Terug in mijn appartement was ik buiten adem en trilden al mijn ledematen. De USB-stick brandde als gloeiende kolen in mijn handpalm. Ik had Thomas daar achtergelaten, ontvoerd door onbekenden die klaarblijkelijk verbonden waren aan dezelfde criminele organisatie waar Lieke deel van uitmaakte. Mijn enkelband bleek wonder boven wonder geen alarm te hebben geslagen – de aluminiumfolie had het signaal tijdelijk geblokkeerd, maar de batterij van het apparaat begon nu rood te knipperen als waarschuwing dat het onderhoud nodig had.
Ik moest handelen, en wel nu. Mijn eigen laptop was in beslag genomen door de politie, maar in de hoek van de woonkamer stond nog de oude, afgeschreven desktopcomputer van mijn vader die ik ooit had bewaard voor noodgevallen. Het ding draaide op een verouderd besturingssysteem en had geen internetverbinding meer via de wifi, maar via een bekabelde netwerkpoort kon ik wellicht offline de inhoud van de USB-stick bekijken.
Met trillende vingers schoof ik de kleine stick in de USB-poort aan de voorzijde van de stoffige kast. Het scherm flikkerde op. Een map verscheen: Project_Vanguard_Internal.
Ik opende de map. Er verschenen tientallen versleutelde bestanden, spreadsheets en audio-opnames. Mijn hart bonsde in mijn keel toen ik op een map klikde met de naam Geluidsopnames_Lieke. Er stond één audiobestand in, gedateerd van twee weken geleden. Met een dubbelklik opende ik de mediaspeler.
De stem van Lieke vulde de stille kamer, haarscherp en ijskoud.
"...zorg ervoor dat Emma de handtekeningen blijft zetten. Zolang zij de valse papieren ondertekent, hebben we een perfecte bliksemafleider. Tegen de tijd dat de audit plaatsvindt, zit ik al lang en breed in Uruguay met de hoofdsom op onze geheime rekeningen. Die naïeve gans merkt pas wat er aan de hand is als de boel al ontploft is."
Een tweede stem antwoordde, een diepere, vreemde stem die ik niet direct herkende. “En wat als ze te veel vragen gaat stellen?”
“Dan ruimen we haar op net als de rest,” antwoordde Lieke lacherig. “Bij Vanguard verdwijnen mensen wel vaker als ze lastig worden.”
De tranenbrandden achter mijn oogleden, maar er was geen tijd om te rouwen of medelijden met mezelf te hebben. Dit was het ultieme bewijs. Niet alleen van mijn onschuld, maar ook van een systematische samenzwering binnen de hoogste regionen van het bedrijf. Ik selecteerde alle bestanden op de stick, kopieerde ze naar een beveiligde cloudomgeving via een versleutelde VPN-verbinding die ik op de oude pc wist in te stellen, en stuurde een automatische back-up naar een extern e-mailadres van een oude studievriendin die inmiddels werkzaam was als juriste bij het Ministerie van Justitie.
Plotseling hoorde ik een harde bonk op voordeur van mijn appartement. Gevolgd door het gerinkel van brekend glas.
