Het politiebureau in Rotterdam-Centrum rook naar goedkope oploskoffie, nat textiel en de ontelbare wanhopige zielen die mij in deze kille ondervragingskamer waren voorgegaan. Het tl-licht zoemde zachtjes, een monotoon geluid dat synchroon leek te lopen met de bonzende pijn in mijn slapen. Tegenover me zat rechercheur Van Doorn, een oudere man met diepe rimpels rond zijn ogen en een sigarettenlucht die zelfs na decennia van rookverboden in de muren leek te zijn getrokken.
"Mevrouw Miller," begon hij voor de zoveelste keer, terwijl hij een foto van een bankoverboeking over de metalen tafel schoof. "Laten we het nog een keer proberen. U beweert dat mevrouw De Wit u deze documenten heeft toegeschoven onder het mom van een promotie. Toch staat uw persoonlijke handtekening op alle autorisatieformulieren van Helix Holdings. Volgens onze forensische experts is dit met pen getekend, handmatig, en komt het exact overeen met uw handtekening op uw arbeidsovereenkomst."
"Omdat ik ze heb getekend!" riep ik uit, mijn handen trillend om de plastic beker water die voor me stond. "Maar ik wist niet wat er in de map zat! Ze zei dat het routinematige kwartaalrapporten waren voor de interne administratie. Ze gaf me elke ochtend een stapel. Ik vertrouwde haar!"
Van Doorn zuchtte diep en wreef over zijn kin. Hij keek me indringend aan. "Vertrouwen is een duur handelsartikel in de financiële wereld, Emma. En tot nu toe bent u de enige verdachte in een fraudezaak ter waarde van ruim twaalf miljoen euro. De directie van Vanguard wil bloed zien, en uw verhaal over een 'vriendelijke mentor' klinkt in hun oren als een zwakke poging tot indekking."
Na twaalf uur van intensieve verhoren werd ik op borgtocht vrijgelaten, met een enkelband om mijn enkels en een strikt verbod om het land te verlaten of contact op te nemen met enig personeel van Vanguard Capital. Mijn appartement was doorzocht; mijn laptop, tablet en persoonlijke administratie waren meegenomen voor onderzoek. Toen ik 's avonds de deur van mijn woning op slot deed en in het donker op de bank plofte, voelde de stilte verstikkend aan. Mijn bankrekeningen waren bevroren door een conservatoir beslag. Ik had nog precies vijftig euro in mijn portemonnee en een koelkast die angstaanjagend leeg was.
Maar ik had één ding dat ze waren vergeten mee te nemen: mijn oude, fysieke notitieboekje.
Het lag verstopt onder de bekleding van mijn oude bank, een versleten boekje waarin ik in mijn beginjaren als junior analist al mijn frustraties, observaties en administratieve aantekeningen had opgeschreven. Toen ik het openloog, viel er een klein, vergeeld bonnetje uit. Het was een parkeerbewijs van een parkeergarage in Scheveningen, gedateerd op een zondag van zes maanden geleden. Op de achterkant had ik destijds onbewust een notitie gemaakt: Lieke ontmoet man in grijze trenchcoat bij strandpaviljoen. Koffer met logo Helix.
Destijds had ik er niets achter gezocht. Maar nu, met de kennis van vandaag, schoot de adrenaline door mijn aderen. Lieke kende Helix Holdings al veel langer dan ze mij wilde doen geloven. Dit was geen impulsieve actie; dit was een jarenlang gepland complot. En als zij sporen had achtergelaten, moest ik die zien te vinden voordat de politie mijn zaak definitief sloot en mij voor de wolven gooide.
