Het oude havenarchief rook naar muf papier, vochtige steen en decennia aan vergeten geschiedenis. Het licht van de straatlantaarns viel door de stoffige, hoge ramen naar binnen en wierp griezelige schaduwen over de rijen houten stellingkasten vol oude scheepsmanifesten en financiële boeken uit de twintigste eeuw.
Ik had mezelf opgesloten in een klein kantoortje achterin het gebouw, waar vroeger de hoofdboekhouder zijn werk deed. Mijn enkel was dik en paars geworden; elke stap voelde alsof er duizenden naalden in mijn voet werden gedrukt. Maar ik kon niet rusten. Op de oude tafel stond een zaklantaarn die ik in de gang had gevonden. Ik haalde de USB-stick tevoorschijn en sloot deze aan op een oude typemachine-achtige terminal die hier nog stond – wonder boven wonder werkte het stroomnetwerk in dit gedeelte van het gebouw nog gedeeltelijk via een noodstroomgenerator.
Terwijl ik de bestanden doorzocht op zoek naar verdere sporen, viel mijn oog op een specifiek document dat versleuteld was met een extra wachtwoord. Het betrof een financieel schema genaamd Project Janus.
Met behulp van een eenvoudige wachtwoordkraker die ik in de bestanden van Thomas aantrof – een script dat zijninitialen als sleutel gebruikte – wist ik het bestand na twintig spannende minuten te openen. Wat ik toen zag, deed mijn adem stokken.
Dit ging niet alleen over miljoenen euro's aan verduisterd geld. Vanguard Capital stond op het punt om een grootschalige fusie aan te gaan met een internationaal investeringsfonds genaamd Titan Global. Maar Titan Global bleek een dekmantel te zijn voor een beruchte witwasorganisatie uit Oost-Europa. De hele operatie was ontworpen om illegale fondsen wit te wassen via legale Nederlandse vastgoed- en pensioenportefeuilles. En Lieke was niet de hoofddader; ze was slechts een pion van de werkelijke CEO van Vanguard, een man van wie de naam tot nu toe angstvallig buiten alle rapporten was gehouden: Maarten van Houten.
De directeur zelf. De man die maandelijks op de voorpagina van zakenbladen stond als 'Financier van het Jaar'.
Terwijl ik naar het scherm starre, hoorde ik plotseling een zacht geluid bij de hoofdingang van het archiefgebouw. Een zware deur die langzaam open werd geduwd, krakend in de nachtelijke stilte. Voetstappen. Langzaam, beheerst en doelgericht.
Iemand had me gevonden.
