Deel 14: Het Einde van de Regen
De zomer diende zich aan met warme zonnestralen die de straten van Rotterdam in een gouden gloed zette. Het herenhuis aan de rand van de stad bruiste van leven; de stichting hielp wekelijks tientallen mensen uit de hele provincie om hun financiële vrijheid terug te winnen en familiebanden te herstellen die door misverstanden waren verscheurd. Op een warme zaterdagmiddag stond Bram op het balkon van de eerste verdieping—de plek waar hij maandenlang had gelegen met zijn gipsen been na het ongeluk.
Beneden in de tuin zag hij zijn moeder, Clara, lachend praten met Lucas, die vlijtig bezig was met het snoeien van de rozenstruiken. Geen van beiden droeg nog de zware last van het verleden; ze bewogen vrij, licht en met een oprechte glimlach op hun gezicht. Bram leunde tegen de stenen balustrade en keek naar de boten die traag over de Maas gleden in de verte.
De regen die op die eerste dag zo ritmisch en dreigend tegen de ruiten tikte, voelde inmiddels aan als een eeuwigheid geleden. De stormen waren gaan liggen. Wat overbleef was niet alleen een stevig huis op een solide fundament, maar een compleet nieuw begin. Hij ademde de warme zomerlucht diep in, glimlachte naar de horizon en wist dat zijn verhaal eindelijk precies op zijn plek gevallen was.
