grijs haar.
Mijn adem stokte.
Daniel Mercer.
Mijn biologische vader.
Hij keek naar mij.
En fluisterde:
“Lena… ren.”
Reed draaide zich om.
“Te laat.”
Hij hief zijn hand.
De bunker sloot zich volledig af.
En op alle schermen verscheen één nieuwe boodschap:
PROJECT RAVEN — FASE TWEE BEGINT NU.
