Mijn adem stokte in mijn keel. De hele wereld leek tot stilstand te komen op die door regen geteisterde begraafplaats. Nadia. Mijn dochter, mijn eigen vlees en bloed, stond daar levend en wel op een paar meter afstand van haar eigen vermeende graf.
— ‘N-Nadia…?’ fluisterde ik onhoorbaar, terwijl mijn tranen zich mengden met de regen op mijn wangen.
Elena Vance naast me hield haar adem in. Ik zag een zeldzame flits van pure verbijstering op haar strakke gezicht. Ze staarde naar het meisje met het zwarte haar alsof ze een geest zag.
— ‘Dat… dat is onmogelijk,’ stamelde Elena zacht. ‘Ik heb haar lichaam gezien in het mortuarium in Maastricht… Ik heb haar DNA-rapport gelezen…’
Robert deinsde twee stappen achteruit, zijn gezicht spierwit onder het kille licht van de vallende schijnwerper. Zijn hand zocht krampachtig naar de kolf van het pistool in zijn jaszak, maar zijn vingers trilden zo erg dat hij het wapen nauwelijks kon vastgrijpen.
— ‘Jij… jij bent dood!’ schreeuwde Robert met een hese, angstige stem. ‘Mijn mannen hebben je door je hoofd geschoten in Rijckholt! Ze hebben je lichaam in de put gegooid!’
Nadia glimlachte. Het was een kille, afstandelijke glimlach die niks meer weg had van het verlegen meisje dat ik al die jaren had opgevoed. Ze deed een stap naar voren, het natte gras knappend onder haar zware laarzen.
— ‘Je mannen hebben inderdaad een vrouw door haar hoofd geschoten in Rijckholt, oom Robert,’ zei ze met een snijdende rust. ‘Maar dat was niet mij. Dat was de infiltrante die jij stuurde om mij te schaduwen — jouw eigen dubbelagent die je dacht te vertrouwen. Ik heb simpelweg onze kleren verwisseld en haar lichaam in de put gegooid om jou te laten geloven dat je gewonnen had.’
Robert staarde haar met opengesperde ogen aan. De arrogantie die hem al die tijd had gekenmerkt, brokkelde in een paar seconden volledig af.
— ‘En het DNA-rapport?’ riep Elena, die niet langer in de schaduw kon blijven en achter het mausoleum vandaan stapte met haar pistool gericht op de overgebleven bewaker.
Nadia keek niet eens verrast toen ze Elena zag.
— ‘Het medisch laboratorium in Maastricht?’ zei Nadia. ‘Dat laboratorium staat al drie jaar onder controle van mijn eigen netwerk. Het was niet moeilijk om het DNA-resultaat te vervalsen om Robert in de val te lokken.’
— ‘Jouw netwerk?’ stamelde ik, terwijl ik langzaam achter Elena vandaan stapte. ‘Nadia… waar heb je het over? Wat is er met je gebeurd?’
Nadia’s blik gleed naar mij af. Voor een kort moment veranderde de ijskoude expressie op haar gezicht. Er verscheen een flits van oprechte spijt en liefde in haar ogen, de Blik van de dochter die ik kende.
— ‘Het spijt me, pap,’ zei ze zacht. ‘Het spijt me dat ik je in deze nachtmerrie heb moeten meesleuren. Maar mama heeft me niet alleen de sleutel van de kist gegeven in het ziekenhuis. Ze heeft me de afgelopen tien jaar van haar leven in het geheim opgeleid. Ze wist dat de Von Bismark-familie de rust nooit zou bewaren. Ze wist dat Robert zou komen zodra ze haar ogen sloot.’
— ‘Genageld!’ schreeuwde de overgebleven gewapende bewaker van Robert plotseling. He hief zijn automatische shotgun en richtte die op Nadia.
BRAT!
Twee snelle, droge schoten klonken door de nacht. Het was Elena. Ze had zonder aarzelen haar trekker overgehaald. De bewaker zakte met een doffe klap in het natte gras en liet zijn wapen vallen.
Robert maakte van de verwarring gebruik. Met een wanhopige kreet trok hij zijn pistool uit zijn jas en greep Nadia bij haar keel, waarbij hij het wapen strak tegen haar slaap drukte. He gebruikte haar als een menselijk schild.
— ‘Geen beweging!’ brulde Robert, zijn stem overslagend van pure paniek. ‘Geen stap dichterbij, Elena, of ik blaas haar hersenen eruit! En jij ook niet, Willem!’
