De man in het grijs bewoog zich met een griezelige kalmte. Hij legde zijn hand zachtjes op de schouder van onze dochter, die opkeek met diezelfde lege, mechanische blik die me eerder die avond al de rillingen had bezorgd. Ze stond onder een vorm van psychologische controle of sedatie; het besef dat ze ons kind als drukmiddel gebruikten, deed een woede in mij ontbranden die alle angst oversteg.
"Blijf van haar af!" snauwde ik, en ik zette een stap naar voren, maar Bram hield me met een krachtige arm tegen.
Mijn vader stapte naar voren, zijn vuisten strak gebald. Zijn gezicht was vertrokken van haat en frustratie. "Van Ravenswaaij," sprak hij met een venijnige toon. "Ik had kunnen weten dat jij achter deze operatie zat. Je kon het nooit verkroppen dat je fraudeconstructie in de Rotterdamse haven aan het licht kwam."
De man in het grijs, Van Ravenswaaij, glimlachte flauw. Hij haalde een chique pen uit zijn borstzak en tikte er zacht mee tegen zijn aktetas. "Hoi, Hendrik. Je dacht toch zeker niet dat je na zeven jaar onderduiken zomaar kon terugkeren en de boel kon opblazen? Het dossier 'Zandbank' is eigendom van de organisatie. En wij willen het terug, tot de laatste byte."
Lucas deed een stap naar voren, zijn stem trillend van schaamte en wanhoop. "Ik heb de gegevens niet meer, Van Ravenswaaij! Ze zijn vernietigd!"
"Lieg niet, Lucas," zei Van Ravenswaaij koel. "Hendrik heeft een USB-stick bij zich. Ik zie het aan de zak van zijn jas. Dus hier is de deal: jullie geven mij die stick, en ik neem het meisje en jullie allemaal mee als vrij man. We laten jullie achter op een plek ver hier vandaan. Weiger je, dan verlaat alleen het kind dit hotel... in een kist."
De dreiging hing als een verstikkende mist in de kleine hotelkamer. Mijn maag draaide zich om. Ik keek naar mijn dochter, die nog steeds niets doorhad van de catastrofe die zich om haar heen afspeelde. Mijn vader greep trillend naar zijn jaszak. Hij haalde de kleine USB-stick tevoorschijn. Zijn vingers trilden. Hij keek mij aan, en in zijn blik lag een zwijgende vraag, een ultieme smeekbede om vergeving en begrip.
Maar voordat hij de stick kon overhandigen, greep Bram onverwacht in. Met een snelle beweging gooide hij een zware schemerlamp van het nachtkastje recht in het gezicht van Van Ravenswaaij.
