De stilte in de spreekkamer drukte als een loden last op mijn borst. Lucas van der Meer staarde me aan met een blik waarin geen spoor van medelijden te bekennen was, enkel de koele zakelijkheid van een man die cijfers nakeet en mensen slechts beschouwde als variabelen in een vergelijking. Mijn ademhaling ging stokkend. Ik probeerde woorden te vormen, maar mijn tong voelde aan als leer. Hoe kon dit in godsnaam gebeuren? Hoe had ik zo blind kunnen zijn?
"Mevrouw Miller," herhaalde Lucas, terwijl hij zijn pen langzaam op het notitieblok tikte. "De directie en het externe juridische team zijn reeds ingelicht. Gezien de ernst van de verduistering en het feit dat alle transacties direct gekoppeld zijn aan uw unieke digitale certificaat en fysieke handtekening, wordt u per direct op non-actief gesteld. Ik raad u ten zeerste aan om mee te werken, anders vrees ik dat de autoriteiten vanochtend nog ingeschakeld worden."
Mijn maag keerde zich om. "Maar... het is niet van mij!" riep ik uit, hoewel mijn stem oversloeg in een wanhopige gil. "Lieke... Lieke de Wit heeft me deze documenten gegeven. Ze zei dat het een promotie was, een geheime portefeuille!"
Lucas trok een wenkbrauw op. Zijn blik werd nog killer. "Mevrouw De Wit heeft vanochtend om negen uur per direct haar ontslag ingediend via een officieel e-mailbericht vanaf haar persoonlijke account. Volgens de personeelsdiensten is ze met onbepaalde noorderzon vertrokken naar een onbekende bestemming in het buitenland. Haar kantoor is leeg, haar laptop is gewist en haar zakelijke telefoon is uitgeschakeld. U staat er volkomen alleen voor, Emma."
De grond leek onder mijn voeten te verdwijnen. Weg. Ze was weg. Alle puzzelstukjes vielen met een verstikkende wreedheid op hun plek. Die brede glimlach, de geheimzinnigheid, de dikke map die ik zonder te lezen moest ondertekenen – het was geen blijk van waardering geweest. Het was een zorgvuldig voorbereide val, en ik was er met open ogen ingelopen omdat ik zo wanhopig graag wilde slagen. Ik was het perfecte slachtoffer: ambitieus, loyaal, introvert en volkomen blind voor de politieke spelletjes op de vloer.
"Ik moet haar spreken," prevelde ik, terwijl ik opstond en mijn stoel met een luide schraap naar achteren duwde. "Dit is een opzet. Ik kan bewijzen dat..."
"U kunt helemaal niets bewijzen, Emma," onderbrak Lucas me streng, terwijl hij opstond en zijn aktetas dichtklikte. "In de ogen van de wet en de interne compliance-afdeling bent u de hoofdelijk verantwoordelijke. De autoriteiten zijn reeds onderweg om uw kantoor en uw woning te doorzoeken. Blijft u alstublieft rustig hier zitten tot de beveiliging arriveert."
De deur van de vergaderruimte viel in het slot. Ik stond daar alleen, omringd door glazen wanden en de regen die onbarmhartig tegen de gevel beukte. Mijn hart bonsde in mijn keel als een gevangen vogel. Twintig minuten later stonden er twee beveiligers van Vanguard Capital in het portaal, geflankeerd door een rechercheur in een regenjas. Ze namen mijn sleutels in beslag, confisqueerden mijn telefoon en begeleidden me, onder de lijdende blikken van mijn voormalige collega's die van achter hun schermen toe-keken, naar de uitgang van het gebouw. David keek me aan met een grimmige triomf in zijn ogen. Sophie keerde beschaamd haar hoofd af.
Buiten woei de gure novemberwind door mijn haren terwijl ik in een ongemarkeerde politiewagen werd geduwd. Terwijl de auto wegreed van de glimmende toren aan de Maas, besefte ik dat mijn oude leven voorgoed voorbij was. Maar ergens diep van binnen, onder de intense angst en paniek, ontbrandde een klein vuurtje van pure woede. Lieke dacht dat ze me had vernietigd. Ze had geen idee.