Mijn hart leek te stoppen met kloppen.
— ‘Robert, laat haar los!’ schreeuwde ik, terwille van mijn emoties. ‘Sla mij dood, neem mij mee, maar raak mijn dochter niet aan!’
— ‘Hou je kop, Willem!’ snauwde Robert, terwijl hij langzaam achteruit week richting de rand van de begraafplaats. ‘Jij en je waardeloze dochter hebben mijn plannen verpest! Het fortuin van Von Bismark is van mij! Ik heb er veertig jaar van mijn leven voor opgeofferd!’
Nadia bewoog geen spier, hoewel de stalen loop van het pistool diep in haar huid werd gedrukt. Ze keek niet paniekerig. In plaats daarvan keek ze recht in de ogen van haar oom.
— ‘Je bent te laat, Robert,’ fluisterde ze.
— ‘Wat zeg je?!’ snauwde hij.
— ‘De stalen koker met het testament lag niet onder de aarde van dit graf,’ zei ze met een ijzingwekkende kalmte. ‘De mijn die net ontplofte, was de ontsteking voor het vernietigingsmechanisme. Kijk naar het graf.’
Robert keek instinctief voor een fractie van een seconde naar beneden.
Uit de opengebroken grond van het graf begon een intense, felblauwe rook op te stijgen, gevolgd door een vreemd knetterend geluid. Het was een chemische reactie. Binnen een paar seconden transformeerde het hele graf in een gloeiende massa van vloeibaar vuur. Het perkament, de stalen koker, en de botten van de vrouw die daarin begraaf lagen, werden in een razendsnel tempo gereduceerd tot niets meer dan fijne, witte as.
— ‘NEE!’ schreeuwde Robert in pure wanhoop. ‘Mijn miljarden! Mijn documenten!’
Zijn greep om Nadia’s nek verslapte door de shock van het zien van zijn levenswerk dat in vlammen opging.
Dat was het moment waarop Nadia toesloeg.
Ze haalde met haar elleboog verwoestend uit naar Roberts maag. Robert stikte in zijn adem en liet het pistool vallen. Nadia draaide zich bliksemsnel om, greep zijn arm en snijd zijn pols met een kleine, verborgen dolk die ze uit haar mouw liet glijden.
Robert schreeuwde van de pijn en viel op zijn knieën op de rand van het brandende graf.
Elena stapte naar voren, haar pistool strak op zijn hoofd gericht.
— ‘Het is voorbij, Baron Von Bismark,’ zei Elena koud.
Robert keek op. Zijn gezicht was zwart van de roet, zijn arm bloedde hevig. He keek naar het vloeibare vuur in het graf, en daarna naar mij.
— ‘Je weet niets, Willem…’ stamelde hij, terwijl hij bezat van wanhoop begon te lachen. ‘Denk je dat dit de enige schat was? Denk je dat Helena alleen het testament heeft verstopt?’
— ‘Waar heb je het over, Robert?’ vroeg ik met een beklemd gevoel in mijn borst.
Robert wees met een trillende, bloederige vinger naar Nadia.
— ‘Vraag het aan je dochter… als ze tenminste echt je dochter is.’
Ik keek naar Nadia. Haar gezicht was strak, haar lippen op elkaar geprest.
— ‘Nadia…?’ stamelde ik. ‘Wat bedoelt hij?’
Voordat Nadia kon antwoorden, weerklonk er door de hele begraafplaats het gierende geluid van politiesirenes. Tientallen blauwe zwaailichten verlichtten de hoge bomen en de grafstenen. De echte autoriteiten, gealarmeerd door de explosie en de schoten, kwamen het terrein op gereden.
— ‘We moeten weg! Nu!’ riep Elena.
Nadia greep mijn hand.
— ‘Komen, pap! Ik leg alles uit, maar we moeten hier nu verdwijnen!’
Maar toen ik mijn hand in de hare legde, voelde ik iets hards en kouds onder haar handschoen.
Ik keek naar haar pols.
Onder haar mouw vandaan glipte een kleine, zilveren tatoeage die zichtbaar werd door het natte stof.
Het was de afbeelding van een gegraveerde slang die zich in een cirkel kronkelde.
De exacte tatoeage van de vrouw op de foto die dertig jaar geleden werd vermoord!
Mijn wereld draaide opnieuw om. Wie stond er werkelijk voor me?
(Wordt vervolgd in deel 8…)
---
