Deel 12: Het woord van de moeder
De hele zaal was muisstil. Honderden ogen waren op mij gericht, maar de enige persoon die voor mij telde op dat moment, was de vrouw die aan de verdachtentafel zat.
‘Jij dacht dat je ons kapot kon maken,’ herhaalde ik, mijn stem vaster dan hij ooit in mijn leven was geweest. ‘Je dacht dat je door twee kleine, weerloze meisjes de ijskoude nacht in te sturen, mij zou breken. Je dacht dat je door mijn echtgenoot op zijn sterfbed aan te vallen, ons gezin kon verwoesten. Maar je hebt één ding heel erg verkeerd ingeschat.’
Mijn moeder keek me strak aan, haar kaken op elkaar geklemd, maar de minachtende glimlach verdween langzaam van haar gezicht.
‘Je hebt de kracht van een echte moeder onderschat,’ zei ik. ‘Jij hebt mij geleerd wat een moeder níet moet zijn. Door jouw wreedheid heb ik ontdekt hoe ver ik ga om mijn kinderen te beschermen. Lieke, een meisje van acht jaar oud, heeft die avond meer moed, liefde en menselijkheid getoond dan jij in je hele zeventigjarige leven hebt bezeten. Zij droeg haar zusje door de sneeuw. Jij keek toe vanaf een warm raam met een glas wijn in je hand.’
In de zaal klonk opgetogen gefluister van de journalisten en het publiek. De voorzitter van de rechtbank maande tot stilte, maar liet mij praten.
‘Mijn vader,’ vervolgde ik, en ik keek even naar Karel, wiens schouders hevig schudden van het huilen. ‘Jij bent een lafhoofd geweest. Je hebt toegelaten dat het monster naast je alles kapotmaakte wat waardevol was. Je hebt je eigen bloed verraden om je eigen huid te redden.’
Ik draaide me weer naar Elsbeth.
‘Jullie zijn voor mij niet langer mijn ouders,’ zei ik ijskoud. ‘Jullie zijn vreemden. Twee gevaarlijke misdadigers die de rest van hun dagen in een kille cel verdienen door te brengen. Mijn kinderen zullen opgroeien zonder de schaduw van jullie leugens. Ze zullen opgroeien in een huis vol liefde, warmte en veiligheid—alles wat jullie hen probeerden te ontnemen.’
Ik pakte mijn slachtofferverklaring en keek de rechters aan. ‘Ik vraag u om de hoogst mogelijke straf op te leggen. Niet uit wraak, maar om ervoor te zorgen dat geen enkel ander kind ooit hoeft mee te maken wat mijn dochters hebben doorstaan.’
Ik ging weer naast Thomas zitten. Hij pakte mijn hand stevig vast en knikte trots. Frank gaf me een goedkeurend tikje op mijn schouder.
Daarna kregen de advocaten van de verdediging het woord. De advocaat van mijn moeder probeerde het wanhopig te gooien op een ‘plotselinge psychotische ervaring’ en een ‘gebrek aan directe opzet om schade te berokkenen’. Hij beweerde dat Elsbeth dacht dat de kinderen naar hun eigen huis in de straat zouden lopen.
Maar toen stond de advocaat van mijn vader op.
‘Edelachtbare,’ zei hij. ‘Mijn cliënt, Karel de Wit, wenst gebruik te maken van zijn laatste woord. Hij wil niet verdedigd worden. Hij wil de volledige verantwoordelijkheid aanvaarden voor zijn lafhartige gedrag.’
Mijn vader stond langzaam op. Hij pakte de microfoon met trillende handen vast.
‘Ik... ik vraag niet om vergeving,’ stotterde hij, de tranen stromend over zijn oude, rimpelige wangen. ‘Wat wij hebben gedaan... wat ik heb toegelaten... is onvergefelijk. Mijn dochter heeft gelijk. Ik ben een lafhartige man geweest. Ik heb mijn eigen kleinkinderen in de steek gelaten. Ik verdien elke dag gevangenisstraf die u mij oplegt. Het enige wat ik hoop... is dat Lieke en Sofie ooit zullen vergeten wat hun opa hen heeft aangedaan.’
Hij keek me één seconde aan met ogen vol diep verdriet, en zakte daarna weer ineen op zijn stoel.
Elsbeth keek haar man met een blik van pure walging aan. ‘Slappe zak,’ fluisterde ze hoorbaar door de zaal.
De voorzitter van de rechtbank sloeg hevig met zijn hamer. ‘Het onderzoek ter zitting is gesloten. De rechtbank zal over twee weken vonnis wijzen.’
Terwijl de verdachten werden weggeleid door de politie, keek Elsbeth niet meer om. Maar het vonnis dat twee weken later zou volgen, zou de geschiedenis ingaan als een van de strengste straffen in een familierechtelijke strafzaak in Nederland.
