Deel 8: Een Nieuw Begin aan de Maas
De avond dat Hendrik vertrok, verliep in bijna pijnlijke stilte. Er vielen geen grote woorden, geen dramatische schreeuwpartijen. Hendrik tilde zijn twee versleten koffers de huiskamer uit, keek Clara nog één keer aan met een blik waarin spijt en onbegrip om voorrang vochten, en liep toen de deur uit zonder achterom te kijken. Clara stond bij het raam en zag hoe de taxi in de schemering wegreed.
Ze sloot de gordijnen, draaide zich om en zuchtte diep. Het was een zucht van pure verlichting. Bram zat in zijn rolstoel bij de open haard, waar een knisperend vuur brandde dat Govert had aangestoken. De sfeer in het herenhuis was niet langer ijzig en verstikkend; het rook naar vers gezet hout, schoonmaakmiddel en de frisse herfstlucht die door de openstaande balkondeur naar binnenstroomde.
"Wat ga je nu doen, meester in de rechten?" vroeg oom Govert terwijl hij twee glazen cognac inschonk en er een aan Bram overhandigde. "Het huis is van jou. Je kunt het verkopen, je kunt er een kantoor beginnen, of je kunt hier opnieuw beginnen." Bram nam het glas aan. Zijn hand trilde nauwelijks meer. De pijn in zijn been was veranderd in een doffe, beheersbare zeurderij.
Hij keek naar de vlammen die speelden met de schaduwen op de muren. "Ik ga het huis niet verkopen, oom," zei Bram bedachtzaam. "Dit huis heeft te lang in het teken gestaan van geheimen en angst. Ik wil het omvormen. Een plek maken waar jonge mensen die in de knel zitten door familieproblemen of financiële chantage gratis juridisch en psychologisch advies kunnen krijgen.
Een soort veilige haven hier aan de rand van Rotterdam." Govert keerde zijn hoofd naar zijn neef en een brede, warme lach verscheen op zijn verweerde gezicht. "Je bent inderdaad mijn neef, Bram. Dat is exact wat je grootvader ook zou hebben gedaan." Die nacht sliep Bram voor het eerst sinds het ongeluk diep en zonder nachtmerries. De schaduwen van het verleden hingen nog wel in de hoeken van het oude herenhuis, maar ze hadden hun macht over hem verloren.
