Het monotone gepruttel van de kleine buitenboordmotor was het enige geluid dat de stilte van de Egeïsche Zee doorbrak. De ijskoude zeewind sneed door mijn kleren, maar de innerlijke kou die ik voelde was vele malen erger. Ik staarde naar de oplichtende display van mijn telefoon. Het bericht van de mechanische stem bleef door mijn hoofd spoken. ‘We zien je bij de volgende stop.’
Charlotte zat aan het roer van de houten vissersboot. Haar gezicht was strak en getekend door de spanning, verlicht door de zwakke rode gloed van het navigatielicht.
‘Wie was dat op de telefoon, Fleur?’ vroeg ze zonder haar ogen van de duistere horizon af te wenden.
‘Ik... ik weet het niet,’ stammelde ik, terwijl ik de zilveren USB-stick steviger in mijn zak duwde. ‘Het was een vervormde stem. Ze weten dat we op het water zijn, Charlotte. Willem is niet alleen. Hij heeft een netwerk.’
Charlotte beet op haar lip. ‘Willem van der Meer heeft nooit alleen geopereerd. Hij maakte deel uit van een internationaal syndicaat dat bekendstaat als "Het Syndicaat van de Amstel". Vastgoed was slechts de buitenkant, een glanzende gevel om miljarden aan duister geld te injecteren in de Europese economie. Als Willem uitgeschakeld is... neemt het netwerk het over om hun belangen te beschermen.’
‘En Julian?’ mijn stem sloeg over toen ik zijn naam uitsprak. ‘Denk je dat hij... dat hij het overleefd heeft?’
Charlotte zweeg even. Het water klokte tegen de boeg. ‘Julian heeft zijn keuze gemaakt, Fleur. Hij wist te veel en had te lang meegewerkt aan de misdaden van zijn vader. Of hij nu in die kapel is omgekomen of dat hij is ontkomen... hij is geen man meer op wie je kunt vertrouwen. Hij heeft je gebruikt.’
De harde waarheid van haar woorden snijd dieper dan welke fysieke wond dan ook. Julian had mij als een pionsstuk gebruikt op zijn schaakbord. En toch... de blik in zijn ogen vlak voordat het vuur de kapel opslokte, de manier waarop hij me de USB-stick toewierp... was dat ook allemaal gespeeld? Of was er op het allerlaatste moment toch nog een vonk van oprechtheid in hem ontwaakt?
Na twee uur navigeren door het pikdonkere water doken de contouren op van een klein, rotsachtig eilandje. Het was Ios, een eiland vlak bij Santorini, maar ver genoeg verwijderd van de grote toeristenstromen.
Charlotte stuurde de boot naar een afgelegen, natuurlijke inham waar een vervallen houten steiger uit het water omhoog stak. Ze zette de motor uit en het bootje gleed geruisloos tegen de palen.
‘Hier moeten we eruit,’ fluisterde Charlotte. ‘Ik heb een schuiladres in het binnenland van Ios. Een oude steengroeve die al jaren buiten gebruik is. Niemand weet van deze plek.’
We klommen uit de boot. Mijn knie, die ik bij de val op de stenen trap had verwond, was stijf en pijnlijk, maar ik dwong mezelf door te lopen. We volgden een smal geitenpad dat steil omhoog kronkelde door het droge, met struikgewas bedekte landschap.
De nacht was aardedonker. Er was geen maan, en de enige lichtbronnen waren de duizenden sterren aan de hemel. Na een half uur stevig doorgestapt te hebben, bereikten we de rand van een diepe, uitgehouwen krater — de oude steengroeve. Onderin de krater stond een vervallen stenen keet die ooit werd gebruikt door de mijnwerkers.
Charlotte haalde een sleutel uit haar zak en opende de zware houten deur. Binnen rook het naar stof en droog hout. Ze stak een olielamp aan, waardoor de ruimte werd gehuld in een warm, geel licht. Er stonden twee eenvoudige veldbedden, een houten tafel en een oude laptop.
