Het houten interieur van de kleine kapel rook naar bijenwas, oude wierook en zout water. Het goud van de iconen op het altaar glom zacht in het schijnsel van de enkele kaars. Maar niets in deze heilige ruimte kon het gevoel van vervreemding en shock wegnemen dat me overspoelde. Mijn eigen zusje — het meisje om wie ik jarenlang had gehuild, voor wie ik talloze herdenkingskaarsen had gebrand — stond hier levend en wel voor mij.
‘Charlotte... hoe... hoe is dit mogelijk?’ stammelde ik, terwijl de tranen eindelijk vrij over mijn wangen stromen. Ik wilde opstaan, haar vasthouden, voelen of ze echt van vlees en bloed was, maar de fysieke pijn in mijn knieën en de mentale shock hielden me verlamd op de vloer.
Charlotte knielde snel bij me neer en pakte mijn koude handen vast. Haar greep was stevig, warm en ontzettend echt.
‘Ik heb niet veel tijd om alles uit te leggen, Fleur,’ zei ze gehaast, terwijl haar ogen rusteloos naar de gesloten kerkdeur schoten. ‘Willem en Julian zijn vlakbij. Als ze zien dat ik nog leef, is alles voor niets geweest.’
‘Maar de politie... jouw auto in de rivier...’
‘Het was in scène gezet,’ onderbrak Charlotte me met een schorre stem. ‘Ik moest verdwijnen, Fleur. Vijf jaar geleden werkte ik als junior-accountant bij het hoofdkantoor van Van der Meer Vastgoed. Ik kwam er per ongeluk achter dat Willem van der Meer de onderneming gebruikte voor het witwassen van tientallen miljoenen euro's aan crimineel geld, afkomstig uit internationale mensensmokkel en illegale wapenhandel. Toen ik de documenten kopiëerde om naar de FIOD te stappen, ontdekte Willem het.’
Mijn maag draaide zich om. ‘Willem...? Maar waarom heeft hij je niet...’
‘Hij wilde me vermoorden,’ zei Charlotte ijskoud. ‘Maar Julian... Julian heeft mijn leven gered. Althans, dat dacht ik destijds.’
Bij het horen van zijn naam voelde ik een steek door mijn hart. ‘Julian?’
‘Julian kwam erachter wat zijn vader van plan war. Hij heeft me geholpen om die nacht mijn auto in de IJssel te rijden en liet het lijken op een dodelijk ongeluk. Hij zorgde voor een valse identiteit en een onderduikadres in het buitenland. In ruil daarvoor moest ik hem beloven nooit meer contact te zoeken met jou of met wie dan ook in Nederland.’ Charlotte’s gezicht vertrok van bitterheid. ‘Ik dacht dat Julian het deed uit menselijkheid. Maar ik kwam er pas later achter waarom hij me echt liet leven. Hij gebruikte mijn "dood" als chantage middel tegen zijn vader.’
Ik staarde haar sprakeloos aan. ‘Chantage?’
‘Julian wilde de controle over het familieimperium,’ vervolgde Charlotte snel. ‘Hij bewaarde al het bewijsmateriaal dat ik had verzameld over Willems criminele praktijken op een versleutelde gegevens drager. Elk jaar eiste Julian meer macht, meer aandelen en meer geld van zijn vader, onder de dreiging dat hij het dossier naar de autoriteiten zou sturen als Willem hem niet gehoorzaamde. Willem zat gevangen in het web van zijn eigen zoon.’
Het beeld dat ik van Julian had — de introverte, gevoelige man die onder de knoet van zijn overheersende vader zat — stortte als een kaartenhuis in elkaar. Het was geen slachtoffer van een tirannieke vader. Julian was net zo meedogenloos, net zo berekenend, misschien zelfs wel gevaarlijker.
‘En waarom ben je nu hier?’ vroeg ik trillend. ‘Hoe wijd je dat wij naar Santorini kwamen?’
‘Omdat Julian je heeft gebruikt, Fleur!’ zei Charlotte emotioneel, terwijl ze me strak in de ogen keek. ‘Drie maanden geleden ontdekte Willem dat Julian het dossier niet alleen had bewaard, maar dat hij het wilde gebruiken om zijn vader definitief uit de raad van bestuur te werken. Willem begon Julian te bedreigen. Julian raakte in paniek. Hij wijd dat Willem hem nooit zou vermoorden zolang hij een troef achter de hand had. En die troef... dat werd jij.’
