De dagen na de arrestatie van Maarten van Houten voltrok zich een aardbeving op de financiële markten van Nederland. Vanguard Capital kwam onder curatele te staan van de Nederlandsche Bank. De nationale media stonden bol van de schandalen; journaals openden dagelijks met beelden van invallen, in beslag genomen luxe auto's en de grootschalige corruptie binnen de top van de financiële wereld.
Lieke werd een week later opgespoord en opgepakt in een luxe resort in Punta del Este, Uruguay, waar haar rekeningen direct werden bevroren door internationale opsporingsdiensten. Thomas werd eveneens in veiligheid gebracht; het bleek dat hij nooit op een boot was gezet, maar tijdelijk was vastgehouden in een leegstaand bedrijfspand in Utrecht door de handlangers van Maarten. Hij was ongedeerd, op wat blauwe plekken na, en trad naar voren als kroongetuige in het naderende proces.
Mijn eigen naam werd volledig gezuiverd. Alle aanklachten tegen mij werden ingetrokken door het Openbaar Ministerie nadat forensisch onderzoek had uitgewezen dat mijn digitale handtekening illegaal was gekopieerd en misbruikt via een achterdeur in het interne computersysteem van Vanguard, beheerd door Lieke en Maarten zelf.
Op een frisse vrijdagochtend liep ik voor de laatste keer over de gangen van de financiële afdeling. Het kantoor was onherkenbaar veranderd; de sfeer van angst en kilte had plaatsgemaakt voor een bedrukte maar opgeruimde stilte. Nieuwe interim-bestuurders hadden de leiding overgenomen en waren bezig met een grondige reorganisatie.
David, die mij destijds zo vijandig aankeek bij de koffieautomaat, liep me tegemoet bij de lift. Hij bleef even staan, keek me aan met een blik waarin spijt en respect voelbaar waren. "Emma," zei hij aarzelend. "Het spijt me van toen. We wisten allemaal niet... je hebt het goed gedaan."
Ik knikte vriendelijk, zonder rancune. "Bedankt, David," zei ik kort.
Ik drukte op de knop van de lift, keerde me om en nam voorgoed afscheid van de glimmende puien en de kille gangen van Vanguard Capital.