‘Hier kunnen we de USB-stick uitlezen,’ zei Charlotte, terwijl ze de laptop opstartte. ‘Ik moet de versleutelde bestanden openen en ze direct doorsturen naar de beveiligde server van de Interpol-contactpersoon die ik twee jaar geleden heb opgebouwd.’
Ik ging op de rand van het veldbed zitten en keek hoe Charlotte de zilveren USB-stick in de poort van de laptop stak. Het zachte gons van de koeler van de laptop vulde de ruimte.
Op het scherm verscheen een zwart venster dat om een wachtwoord vroeg.
Charlotte begon koortsachtig te typen. ‘Julian heeft de encryptie gewijzigd... vervloekt!’
‘Weet je het wachtwoord niet?’ vroeg ik ongerust.
‘Hij gebruikte vroeger altijd een combinatie van onze geboortedatums en het registratienummer van het eerste vastgoedproject van zijn vader,’ zei Charlotte, terwijl ze verschillende reeksen probeerde. Elk antwoord werd begroet met een rood knipperend signaal: Toegang Geweigerd.
‘Probeer mijn naam,’ zei ik plotseling.
Charlotte keek me bevreemd aan. ‘Jouw naam? Fleur, hij kende jou vijf jaar geleden nog niet eens.’
‘Probeer het gewoon,’ drong ik aan. ‘De datum van onze trouwdag. En de code van Gate C9.’
Charlotte aarzelde, maar typte de tekens in: `FLEUR-0508-C9`.
Ze drukte op Enter.
Het rode knipperen stopte. Het scherm kleurde groen. Een lijst met honderden mappen en documenten ontvouwde zich voor onze ogen. Bankafschriften, geheime overeenkomsten, foto’s van ontmoetingen in schaduwrijke havens, en namen van hooggeplaatste politici en zakenlieden uit heel Europa.
Charlotte staarde naar het scherm, sprakeloos. ‘Hij... hij heeft de sleutel op jouw naam gezet. Hij wijd dat als er iets met hem zou gebeuren, jij de enige zou zijn die de code zou kunnen kraken.’
Mijn hart kromp ineen. Zelfs in zijn diepste verraad had Julian blijkbaar een spoor achtergelaten dat naar mij leidde.
Maar voordat we de bestanden konden uploaden, begon het scherm van de laptop plotseling te stotteren. De cursor begon uit zichzelf te bewegen. Mappen werden geopend en gesloten.
‘Wat gebeurt er?!’ riep ik.
‘Iemand heeft afstandstoegang gekregen tot deze laptop!’ schreeuwde Charlotte in paniek. Ze probeerde de verbinding te verbreken, maar de muis reageerde niet meer. ‘Ze zijn de bestanden aan het wissen! Ze vernietigen het bewijsmateriaal op afstand!’
Op het scherm verscheen een grote tekstbox die de hele monitor bedekte.
‘Bedankt voor het inloggen, Fleur. De codering is nu definitief verbroken. Het bestand is gewist van de USB-stick en onze servers zijn opgeschoond. Jullie hebben niets meer.’
Charlotte sloeg de laptop met een luide knal dicht. Haar gezicht was doodsbleek. ‘Het was een valstrik... De stick was niet bedoeld om het bewijs op te slaan. Het was een lokaas om onze locatie te traceren en het enige echte exemplaar op afstand te vernietigen!’
Op datzelfde moment hoorden we buiten de keet het geluid van zware helikopterrotoren die de stilte van de nacht verscheurden. Een machtige zoeklamp verlichtte de ramen van de stenen keet, waardoor de hele ruimte in een fel, wit licht werd gezet.
Een stem doordrong de lucht via een megawand:
‘Fleur van der Meer! Charlotte van der Meer! Kom naar buiten met je handen omhoog! Jullie zijn ingesloten!’
Ik keek naar Charlotte. Charlotte keek naar mij. We hadden geen wapens meer. Geen bewijsmateriaal meer. Geen uitweg meer.
En toen ging de zware houten deur van de keet van buitenaf met een kreet open...
