De hand op mijn schouder drukte me stevig naar beneden, alsof ik een klein kind was dat tegen de wind moest worden beschermd. Ik verstijfde, mijn spieren spanden zich tot het uiterste. Ik wilde schreeuwen, de naam van mijn broer roepen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. De angst had me bij de keel gegrepen.
"Niet omkeren, Bea," fluisterde de stem opnieuw. Het was Bram.
Zijn stem klonk niet boos, maar hol, alsof hij zelf net zo bang was als ik. Langzaam liet hij zijn hand zakken en trok me mee naar de donkere schaduw van een betonnen bunker die half onder het duinzand was bedolven, ver weg van het licht van de vuurtoren. De wind loeide om de betonnen muren heen, waardoor het leek alsof we ons in het oog van een orkaan bevonden.
Toen we veilig waren in de luwte, draaide ik me met een ruk om en duwde hem tegen de ruwe betonnen muur. Mijn ogen vonden de zijne in het zwakke maanlicht. Zijn gezicht was bleek, zijn ogen stonden vol angst en spijt.
"Wat ben je in godsnaam aan het doen, Bram?" siste ik, mijn stem trillend van opgekropte woede en wanhoop. "Wie was daar binnen? Wie sprak er met Lucas? En verklaar me hoe mijn vader leeft! Hoe is dit in godsnaam mogelijk?!"
Bram sloeg zijn ogen neer. Hij haalde diep adem, zijn borstkas op en neer gaande onder zijn dikke jas. Hij stak zijn hand uit om mijn arm aan te pakken, maar ik sloeg hem weg.
"Rustig, Bea. Alsjeblieft, luister naar me," smeekte hij met een hese stem. "Ik wilde je hier buiten houden. Dit hele weekend in Zandvoort... het was geen familievakantie om ons huwelijk te redden. Dat was een dekmantel. We moesten hierheen komen omdat Lucas een afspraak had met de mensen die jouw vader zeven jaar geleden hebben gechanteerd om onder te duiken."
Mijn knieën begonnen te knikken. Ik liet me op een omgevallen balk zakken die half in het zand lag. "Gechanteerd? Mijn vader werkte bij de overheid, bij de milieudienst. Hij deed onderzoek naar illegale lozingen in de Noordzee door grote industriële conglomeraten. Ze zeiden dat hij een auto-ongeluk had gehad..."
"Dat was een afleidingsmanoeuvre," onderbrak Bram me zachtjes. "Zijn auto reed inderdaad van de weg, maar hij zat er zelf niet in. Een dode crimineel werd achter het stuur geplaatst om zijn dood te falsifiëren, zodat hij kon verdwijnen om zijn gezin te beschermen tegen de kartels die achter dat dossier aanzaten. Het dossier 'Zandbank'."
De puzzelstukjes vielen met een angstaanjagende snelheid op hun plek. Het dossier waar mijn vader over schreef in het briefje, de manila enveloppen die Lucas en Bram bij zich droegen, de mysterieuze baan van Bram bij het spookbedrijf — alles hing met elkaar samen. Bram was niet vreemdgegaan, hij was niet corrupt uit geldzucht; hij was erin geluisd en gechanteerd om het dossier te helpen opsporen, en Lucas hielp hem om ons te redden, of juist om zichzelf te redden?
"Lucas zei net dat de overdracht morgenochtend op de pier is," zei ik scherp, terwijl ik Bram aankeek. "Wiens kant sta jij eigenlijk, Bram? Ben je mijn man, of ben je een pion van de mensen die mijn vader hebben weggejaagd?"
Bram keek me recht in de ogen aan, en voor het eerst zag ik geen angst in zijn blik, maar een ijzeren vastberadenheid. "Ik sta aan jouw kant, Bea. Altijd al gestaan. Maar als we je vader willen redden — en ervoor willen zorgen dat onze dochter niet het volgende doelwit wordt — moeten we die vuurtoren in. En we moeten het nu doen, voordat Lucas en jouw vader vertrekken."
