De abruptheid van de remactie was zo hevig dat de achtervolgende terreinwagen door zijn eigen snelheid en het natte wegdek niet meer kon stoppen. Met piepende banden en een luid geknars schoot de wagen van Van Ravenswaaij voorbij ons heen, gleed uit over de natte berm en klapte met een enorme klap vol op een betonnen transformatorhuisje aan de kant van de weg.
De klap was deafening. Rook en vonken vlogen alle kanten op; de neus van de terreinwagen was volledig ingedeukt en de airbag klapte uit. De auto stond stil, half gekanteld in het natte gras.
Bram zette de stationwagen direct stil aan de kant van de weg, liet de motor stationair draaien en greep zijn mobiele telefoon. "Blijf hier," zei hij streng tegen ons. "Ik bel de politie en de ambulance. Dit spel is uit."
Ik ademde diep uit, mijn handen trilden onbeheersbaar. Mijn vader legde een warme hand op mijn schouder, een glimlach braken door op zijn gerimpelde gezicht. "Het is voorbij, lieve schat," fluisterde hij. "We hebben het gehaald."
Binnen enkele minuten hoorden we in de verte het loeien van naderende sirenes. Politieauto's en ambulances verschenen met blauwe zwaailichten die de stormachtige nacht verlichtten als een discotheek. Agenten sprongen uit de wagens en omsingelden het wrak van Van Ravenswaaij, waar de inzittenden bewusteloos of zwaargewond in de klem zaten. Twee agenten kwamen met getrokken vuurwapens naar onze auto gelopen, maar toen ze zagen dat wij de slachtoffers waren, daalden hun wapens en hielpen ze ons naar buiten.
De nachtlucht voelde fris en schoon aan, alsof de storm de lucht had gereinigd van alle vuiligheid en leugens die ons zeven jaar lang hadden achtervolgd.
