DEEL 15 — DE NACHT WAAROP MIJN KIND WERD GEBOREN
De pijn kwam opnieuw.
Deze keer zo hevig dat ik mijn adem verloor.
Ik greep Marcus’ arm.
“Het begint.”
Hij keek naar mijn gezicht en wist onmiddellijk dat dit geen gewone pijn was.
“Adrian!”
“Hier!”
“Bel een arts!”
Adrian trok zijn radio tevoorschijn.
“Medisch team, onmiddellijk naar de bibliotheek!”
Maar mijn grootmoeder schudde haar hoofd.
“Ze halen het niet op tijd.”
“Waar heb je het over?” vroeg ik.
Ze keek naar de vergrendelde deuren.
“Dit gebouw heeft een eigen medische faciliteit.”
Marcus begreep het meteen.
“De oude Raven-kliniek.”
“Ja.”
“Die is al twintig jaar afgesloten.”
“Niet meer.”
Een zware metalen deur aan het einde van de kamer schoof langzaam open.
Achter de deur brandde wit licht.
Een smalle gang leidde diep onder de grond.
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Je hebt dit allemaal voorbereid.”
“Nee.”
Ze keek naar mijn buik.
“Het systeem heeft het voorbereid.”
* * *
We renden door de gang.
Ik probeerde mijn ademhaling onder controle te houden.
Maar elke paar seconden kwam er een nieuwe pijn.
Marcus bleef naast me.
“Je kunt dit.”
“Ik haat je.”
Hij glimlachte flauwtjes.
“Dat mag.”
“Ik meen het.”
“Dat weet ik.”
“Ik heb zeven maanden om je gerouwd.”
“Ik weet het.”
“Je hebt me gebroken.”
Zijn gezicht betrok.
“Ik weet het.”
Ik keek hem aan.
“Maar ik wil niet dat je nog een keer weggaat.”
Hij pakte mijn hand.
“Dat zal ik niet.”
Mijn grootmoeder liep voor ons uit.
Victoria volgde op enkele meters afstand.
Niemand vertrouwde haar.
Maar ze had haar wapen laten zakken.
Voorlopig.
* * *
De medische ruimte was volledig uitgerust.
Monitoren.
Operatielampen.
Medicijnen.
Een bed.
En in het midden stond een groot scherm.
Toen ik ging liggen, begonnen de monitoren automatisch te werken.
Een stem klonk:
“SUBJECT ONE VITALS CONFIRMED.”
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Waarom noemt het systeem mij nog steeds Subject One?”
“Omdat het jou nooit als Lena heeft geregistreerd.”
“Maar ik ben Lena.”
“Voor ons.”
Ze keek naar het scherm.
“Voor Raven ben je iets anders.”
De monitor begon sneller te piepen.
Mijn buik spande zich aan.
“Marcus!”
Hij kwam naast me zitten.
“Ik ben hier.”
“Ik ben bang.”
Hij pakte mijn hand.
“Dat hoef je niet alleen te doen.”
Ik keek naar hem.
“Beloof me.”
“Wat?”
“Als er iets met mij gebeurt…”
“Nee.”
“Luister.”
“Nee.”
“Marcus.”
Hij keek me aan.
“Je gaat niet dood.”
“Dat weet je niet.”
“Ik laat het niet gebeuren.”
Ik kneep in zijn hand.
“Beloof me dat je ons kind beschermt.”
Hij boog zich voorover en kuste mijn voorhoofd.
“Dat beloof ik.”
* * *
Plotseling gingen alle schermen tegelijk aan.
Een rood symbool verscheen.
RAVEN CORE ONLINE.
Mijn grootmoeder verstijfde.
“Dat kan niet.”
Adrian keek haar aan.
“Wat?”
“De kern hoort vernietigd te zijn.”
Victoria keek naar het scherm.
“Hij is wakker.”
“Wie?”
Niemand antwoordde.
Toen verscheen een gezicht.
Een oudere man.
Grijs haar.
Een litteken over zijn rechterwang.
Ik kende hem niet.
Maar mijn grootmoeder wel.
Ze fluisterde:
“Daniel.”
Mijn hart sloeg over.
“Mijn vader?”
Het beeld werd scherper.
Daniel keek rechtstreeks naar de camera.
“Evelyn.”
Mijn grootmoeder stapte naar voren.
“Daniel.”
“Je had haar nooit hierheen mogen brengen.”
“Ze moest de waarheid kennen.”
“Niet op deze manier.”
Ik keek naar het scherm.
“Papa?”
Daniel keek mij aan.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Lena.”
Ik begon te huilen.
“Waarom heb je me verlaten?”
Hij sloot zijn ogen.
“Omdat ik dacht dat verdwijnen de enige manier was om je te beschermen.”
“Maar je liet me geloven dat je dood was.”
“Ik weet het.”
“Waarom?”
Hij keek naar mijn grootmoeder.
“Omdat zij mij dwong.”
Ik draaide me om.
Mijn grootmoeder zei niets.
Daniel vervolgde:
“Evelyn had een tweede plan.”
Mijn grootmoeder keek hem woedend aan.
“Hou op.”
“Ze heeft nooit alleen Raven willen vernietigen.”
Mijn hart bonsde.
“Wat wilde ze dan?”
Daniel keek naar mij.
“Ze wilde Raven vervangen.”
De kamer werd stil.
“Door wat?”
“Door jou.”
Ik keek naar mijn grootmoeder.
“Is dat waar?”
Ze antwoordde:
“Ja.”
Mijn maag draaide zich om.
