"Politie! Openen die deur!" klonk er een schreeuw vanuit de gang, gevolgd door nog een harde slag tegen het hout.
Het zweet brak me aan alle kanten uit. Waren dit echte agenten van het korps, of waren het de handlangers van de organisatie die ook Thomas hadden ontvoerd? In de corruptieve chaos waar ik in beland was, wist ik het onderscheid niet meer. De bonken op de deur werden harder; het slot begon het te begeven.
Ik greep de USB-stick uit de computer, trok de stekker uit het stopcontact en rende naar de badkamer. Het raampje van de badkamer keek uit op de achterliggende steeg, drie hoog boven de grond. Beneden lag een container vol oude kartonnen dozen. Het was een gevaarlijke sprong, maar blijven wachten betekende zeker de dood of een jarenlange gevangenisstraf waarin ik de zwendel van anderen zou bekopen.
Met een luide krak werd de voordeur van mijn appartement geforceerd. Zware stappen dreunden door de gang. "Ze is hier! Zoek in alle kamers!" hoorde ik een stem roepen.
Ik klom op de rand van de badkamerwastafel, duwde het klepraampje van de badkamer volledig open en liet mezelf naar buiten vallen. De wind gierde om mijn oren. Ik landde met een doffe klap boven op de kartonnen dozen, mijn enkelband schoot los door de schok en liet een scherpe pijnscheut door mijn been trekken. Gemixt met de pijn gilde ik het bijna uit, maar ik beet op mijn lippen tot ik bloed proefde.
Strompelend en met een hevige pijnscheut in mijn rechtervoet rende ik het steegje uit, recht de regenachtige avondstraten van Rotterdam in. Achter me hoorde ik geschreeuw vanuit het badkamerraam. Ze hadden me door.
Ik moest onderduiken, maar waarheen? Er was één plek waar niemand me zou zoeken: het oude archiefgebouw van de historische haven, een plek waar ik vroeger vaak kwam om rustig na te denken. Het gebouw stond deels leeg en was vervallen, maar de achterste nooduitgang was al jaren defect en kon van binnenuit worden vergrendeld.
Ik strompelde de donkere straat door, mijn jas dichtgeknakt tegen de striemende regen, met de USB-stick stevig in mijn vuist gedrukt als mijn enige houvast in deze nachtmerrie.
