Deel 9: De Eerste Stappen naar Herstel
De weken veranderden in maanden, en de winter diende zich aan met koude, mistige ochtenden boven de Rotterdamse havens. Bram maakte inmiddels weer stappen zonder krukken, zij het met een lichte hinkende pas die hem voor altijd zou herinneren aan die fatale klap op de Ring Rotterdam. Maar de fysieke revalidatie was slechts de helft van het proces; het opbouwen van zijn nieuwe leven vergde een ijzeren discipline.
Het herenhuis onderging een grondige metamorfose. Met de financiële steun van oom Govert en de praktische hulp van Elena—die uiteindelijk toch weer op de stoep stond om haar excuses aan te bieden voor haar eerdere onwetendheid—werd de benedenverdieping omgebouwd tot een modern adviescentrum. Clara had de leiding over de ontvangstruimte op zich genomen.
Ze straalde een rust en waardigheid uit die niemand ooit had vermoed; haar decennialange zwijgen was omgeslagen in een welbespraakte empathie voor iedereen die door de deuren naar binnen stapte. Op een gure dinsdagochtend liep Lucas plotseling binnen. Hij zag er slecht uit: wallen onder zijn ogen, een ongeschoren kin en dezelfde wanhopige blik die zijn vader destijds had getoond toen alles instortte.
Hij trok zijn jas strakker om zich heen en keek Bram aan met een mengeling van schaamte en arrogantie. "Ik ben ontslagen bij het kantoor in Den Haag," zei Lucas recht voor zijn raap, zonder introductie. "Ze kwamen erachter dat ik heb meegetekend met vaders constructies om beslagleggingen te ontwijken. Mijn licentie hangt aan een zijden draadje." Bram stond achter de balie die vroeger vaders bureau was geweest.
Hij keek zijn broer langzaam aan. Er was geen woede meer in zijn hart, geen triomf, enkel een diepe, droeve medelijden. "Wat kom je hier doen, Lucas?" vroeg Bram kalm. "Zoek je geld? Of zoek je bescherming?" Lucas beet op zijn lip. "Ik... ik heb nergens heen, Bram. Vaders appartement is te klein, en hij wil me niet eens binnenlaten. Ik dacht... jij hebt nu alles overgenomen.
Misschien kun je een goed woordje doen bij de tuchtraad? Jij hebt de contacten met oom Govert en de notarissen." Bram legde zijn pen neer en liep naar de glazen pui die uitkeek op de straat. De regen tikte opnieuw tegen de ruiten, net als op die eerste dag, maar nu voelde het niet meer als een gevangenis. Het voelde als een schone lei.