“Je wilde dat ik het project overnam.”
“Niet als soldaat.”
“Wat dan?”
“Als leider.”
Ik voelde een nieuwe pijn.
“Ah!”
Marcus kwam overeind.
“De weeën worden sterker.”
Mijn grootmoeder keek naar de monitor.
“Ze heeft geen tijd meer.”
* * *
De deur werd plotseling opengebroken.
Soldaten stormden naar binnen.
Adrian trok zijn wapen.
“Op de grond!”
Schoten klonken.
De medische apparatuur trilde.
Marcus beschermde mij met zijn lichaam.
Victoria schoot terug.
Ik keek haar geschokt aan.
Ze keek naar mij.
“Denk niet dat ik dit voor jou doe.”
“Waarom dan?”
“Omdat ik niet wil dat Reed je kind krijgt.”
Mijn grootmoeder keek haar aan.
“Je hebt eindelijk een geweten gevonden.”
Victoria schoot opnieuw.
“Hou je mond.”
Buiten klonk een explosie.
De muren begonnen te trillen.
Het licht knipperde.
De monitor piepte.
“GEBOORTEPROTOCOL — 72%.”
Marcus keek naar het scherm.
“Wat betekent dat?”
Mijn grootmoeder antwoordde:
“Het systeem probeert de geboorte te synchroniseren met de Raven-kern.”
“Waarom?”
“Omdat het kind tijdens de geboorte automatisch toegang krijgt.”
Ik voelde mijn hartslag versnellen.
“Tot wat?”
“Alles.”
* * *
Een nieuwe wee kwam.
Ik schreeuwde.
Marcus hield mijn hand vast.
“Bijna.”
“Ik kan niet.”
“Je kunt het.”
“Ik ben bang.”
“Je bent sterker dan iedereen hier.”
Ik keek naar hem.
“Dat weet je niet.”
Hij glimlachte.
“Jawel.”
Mijn grootmoeder stond achter de monitor.
Plotseling keek ze geschrokken.
“Er is iets mis.”
“Wat?”
“De genetische code verandert.”
Adrian keek naar haar.
“Is dat slecht?”
“Dat weet ik niet.”
Victoria kwam dichterbij.
“Laat me kijken.”
Mijn grootmoeder keek haar aan.
“Blijf daar.”
Victoria negeerde haar.
Ze keek naar het scherm.
Toen werd ze lijkbleek.
“Dat is niet mogelijk.”
“Wat?” vroeg ik.
Victoria keek naar mij.
“Je kind heeft geen enkele van onze genetische afwijkingen.”
Ik begreep het niet.
“Wat betekent dat?”
Ze fluisterde:
“Het kind is genetisch volledig onafhankelijk.”
Mijn grootmoeder schudde haar hoofd.
“Dat betekent dat Raven het niet kan controleren.”
Victoria keek naar de monitor.
“Maar het kan Raven wel uitschakelen.”
Op dat moment klonk de computerstem:
“SUBJECT THREE — AUTHENTICATION COMPLETE.”
Alle schermen werden zwart.
Daarna verscheen één zin:
WELCOME, ADMINISTRATOR.
Mijn grootmoeder keek mij aan.
“Het heeft jou gekozen.”
“Maar ik heb niets gedaan.”
“Je hoeft niets te doen.”
Ze keek naar mijn buik.
“Het kind heeft al gekozen.”
* * *
De pijn werd ondraaglijk.
Ik greep Marcus vast.
“Ik denk dat hij komt.”
Marcus keek naar de arts.
“Ze moet nu geholpen worden!”
De arts knikte.
“Persen!”
Ik sloot mijn ogen.
Alles om mij heen verdween.
Geen Raven.
Geen Victoria.
Geen geheimen.
Geen oorlog.
Alleen ik.
En mijn kind.
Ik duwde.
Een laatste keer.
Toen hoorde ik een geluid.
Een huilende baby.
De hele kamer werd stil.
Ik opende mijn ogen.
De arts hield mijn kind omhoog.
“Het is een jongen.”
Ik begon te huilen.
Marcus bedekte zijn gezicht met zijn handen.
Mijn grootmoeder keek naar het kind alsof ze voor het eerst in haar leven iets zag wat ze niet kon beheersen.
Victoria fluisterde:
“Subject Three…”
Maar toen veranderde de monitor.
Alle systemen begonnen één voor één uit te vallen.
RAVEN CORE — OFFLINE.
MILITARY NETWORK — OFFLINE.
SECURITY SYSTEM — OFFLINE.
PROJECT RAVEN — TERMINATED.
Mijn grootmoeder keek geschokt.
“Hij heeft het gedaan.”
Ik keek naar mijn baby.
Hij huilde zacht.
Toen keek ik naar Marcus.
Hij liep naar mij toe.
Hij boog zich over ons heen.
“Welkom thuis, kleine man.”
Ik glimlachte door mijn tranen heen.
Maar voordat ik mijn kind kon aanraken, verscheen er één laatste bericht op het scherm.
Geen Raven-logo.
Geen militaire code.
Alleen een naam.
VICTORIA HALE.
Daaronder stond:
SUBJECT TWO — STATUS: UNKNOWN.
Ik keek naar de plek waar mijn zus stond.
Ze was verdwenen.
En op de vloer lag alleen haar wapen.
Met daarnaast een klein briefje.
Ik raapte het op.
Er stond:
“Lena, als je dit leest, ben ik niet gevlucht.”
“Ik ben hem gaan zoeken.”
“De echte vijand.”
“En hij is veel dichterbij dan je denkt.”
