Hoofdstuk 13: De ontmaskering in de storm
De scherpe kop van de bijl boorde zich met een doffe klap diep in de plastic jerrycan. De benzine spoot met grote kracht naar buiten en bedekte de houten vloerplanken, maar de heftige beweging deed Charlotte haar evenwicht verliezen.
De brandende lucifer glipte uit haar vingers en viel op een natte, onbedekte plek van de stenen schouw, waar het vlammetje met een zacht gezis uitdoofde.
"Verdomde heks!" gilde Charlotte.
Ze graaide in haar zak naar haar pistool, maar ik gaf haar geen tijd. Ondanks mijn leeftijd en de slopende vermoeidheid wierp ik mezelf met mijn volle gewicht tegen haar aan.
We smakten samen hard tegen de houten vloer. Het pistool glipte uit haar hand en rolde over de gladde, met benzine doordrenkte vloerplanken, recht onder de stoel van Kees.
Charlotte klauwde wild naar mijn gezicht. Haar nagels sneden in mijn wang, maar ik klemde mijn handen om haar polsen. Dertig jaar lang had ik geleefd met het verdriet over haar verdwijning, dertig jaar lang had ik haar zoon opgevoed en haar leugens gedragen. De opgespaarde pijn van een heel leven veranderde in een kracht die ik niet voor mogelijk had gehouden.
"Jij hebt mijn man vermoord!" schreeuwde ik, terwjl ik haar tegen de vloer gedrukt hield. "Jij hebt Sylvia opgeofferd! En je wilde mijn zoon verbranden!"
"Hij is MIJN zoon!" krijsche Charlotte buiten zinnen.
Met een krachtige ruk van haar been trapte ze me vol in de maag. De adem werd uit mijn longen geslagen en ik rolde achterover op de vloer. Charlotte krabbelde snel op haar handen en knieën overeind en dook naar het pistool onder de stoel van Kees.
Kees, wiens handen op zijn rug gebonden waren, zag het gevaar. Toen Charlotte haar arm onder zijn stoel stak om het wapen te grijpen, liet Kees zijn zware houten stoel met zijn volle gewicht op haar arm vallen.
KRAAK!
Charlotte slaakte een ijswekkende kreet van pijn toen het hout van de stoel haar onderarm beknelde. Het pistool schoof verder weg, buiten haar bereik.
Ik kwam overeind, negeerde de stakende pijn in mijn maag, en graaide de rol dikke tape die op de schouw lag. Voordat Charlotte kon herstellen, trok ik haar armen op haar rug en bond haar polsen met meerdere lagen tape strak bijeen.
Charlotte lag trappelend en vloekend op de vloer, haar gezicht rood van woede en onmacht.
"Het is voorbij, Charlotte," zei ik schor, terwjl ik naar adem snakte.
Ik liep haastig naar Kees en trok met een snelle beweging de tape van zijn mond. Daarna sneed ik zijn boboeien los met het zakmes dat ik in mijn jas bewaarde.
Kees viel in mijn armen. "Mam... mam... Godzijdank..." snikte hij hevig, terwjl hij me stevig vastklemde.
"Het is goed, mijn jongen," fluisterde ik, terwjl ik zijn haar streelde. "Het is nu echt goed."
Op dat moment klonk buiten het bulderende geluid van motoren over het water. Felle schijnwerpers schenen door de dichtgespijkerde ramen van het landhuis en verlichtten de donkere ruimte met een helder, wit licht.
"POLITIE! HET PAND IS OMSINGELD! KOM MET JE HANDEN OMHOOG NAAR BUITEN!" schreeuwde een stem door een luidspreker.
Kees en ik liepen langzaam naar de voordeur van het landhuis. Rechercheur de Jong en een tiental zwaarbewapende politiemensen kwamen het terrein op stormen.
Toen de rechercheur mij en Kees heelhuids naar buiten zag stappen, slaakte hij een diepe zucht van verlichting.
"Mevrouw van der Meer... u bent ongelooflijk," zei De Jong met een mengeling van bewondering en schrik. "Gaat het met u beiden?"
"We leven," antwoordde ik strak. "En de echte Charlotte van der Meer ligt vastgebonden in de woonkamer."
Twee agenten snelden het pand binnen en kwamen even later naar buiten terwjl ze Charlotte, die nog steeds woedend schreeuwde en spuugde, naar een van de politieboten begeleidden.
Terwijl Charlotte voorbij werd geleid, stopte ze even en keek me aan. De waanzin in haar ogen maakte langzaam plaats voor een diepe, verslagen kille blik.
"Je hebt gewonnen, Eleanor," fluisterde ze bitter. "Maar je zult de schaduw van Henrik en mij nooit meer uit je kop krijgen."
"Je hebt het mis, Charlotte," antwoordde ik kalm, terwjl ik de arm van Kees stevig vasthield. "De schaduw is eindelijk weg. Vanaf vandaag leven we in het licht."
Charlotte werd in de boot geduwd en de motoren brulden op toen de politieboten wegvaarden over het zwarte water van de Biesbosch.
Kees en ik bleven achter op de steiger, terwjl de regen langzaam ophield en de eerste sterren door de brekende wolkenmassa tevoorschijn kwamen.
Maar het verhaal was nog niet helemaal ten einde. Er was nog één laatste geheim dat Henrik had achtergelaten op de cassetterecorder...
