"Je bent te laat, Maarten," hoorde ik plotseling een elektronische stem door de ruimte galmen.
Maarten schrok op en draaide zich om naar de deuropening. Uit de schaduw van de gang trad een gestalte naar voren, geflankeerd door drie agenten in zware kogelwerende vesten met getrokken wapens en de officiële insignes van de FIOD en de nationale recherche. Vooraan liep rechercheur Van Doorn, met een triomfantelijke glimlach op zijn gezicht.
"Maarten van Houten, u bent aangehouden op verdacht van grootschalige fraude, witwassen en het leiden van een criminele organisatie," riep Van Doorn terwijl hij naar voren stapte.
Maarten wilde zijn wapen heffen, maar in een flits van een seconde sprongen de agenten op hem af. Met een harde klap werd hij tegen de grond gewerkt, het vuurwapen werd uit zijn hand getrapt en de handboeien klikten dicht om zijn polsen.
"Hoe... hoe dan?" stamelde Maarten terwijl hij met zijn gezicht tegen het stoffige beton werd geduwd.
Van Doorn keerde zich even naar mij toe en knikte respectvol. "Terwijl jij dacht dat je Emma in de val lokte, had ze via een automatische stream al lang de live-audio en de documenten doorgestuurd naar een beveiligde server van de FIOD-recherche. We luisterden al vanaf het moment dat je het gebouw betrad live mee via haar verborgen oortje."
Ik haalde diep adem, de spanning die maandenlang als een verstikkend pantser om mijn borst had gezeten, viel in één klap van me af. De koude regen buiten leek opeens plaats te maken voor een vage belofte van warmte.
