We renden door de stormachtige nacht, onze adem wolkend in de ijskoude lucht. De duinen van Zandvoort leken ons in het donker te willen vangen; elke stap in het mulle zand koste kracht en we struikelden meer dan eens over de verborgen helmgrasbulten. Mijn vader liep voorop, zijn conditie indrukwekkend voor iemand van zijn leeftijd die jarenlang in de illegaliteit had geleefd. Lucas rende direct achter hem, zijn adem in lange, hijgende halen uitgestoten. Bram en ik sloten de achterhoede, constant omkijkend of we werden achternagezeten door de handlangers van het syndroom.
De lichten van het grand hotel verschenen al snel als een oase van valse veiligheid door de striemende regen heen. Het imposante gebouw stond daar te pronken aan de boulevard, ogenschijnlijk onaangedragen door het drama dat zich in de schaduw van de vuurtoren had afgespeeld. Maar we wisten beter. Als die mannen ons achterna zaten, was het hotel allang niet meer veilig.
We bereikten de achterste ingang van het hotel, een personeelsdeur die Lucas met een snelle duw opentrok. We gleden naar binnen, druipnat van de regen en onder het zand, en haastten ons via de dienstruimten naar de gang van de hotelkamers. Mijn hart klopte in mijn keel. Wat als ze al in onze kamer waren? Wat met onze vijfjarige dochter?
We bereikten onze kamer, nummer 214. De deur was op een kier. Mijn bloed stierf in mijn aderen. Ik duwde de deur open en stapt naar binnen, met Bram vlak achter me.
De kamer was leeg. De bedden lagen er rommelig bij, de lampen brandden op half vermogen. Maar op het bed zat onze dochter, rustig met een klein knuffelbeest te spelen, alsof er buiten geen apocalyps gaande was. En naast haar... stond een man in een strakgrijs pak, met een aktetas in zijn hand en een ijskoude glimlach op zijn gezicht.
"Kijk eens aan," zei de man met een kalme, bezwerende stem. "De hele familie weer compleet. Dat scheelt een hoop zoekwerk."