‘Ik?’
‘Julian heeft je niet ontmoet bij die kunstgalerie bij toeval, Fleur. Hij heeft jou uitgezocht. Je bent mijn zus. Als jij met hem zou trouwen, zou Willem extra voorzichtig moeten zijn. Julian wist dat als hij jou erin zou luizen, Willem dubbel gebonden zou zijn. Maar de situatie escaleerde. Willem kwam erachter dat Julian jou gebruikte. Op de luchthaven op Schiphol probeerde Willem Julian te dwingen de stick aan hem over te dragen. Julian weigerde en bracht jou hierheen om tijd te winnen.’
De logische puzzelstukjes vielen op hun plek, maar het patroon dat zich vormde was zo afschuwelijk dat het me de adem benam. Onze hele relatie, ons huwelijk, de romantische wandelingen, de geloften van eeuwige trouw... het was allemaal een opgezette show. Een strategische zet op een schaakbord van een machtsstrijd tussen een vader en zijn zoon.
Plotseling klonk er een harde klap tegen de buitenkant van de kerkdeur.
‘Fleur! Maak de deur open!’ de stem van Willem van der Meer galmde door de stilte van de nacht. ‘Ik weet dat je daarbinnen bent! Maak het niet erger voor jezelf dan het al is!’
Charlotte sprong overeind en trok me mee omhoog. ‘We moeten hier weg! Er is een achterdeur die leidt naar de steiger waar een vissersbootje klaarligt. Ik heb alles geregeld.’
‘En de USB-stick?’ vroeg ik, terwijl de herinnering aan wat ik in suite 305 had gezien bovenkwam. ‘Julian heeft de USB-stick zojuist aan zijn vader gegeven! Ik heb het zelf gezien!’
Charlotte verstijfde. Haar ogen wijdde zich van schrik. ‘Wat?! Nee... dat kan niet. Als Willem de stick heeft, is hij onkwetsbaar. Dan heeft hij het bewijs vernietigd en zijn wij onze enige bescherming kwijt!’
‘Hij gaf hem een zwarte stick...’ stotterde ik.
‘Nee,’ zei Charlotte vastberaden. ‘De echte stick met de gecodeerde sleutels was zilverkleurig. Julian heeft zijn vader een nep-stick gegeven om hem stil te houden! De echte stick heeft Julian nog steeds bij zich!’
Op dat moment bezweek de houten vergrendeling van de voordeur met een luid gekraak. De deur vloog wijd open.
In de deuropening stond Willem van der Meer. Achter hem, met een bloedende snijwond aan zijn been en een ijzige blik in zijn ogen, stond Julian.
Willem stapte de kapel binnen. Zijn blik gleed van mij naar Charlotte. Een kille, brede glimlach verscheen langzaam op zijn gelaat.
‘Kijk eens aan,’ zei Willem met een stem die doordrenkt was van vergif. ‘Het spook van de familie Van der Meer is eindelijk uit de schaduw gestapt. Charlotte... wat leuk om te zien dat de rivier je zo goed behandeld heeft.’
Julian zette een stap naar voren, zijn ogen strak op mij gericht. ‘Fleur, kom bij me. Nu. Dit is je laatste kans.’
Ik zette een stap achteruit, tegen het altaar aan, en voelde Charlotte’s hand op de mijne.
‘Raak haar niet aan, Julian,’ zei Charlotte ijskoud. ‘De politie op dit eiland is al ingelicht. Ze zijn onderweg.’
Willem lachte luidkeels — een droog, raspend geluid dat de heilige muren deed trillen. ‘De lokale politie? Meisje toch, wie denk je dat de politiebaas van dit district financiert? Jullie gaan nergens heen.’
Hij haalde een klein, zwart object uit zijn binnenzak. Het was een dunne, zilveren sleutel met een afstandsbediening.
‘Julian,’ zei Willem rustig. ‘Sluit de deuren. Het is tijd dat we deze familie-aangelegenheid voor eens en voor altijd definitief afhandelen.’
Julian aarzelde een seconde. Hij keek naar mij, zijn ogen twijfelden, maar toen zette hij stap richting de deur om onze enige vluchtroute te blokkeren...
